ไกด์สาวชื่อ "chai" อายุ 21 ใส่ชุดชาวเขามาพบเราที่หน้าโรงแรมตามนัดหมาย
เราสังเกตว่าหน้าโรงแรม ไม่ได้มีเพียงแต่ไกด์
แต่กลับเต็มไปด้วยชาวเขาผู้หญิงมายืนออหน้าโรงแรมกันหลายสิบชีวิต
นอกจากใส่ชุดชาวเขาแบบเต็มยศแล้ว ที่หลังยังมีกระบุงบางคนมีเด็ก
หลายคนโยนคำถามยอดฮิตใส่เรา

What's your name?
Where are you from?
How old are you?
Can you buy it for me?
and 1 dollar .....

คำถามแบบนี้ คุณจะพบเห็นได้ตลอดทาง
โดยเฉพาะ 1 dollar
ขนาดเด็กเล็กพูดอะไรไม่ได้เลย
ใจเดินผ่านเห็นกำลังเล่นกองไทยกันสนุกสนาน
เลยยกกล้องโลโม่ขึ้นถ่าย
เจ้าตัวเล็กก็ตะโกนฟังชัดเจนว่า 1 dollar !!!!

ตามกำหนดแล้ว วันนี้เป็นวันแรกของการเดินเขา
ไกด์จะพาเราเดินลัดเลาะผ่านตัวเมือง และลงเขา
ขึ้นเดินเขา และลงเขา ... ความยาวตลอดการเดินทาง 7 กิโลเมตร ไปและกลับ
เดินไป 3 กลับ 4 กิโลเมตร รวมเป็น 7 ไม่มีขาดไม่มีเกิน

นี่เป็นหนแรกในชีวิตที่ใจจะต้องมาเดินเขาอะไรแบบนี้
ไม่เคยคิดมาก่อนว่า ตัวเองจะต้องยอมเสียเงินในกระเป๋า
ไปกับการเดินลงเขาขึ้นเขาแบบนี้ในต่างประเทศ

กว่าจะรู้ตัวตอนนี้ก็เดินตาม chai ไกด์ของเราออกมาจากโรงแรมเสียแล้ว

chai ทำการแนะนำตัวเองกับทุกคน...นั่นหมายถึงกลุ่มคนที่ซื้อแพ็กเก็จเดินเขาร่วมกันสองวันนับจากนี้

จริง ๆแล้ว การซื้อทัวร์เดินป่า หรือเดินเขายังแบ่งแยกย่อยได้มากกว่านี้อีกหลายประเภท
ในตอนหลังใจได้คุยกับคนไทยที่ไปเจอที่โรงแรมเดียวกัน
เด็กผู้หญิงสอง เด็กผู้ชายหนึ่งหนีน้ำท่วมจากฮอยอันมาที่ซาปา ซื้อทัวร์เดินเขา และพักกับชาวบ้านแบบโฮมสเตย์
ดังนั้นหากใจเลือกจะนอนกับชาวบ้านก็จะเดินไปและไม่กลับมาพักที่โรงแรม แต่จะค้างแรมกับชาวบ้าน
และอีกวันก็เริ่มเดินเขาอีกรอบ และกลับมาขึ้นรถเพื่อกลับฮานอย
หลายคนเลือกเดินเขานานกว่านั้น ตอนหลังเคยเห็นคนเลือกแบบที่เดินแล้วไปนอนเต้นท์ในป่า
แล้วอีกวันก็เดินต่อ นั่นเขาโหดกว่า อย่างใจนี่เด็กๆ ไปเลย

กรุ๊ปของใจมีหนุ่มอังกฤษหน้าตาดี มีแฟนเป็นคนไทย รู้จักไทยเป็นอย่างดี
มีคนไทยสองคนรวมถึงใจ มีป้าและลุงคนเยอรมัน หนุ่มคนจีนทำงานในเวียดนามและแฟนสาวที่บินมาเยี่ยม
เราเดินผ่านตัวเมืองซาปาไป
เช้านี้ฟาใส อากาศดีเหมาะกับการเดินเขาเป็นอย่างยิ่ง

chai พาเดินตัดตลาดสดกลางเมืองไปทางขวา
เราแวะซื้อหมวกบังแดดแบบฮานอย หรือ งอบ กันสองสามชิ้น
ก่อนเดินต่อไปยังหมู่บ้านที่อยู่เลยออกไป

ในตลาดสดมีส้มขาย ทับทิม และผักสดหลายอย่าง รวมถึงเนื้อหมาด้วย

เราเดินออกจากตัวเมืองซาปามาแล้ว chai พาเราทุกคนเดิมลงเขาไปเรื่อยๆ
ผ่านหมู่บ้าน chai ก็บอกว่าที่นี่เขาทำอะไรกันบ้าง
พาเข้าบ้านของคนในหมู่บ้าน

ที่นั่นเป็นชาวเขา ใจเลยรู้สึกคุ้นตาเหมือนได้กลับเชียงรายยังไงพิกล

ระยะทางในการเดินไม่เป็นพิษนัก แต่ที่หนักนี่คือการเดินลงเพียงอย่างเดียว

เราต้องเกร็งกล้ามเนื้อขา เมื่อให้สามารถทำตัวให้ตั้งตรงและไม่ล้มไปได้
การเกร็งขาเป็นเวลานานๆ มันหมายถึงการปวดกล้ามเนื้อ
แม้จะไม่เหนื่อย แต่ก็เมื่อย

วันนี้ chai พาเราไปแวะน้ำตกด้วยใจจำไม่ได้ว่ามันชื่ออะไร
เป็นความสะเพร่าที่ไม่เคยจดจำชื่อสถานที่เล็กๆ น้อย
รู้แต่เพียงว่า ร้อน ๆจากการเดิน พอหยุดก็หนาวและเย็นจากละอองน้ำตกที่มากระทบผิวหน้า

เป็นเพราะอาหารเช้าในโรงแรมที่แวะอาบน้ำไม่ถูกปากมากนัก
ใจกับพี่เจี๊ยบเลยตรงรี่ไปที่เพิงใกล้ๆ
สาวเวียดนามหน้าใส กำลังเหงื่อไหลอยู่กับการปิ้งหมู

เราถามก่อนเลยว่า "แฮ่ว?"
"เนื้อรึเปล่า?" อะไรประมาณนั้น เรียนรู้มาจากอินเตอร์เน็ต

เขาบอกว่าไม่ใช่ บอกว่าเป็น

"pork"

เราสั่งเนื้อหมู่ กับข้าวเหนียวจี่มากินกันคนละสองไม้ พออิ่มท้อง
หมดไปหลายหมื่นสำหรับมื้อนี้ พร้อมกับเป๊บซี่อีกกระป๋องละ 8พัน

นั่งกินเสร็จก็ลุกมาถ่ายรูปเก็บบรรยากาศ
จน chai เรียกให้เดินผ่านทะลุน้ำตกเข้าป่า

ป่าที่นี่ มีน้ำไหลผ่านตลอดทาง
เป็นความชาญฉลาดของคนเวียดนาม
การท่องเที่ยวคือความตั้งใจ บวกกับความเป็นไปแต่เดิม

เขาเอาก้อนหินผสมกับคอนกรีตโบกทับเป็นทางเดินเล็กๆ ลัดเลาะไปตามทาง
นักท่องเที่ยวเดินผ่านได้สะดวก โดยที่ยังสัมผัสบรรยากาศได้อย่างครบถ้วน
เราเดินมาเสียไกล จนถึงสะพานไม้เล็กๆ ข้ามแม่น้ำ ซึ่งไหลไปเป็นน้ำตกที่เคยผ่านมาแล้วนั่นเอง

chai บอกว่าเราถึงจุดสิ้นสุดของการเดินแล้ว
มีมอเตอร์ไซด์อยู่อีกฝั่งสะพานรอรับนักท่องเที่ยว
เคยอ่านเจอว่าหากเดินแล้วเหนื่อย ขากลับก็สามารถนั่งมอเตอร์ไซด์กลับได้
โดยมากต้องเจรจาให้ได้ 1 ดอลลาร์ต่อคนต่อคัน
ตอนแรกใจก็เก้ ๆ กังๆ อยู่ จะไม่ขึ้นกลับ
เพราะเอาเข้าจริง ๆก็อายเป็นอยู่ เดี๋ยวจะหาว่าไม่อึด มาเดินทั้งทียังขี่มอเตอร์ไซด์กลับซะได้
แต่ป้าและลุงชาวอังกฤษแกไม่สนใจ แกนั่งซ้อนท้ายแล้วตรงดิ่งกลับโรงแรมเลย

ไมค์ คนขับมอเตอร์ไซด์ ซึ่งบอกชื่อให้ใจรับทราบ
ใจจำได้ว่า เขาเคยบอกชื่อกับใจตั้งแต่หนเดินผ่านตลาดในเมืองมา
เพิ่งจะมาเจอไมค์อีกทีก็ที่สะพานแห่งนี้ นับว่าคำนวณเวลาการเดินของพวกเราได้ดีเป็นอย่างยิ่ง

ไมค์บอกว่าจะนั่งรถเขากลับไหม เพราะขากลับเนี่ย
"4 kilometer up up up !!!"

เห็นภาพไหม ขามา 3 กิโลเมตร ขากลับอ้อมกว่า 3 กิโลเมตร แบบ ขึ้น ขึ้น ขึ้น ด้วย
ใจมองตามนิ้วชี้ของไมค์ เขียนขากลับเป็นเขาอย่างเดียว
เพราะขามาทะลึ่งลงอย่างเดียว 5555
แค่นั้นแหละ ไม่สนใจอะไรแระ เรียกไมค์กับอีกคันส่งกลับโรงแรมคนละ 1 ดอลลาร์ซะเลย

ใจออกตัวมาก่อน พี่เจี๊ยบนั่งอีกคันตามหลังมาไวๆ
ใจชักสงสารคนขับมอเตอร์ไซค์ที่ให้พี่เจี๊ยบซ้อน คงหนักเอาการอยู่ 5555
ใจนั่งเพลิน บวกสยองนิดๆ ข้างหนึ่งเป็นเหวชัน ไม่มีอะไรกัน
ไมค์เร่งเครื่องเต็มที่เพื่อที่จะพาเราสองคนกลับไปยังตลาดซึ่งเป็นปลายทางของ 1 ดอลลาร์
ยังไม่ทันได้เคลิ้มกับลมพัดเย็น
ไมค์ก็พามอเตอร์ไซค์ชนเข้ากับพุงของควายอย่างจัง

ฝูงควายมากมายเดินมาจากเขา แม้ไมค์จะกดแตรดังสักเท่าไร
แต่ควายบางตัวก็ไม่สนใจ ยังเดินนิ่ง
มีตัวหนึ่งโผล่มากลางลำ เท่านั้นแหละ ไมค์เลยชนเข้าที่พุง ...
ควายที่ตัวโตมาก พุงก็ใหญ่
รถของไมค์ไม่ล้ม นิ่ง แต่หมวกของไมค์หล่นเพราะแรงสะบัด
ใจต้องใช้ขาสองข้างยันรถไว้ไม่ให้ล้ม...
ควายตัวเดิมตกใจวิ่งออกไปแล้ว แต่เรายังอยู่ที่เดิม
เอาแต่มองหน้ากันแล้วก็ขำ
ไมค์ลงไปเก็บหมวกแล้วเราขับต่อไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ระหว่างทางขากลับ ใจเห็นว่ามีนักท่องเที่ยวหลายคน
ทำเป็นฟิตเดินกลับ แต่ก็นั่งแวะพักกลางทาง ข้างทางกันแบบเหนื่อยหอบ
ใจคิดว่าโชคดีจริงๆ ที่ยอมจ่าย 30 บาทเพื่อนั่งกลับ 4 กิโลเมตรนี่
ไม่อย่างนั้นคงเป็นแบบที่เห็นนั่นแหละ

ยกความดีความชอบให้ไมค์เลยนี่ 1ดอลลาร์ คุ้มจริงๆ