สวัสดีค่ะ ...

วันนี้วันที่ 3 ตุลาคม 2551 พรุ่งนี้วันที่ 4 ตุลาคม 2551 ...

3 ปีที่แล้วใจเริ่มต้น spaces ที่นี่ ด้วยเหตุผลของคนที่ต้องใช้ชีวิตเพียงคนเดียว
ใจใช้เวลาว่างไปกับการเขียนในสิ่งที่ตัวเองได้พบเจอ และจนวันนี้บอกตรงๆ
นับไม่ไหวแล้วว่าใน spaces มีข้อความที่ post แล้ว เกินครึ่งพันมากี่ร้อย....

วันนี้...ใจก็ยังต้องใช้ชีวิตเพียงลำพังเหมือนเดิมค่ะ....
ข้อความมันมากขึ้น เพราะใจยังไม่เลิกสนใจในสิ่งที่ตัวเองพบเจอและยังอยากจะเขียนถึงมันเสมอ

วันนี้ใจถือโอกาสแวะมาบอกข่าวคราวค่ะ

นับจากนี้ใจจะหยุดอัพเดต spaces อย่างเป็นทางการค่ะ
แต่ข้อมูลทั้งหมดจะยังคงสภาพนี้ไว้
ใจอาจจะแวะเวียนมาดูมันบ้าง แต่อาจจะหยุดทำการอัพเดตไม่บอกข่าวคราวอีกต่อไป

เพียงแต่ว่า........

ทุกคนยังจะสามารถติดตามข่าวสาร
อ่านเรื่องราว บทความทั้งหมดของใจได้เหมือนเดิม ...ที่..



http://www.jaispace.com/ 

ใจได้ย้ายข้อมูลบางส่วนเข้าไปใส่ในนั้น
และสัญญาว่าจะย้ายทุกข้อมูลเข้าไปใส่ให้ครบในเร็ววัน
ยกเว้นข้อความที่ใจเห็นว่า ใจอยากวางมันไว้ข้างหลัง และให้มันอยู่ใน spaces คงจะดีกว่า

ตอนนี้ใจยังหาทาง import ข้อมูลทั้งหมดแบบง่าย ๆ โดยไม่ใช้มือไม่ได้
ความล่าช้าในการก๊อปปี้ทั้งภาพ และข้อความไปใส่ในเว็บไซต์เลยไม่ง่ายนัก
อาจจะช้าไปบ้าง
แต่ก็คงไม่กินเวลาเนิ่นนานเป็นปีเป็นแน่

ส่วนภาพทั้งหมด ใจเอาไปทั้งอัลบั้มเดิมๆ แบบนี้ไม่ได้
ต้องใส่เข้าไปใน flickr แล้วให้มาแสดงผลบนเว็บไซต์ใหม่ทั้งหมด

มันเป็นงานที่ไม่ง่าย เป็นงานช้าง ใช้แรงกายมากพอสมควร
แต่ใจก็ว่ามันถึงเวลาที่ใจจะเปลี่ยนที่ที่ตัวเองควรจะยืนบ้างแล้ว

เมื่อถึงเวลาเราก็ต้องเติบโต เปลี่ยนแปลง และก้าวเดินต่อไป

หากว่ายังคิดว่า "ใจ" มีค่าแก่การติดตาม
ก็อยากจะให้แวะไปที่

http://www.jaispace.com/ 

ค่ะ ....

ใจยังเป็นคนเดิม
เพียงแต่ว่ายืนอยู่ในสถานที่ใหม่ที่ใจคิดว่ามันคงจะดีกับใจ...ก็เท่านั้นเองค่ะ

แวะไปนะ...

พี่ปุ๋ยคะ
ใจกล้าใส่นะเสื้อตัวนี้
กล้าใส่ออกนอกบ้าน
แวะไปเอาผล TOEIC ที่อโศก
และก็ใส่มันทำงานทั้งวัน
ใส่ออกไปกินข้าวนอกที่ทำงาน
ไม่เพียงแค่นั้น...ยังใส่ไปนั่งจิบโมฮีโต้ตอนเย็นหลังเลิกงานด้วยขอบอก...


  



แต่....มีแต่คนมอง...ตลอดเลย
อยู่ในออฟฟิศก็ใส่หมวกคลุมหัวตลอด

ช่างกล้าเนอะ...

 

 

นั่งอ่านไดอารี่ย้อนหลังไปเรื่อยๆ เพื่อดูว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาตัวเองไปไหนและทำอะไร
หรือแม้แต่รู้สึกอย่างไร....อ่านเพลินจนเกินไปถึงเดือน พย. ปี 2007 เพียงแค่ข้ามคืน

จนถึงตอนนี้ใจมาหยุดตรงที่ blog ของวันที่ 13 เดือน พย. .... รู้สึกชอบข้อความใน blog นี้
ใจเขียนให้ Sam เพื่อนที่เบลเยี่ยม...และเรียกให้เข้ามาอ่านหลังจากนั้นแทบจะทันที
จำได้ว่าช่วงนั้นเป็นจังหวะที่ Sam กำลังทุกข์หนักว่าจะเลือกใครระหว่างหญิงที่ตนรักและหญิงที่รักตน
ส่วนใจเองก็ได้ดูหนังที่ใจเองพบว่ามันดูกินใจกับเรื่องราวของ Sam ดี
ช่วงนี้กำลังอินเทรนด์ด้วย ใจเพิ่งไปสอบ TOEIC มา...ทำข้อสอบแบบหายใจไม่ทันเลย 555
จึงขอเอาเรื่องนี้แปะไว้อีกครั้งละกันนะ ...ใจชอบ ....

11/13/2007

Hey Guy!

I'm still sick like last 2 days.
After went to the hospital by myself yesterday and doctor gave me some pill.
I think I'm feeling better right now. Don't worry I always take care of myself.
I don't want to die before to say "I love you" to my bridegroom in my wedding ceremony hahaha.

Yesterday when I laid down on my bed after took some pill already.
I was saw a movie that seem like an old things.
I remembered the name again when I found an TrueVision guidebook after that.
Its name "Dream for an Insomniac (1996)" . You know? I wonder in it.

There are many poem and many quotes.
I was very surprise how can a movie directer made it?
Some quote hurt my heart but I love it.
Don't ask me how. Cause I find it in some website for you.
Now!, you can see it as followed .....

For me I love this " there are too many meadiocor things in life...
and love souldn't be one of them". Frankie - actress in that movie-
said to David Schrader- actor who act as a writer in that movie-
when she fall in love with him. Anything less than mad,
passionate, extraordinary love is a waste of your time.
She also said it too.

David Schrader already have girl friend that still in the same room before met Frankie.
Both of David Schrader  and Frankie falling in love at first sight.
All of day for all of them.
They always have a good qoutes conversation from many books and many person.

Frankie is an insomnia girl.
She can't sleep when she loose her parent at 6 years old cause an accident.
In the same time David also don't have an inspiration to write.
They sware to be a friend. Frankie want to be a girl
who help David boost up his inspiration and
David want to be a guy who can help Frankie can sleep at night.

A time was through until they can't keep a secret any more.
Frankie say love.But David don't want to loose his girl friend.
Cause she is ok even if he don't love her with a passionate like his Frankie.

What they can do in this situation? Frankie try to buy his heart that he can't stay with someone
all of his life that he never love with passionate at all.
At the end of movie David broken up his old love and have a good love with Frankie.
It's happy ending.

I love this movie. It's just not only that tell us a true story in our life.
We can loose our guy for some girl that we never met before.
Cause they fall in love. How I can do?
Just leave him and say good luck only.

But I will meet some guy that I falling in love again.
How I can do if I was love some one at first sight?
How I can do if both of us can talking alot in the same topic?
I have many passionate with this love.
It's just not love. but it a passionate love.
How can I do? Just only hold this love in my arm. So ...
I will be not an insomnia girl anymore.....I think ...
Are you agree with me?

Frankie: Anything less than mad, passionate, extraordinary love is a waste of your time.

Frankie: Choices are like connecting highways.
They all take you to the same place. Some just take longer to get there.

Frankie: there are too many meadiocor things in life... and love souldn't be one of them

David Schrader: I love you Frankie.
Frankie: You do?
David Schrader: Yeah I do.
Frankie: I loved you first.
David Schrader: I love you more.
Frankie: Only because you're bigger.

Frankie: It's like a trinity. If Bono is God then Eddie Vedder would be Jesus.

Frankie: I don't want to be 60 years old some day and
seemingly happily married to some man that I know is my second choice.

Frankie: see? we could be best friends, but we'd still have lust in our eyes.

Frankie: If you only dream when your asleep, then when your awake, there's still nothing there

Frankie: In order to win you must expect to win

Frankie:Love, David, Love! Do you love her?
I mean does the thought of her the smell of her the touch of her make you quiver?
When shes away from you do you wish she were in your arms making love to you?
I mean when you see her after not seeing her for an entire day does she make everything ok?

ความรักที่ปราศจากความลุ่มหลงและไร้ซึ่งแรงปรารถนา ....ล้วนแต่ทำให้คุณต้องเสียเวลา.....

ในชีวิตมีหลายสิ่งที่ซับซ้อนมากมายเพียงพอแล้ว....และ....รัก....ไม่ควรจะเป็นหนึ่งในนั้น

กินใจเพียงพอมั้ย???

 
ของขวัญพี่โอ หนูจะหอบไปให้ก่อนที่หนูจะเดินทางไกล...และกว่าเจอกันก็หลายปีนะคะ


วันนี้วันเกิดพี่โอ...
ส่วนอาทิตย์หน้าวันเกิดใจ...

พี่โออายุ 46
ใจจะอายุ 31
พี่โอจะตื่นเต้นไหมนะ...เข้าใกล้ 50 เข้าไปทุกทีแล้ว
ใจไม่อยากจะบอกเลยว่าใจตื่นเต้นเอามากๆ...แม่เริ่มห่วงแล้วไม่ออกเรือนสักที
(คิดอีกที พี่โอเด็กกว่าแม่หนูนิดเดียวเองนะ 555)

สุขสันต์วันเกิดพี่โอค่ะ
ใจถอนหงอกพี่โอไปหลายเส้นละ แม้จะรู้จักกันไม่นาน
แต่ว่าพี่โอก็ไม่ถือสาเด็กน้อย...คอยให้คำปรึกษาเสมอมา
ขอบคุณที่กลายเป็นแฟนคลับ spaces ของใจค่ะ
และกลายเป็นนายหน้าขาย nujai.spaces ไปเสียแล้ว

ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ
นานๆ ใจจะมาแฮปปี้เบิร์ทเดย์พรรคพวกผ่านหน้า spaces ของตัวเองสักที
วันนี้ยกหน้านี้ให้พี่โอค่ะ

ขอให้พี่โอมีความสุขในขวบปีที่ 46
ใจไม่ขออะไรให้พี่โอเลยค่ะ...ยกเว้น "ความสุข"
เหลือเฟือแล้วล่ะค่ะ ... อย่างอื่น.....มันก็ตามมาเองเนอะ


สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่....มีความสุขมากๆ นะคะ

วันนี้ใจ แอม และบอล แบกคอมฯ คนละตัวออกจากบ้าน
มานั่งตากแอร์และใช้ wifi ฟรี ที่ร้าน Bug&Bee สาธร
เวลานึกไม่ออก บอกไม่ถูก เขียนไม่ได้
การแบกคอมฯ ออกจากบ้านมาทำงานที่ไหนสักที่ที่มีอินเตอร์เน็ตให้ใช้ฟรี
เป็นความคิดที่ดีไม่น้อย

ใจว่าการออกจากสถานที่เดิมๆ ที่เคยเห็นและเป็นอยู่
มันจะช่วยให้เราได้พบเจอโลกอีกแบบ
ไม่เพียงแต่จะสบายใจขึ้นเพราะไม่ได้เจอคนที่รู้จักแบบเดิมๆ
แต่เราจะหายวัน หายคืน...ดีขึ้นอย่างผิดหูผิดตาแน่ๆ

แอมเพิ่งกลับมาจากฟินแลนด์เมื่อวานเย็น..ไฮโซอย่างแรง
ส่วนใจมุ่งหน้าออกมาจากคอนโดฯ เพื่อกินข้าวกับบอล
หลังจากน้ำหนักตัวเบาลงไปกว่าเดิมอีก 3 กิโลกรัม
ตอนนี้ทำสถิติน้ำหนักตัวน้อยที่สุดในชีวิตอีกครั้ง...40 กิโลกรัม....

กว่าจะมาถึงที่ร้านก็ปาไปบ่ายสองครึ่ง
นี่นั่งกันจนถึงอีกสองนาทีจะ 6 โมง
ใจเพิ่งส่งต้นฉบับไปให้บก. ได้เพียง 1 หน้า
ที่เหลือกำลังเร่งปั่นเต็มที่

อาทิตย์หน้ามีงานตั้งแต่เช้าวันจันทร์
บ่ายก็มีจองสอบ TOEIC เอาไว้
เขาจะเอา 700 เต็ม 900
ดูดิ๊...มันจะได้สักกี่สิบแต้ม 5555


 
โน้ตบุ๊กของใจ .... และขวานั่นเจ้าบอล เด็กจังหวัดเดียวกัน ทะลึ่งทำงานที่เดียวกันอีก
มันใจร้ายจะไปบนให้ใจสอบตก TOEIC ...

 
 
เฮ้อ....เมาส์ ...จะเฮ้อทำแม้ว? 



ใต้โต๊ะ ....มีรองเท้าใจกับแอมจอดอยู่


 
ใจกับแอม

http://www.kosanathai.com/tvcupdated/view_tvc.asp?GID=1&TVCID=28850

Title : ละครชีวิต
Duration : 01:00
สินค้า : ไออาร์พีซี
Brand Name : IRPC
Agency : Pirate
Production House : The Shood Co.,Ltd.

ละครสำคัญที่สุดก็คือตัวแสดงและบทบาท
แต่ตัวละครที่นี่ไม่มีบทให้ "ท่อง" หรือ "ซ้อม"

ทุกคนต้องแสดงจากชีวิตจริง
ไม่ว่าจะรับบทหนักแค่ไหน
ต้องฟันฝ่า.... ต้องเผชิญความเปลี่ยนแปลง

ซ้ำแล้ว........ซ้ำเล่า

ละครชีวิตเรื่องนี้ถ้าจะมีใครสักคนเป็นพระเอก
ก็คงเป็นทุกคนที่นี่
อุปสรรคที่ผ่านพ้น
ทำให้ชีวิตของเราทุกคนแข็งแกร่ง


--------------------------------------------------------------------

 

Title : Marry Me
Duration : 01:30
สินค้า : ไทยประกันชีวิต
Brand Name : Thailife Insurance
Agency : Ogilvy & Mather Advertising (THAILAND)
Production House : Sunshine etc. Co., Ltd

แสงดาว หญิงสาวที่ควรจะมีความสุขที่สุด
ป่วยเป็นโรคลูคีเมียระยะสุดท้าย

หมอบอกว่า..
เธอมีชีวิตอยู่ได้แค่ 60 วันเท่านั้น

วันแรกที่เธอรู้เธอ
เธอบอกเลิกกับ ศรัทธา ....... ชายหนุ่มที่เธอรัก

ในยามที่ชีวิตต้องเผชิญกับความยากลำบาก
สิ่งที่คนเราต้องการคืออะไร

ชายหนุ่มกลับมาหาเธออีกครั้ง และขอเธอแต่งงาน

แม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาอันแสนสั้น
ที่เค้าได้อยู่เคียงข้างเธอ
แต่นี่ คือความรักและการดูแล
ที่ใครหลายคนมองหามาชั่วชีวิต ......ไม่ใช่หรือ???

----------------------------------------------------------------------------

 

Title: คุณค่าของการมีชีวิตอยู่
สินค้า : ไทยประกันชีวิต
Production House : O&M Phenomena

หญิงชราคนนี้.....
พยายามเล่นเปียโนด้วยมือเพียงข้างเดียวมานานแล้ว

คุณอาภา..... อดีตนักเปียโน
เป็นอัมพาต ตั้งแต่อายุ 60
มีอขวา ขยับไม่ได้

คงมีแค่ปฎิหาริย์เท่านั้น
ที่จะทำให้เธอกลับมาเล่นได้อีกครั้ง

ดวงพร..... ผู้ดูแล
ฝึกเล่นเปียโนด้วยตัวเองทุกวัน เป็นเวลากว่า 5 ปี
เพียงเพื่อวันนี้ ......

นับแต่นั้นเป็นต้นมา
มือสองมือ
ของคนสองคน
ยังคงเล่นเปียโนด้วยกันทุกวัน

ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ คืออะไร??
บางที.......
อาจเป็นแค่การที่มีใครสักคน
อยู่ดูแลเคียงข้างเราตลอดไป

---------------------------------------------------------------------

 

Client: Herringbone
Title: Hands
Agency: M&C Saatchi, Sydney


------------------------------------------------------------------------

ขอจันทร์เวอร์ชั่นใจร้อง
กว่าจะได้ไฟล์เสียงมานี่...เลือดตาแทบกระเด็น

ร้องเพลงไป 4,500 ล้านรอบเห็นจะได้
อัดไม่ติดบ้าง โปรแกรมใช้ไม่ได้บ้าง
ร้องผิดบ้าง....ป๊าดดด

จนสุดท้ายเสียงแหบ ไม่ไหวแระ ได้แค่นี้แหละ
รอบสุดท้ายแล้วนะนี่ 555

  

ตั้งชื่อมา ก็ออกแนวน้ำเน่ากันเลยทีเดียว
หาใช่เพราะเหตุใด
วันนี้ไปมิตติ้งกับเพื่อนฝูงมา

ไม่สิ เพื่อนร่วมห้องเรียนของรุ่ง
ซึ่งเราก็รู้จักมักจี่กันอยู่บ้าง
แม้จะไม่สนิทสนมกันมากนัก
งานนี้ใจกับแหม่มก็เลยพ่วงไปงานนี้ด้วย

มีคนพาภรรยา และลูกมาด้วย
บางคนหนีบสามีมาด้วย
เพื่อนรุ่งอีกคนมาแจกการ์ดแต่งงาน
เห็นแล้วอิจฉา..
แต่ว่าไม่เป็นไรหรอก ... อย่างน้อยใจก็ยังมีเพื่อน เหอๆ

เอารูปมาฝากอ้อม หยก และใครอีกหลายคน
ขออภัยที่วันนี้ตั้งใจจะให้ภาพมันออกเหลือง...ไม่รู้จะถูกใจมั้ย
กล้อง G9 นี่ไม่ฉลาดนักเวลากลางคืน... กลุ้มจริงๆ



 
แหม่มกับอ้อม                                               เกดกับตุ้ย (ใช่ป้ะ 555)



 
หยกกับรุ่ง                                                      บาร์คาดี้ Orange




หน้าห้องน้ำก็ไม่เว้น ....



 
แอบมองคนอื่นเขา




                                                                     สีเล็บของใจกับรุ่ง...ที่แหม่มซื้อ 5555

อย่าหาว่าใจไม่สุภาพนะ
แต่เป็นเพราะว่าเย็นนี้ใจ รุ่งและแหม่ม
ไปพบเหตุการณ์หนึ่งที่ทำเอาถึงกับขำไปตามๆ กัน
จนอดไม่ได้ที่จะยกกล้องถ่ายรูปในกระเป๋ามาเก็บภาพเอาไว้

ไม่รู้จะบรรยายยังไง....
ภาพบางภาพไม่ต้องการคำอธิบาย
เพราะเราจะเข้าใจมันได้ดีจากการเห็นด้วยตา

ไปดูกัน...

ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ที่ใจกับรุ่งและแหม่มได้พบปะกัน
หลังจากรุ่งยกหูมาหาจะชวนไปหาอะไรกินและเดินเล่นช็อปปิ้งกัน
ต่อมาก็เปลี่ยนแผนมีแหม่มเข้ามาร่วมแจมอีกหนึ่งหน่อ
เราสามคนจึงนัดหมายไปเดินช็อปปิ้งที่เดอะมอลล์บางกะปิ

ใจว่านี่เป็นหนแรกในรอบกี่เดือน หรือกี่ปีก็ไม่ทราบ
ที่ใจจะมีโอกาสได้ไปเดินที่ห้างนี้ เอาแต่วนเวียนอยู่ในเมือง ไม่เคยได้โผล่มาแถวนี้สักหน
นี่ย้ายบ้านมาแถวนี้ก็ยังไปช็อปปิ้งแถวๆ ในเมืองอยู่ได้

ทั้งรุ่งและแหม่ม เป็นเพื่อนที่ใจคบหามาตั้งแต่ ป.5
จริงๆ แล้ว ใจเจอแหม่มก่อนหน้าที่ใจจะย้ายโรงเรียนเสียด้วยซ้ำ
จำได้ว่า เป็นงานขึ้นบ้านใหม่ของใจ
มีครอบครัวของแหม่มเป็นแขกของพ่อ
ก่อนพวกเราจะย้ายบ้านมาอยู่หมู่บ้านเดียวกันกับรุ่งและแหม่มตอน ม.ต้น

บ้านหลังใหม่ของใจในเวลาต่อมาอยู่ข้างๆ บ้านรุ่ง
แต่ใจก็ได้รู้จักกับรุ่งอยู่ก่อนจะย้ายบ้านเพราะตัวใจย้ายโรงเรียนมาอาศัยอยู่กับน้า
และโรงเรียนที่ใจย้ายมาเรียน ป. 5 ก็มีทั้งรุ่งและแหม่มอยู่ด้วย
....พูดเอง ชักงง เอง....

เอาเป็นว่า เราเรียน ป.5 ป.6 ด้วยกัน
เราเรียนม.ต้น ด้วยกัน ห้องเดียวกัน
เราเรียนม.ปลายด้วยกัน คนละห้อง แต่โรงเรียนเดียวกัน
ก่อนจะแยกย้ายกันมาเรียนมหาวิทยาลัยต่างกันออกไป

แหม่มไฮโซแล้วตอนนี้อยู่ปตท.
รุ่งยังอยู่ที่ธนชาติหลังจากผ่านมาตั้งหลายปี
ส่วนใจก็ยังคงสถานภาพของการเป็นนักข่าว
แต่ทุกคน...ยังไม่แต่งงาน 555555555

ระหว่างการเดินทางไปเดอะมอลล์บางกะปิ
รุ่งยกหูหาแม่ของรุ่ง แม่ของรุ่งก็รู้จักใจดี และยังบอกว่าเจอแม่ของใจที่ตลาดนัดหมู่บ้านวันนี้
ใจเลยยกหูหาแม่บอกข่าวคราวของพี่สาวคนกลางที่อยู่สเปนบ้าง
พี่สาวให้บอกแม่ว่าจะโทรฯ หาที่บ้านวันจันทร์
และให้เบอร์มือถือมาสำหรับการติดต่อกับเขา
แม่ก็รู้ว่าใจอยู่กับรุ่ง และยังบอกรุ่งเหมือนกันว่าเจอแม่ของเจ้าหล่อนด้วย ...นั่นปะไร

ใจบอกแม่ว่า ช่วงนี้อยากให้แม่ไปหาวิธีสเดาะเคราะห์ให้หน่อย
ใจไม่ค่อยสบายใจ....สงสัยต้องเอาไสยศาสตร์เข้าช่วย
แม่ถามว่าเป็นอะไร...ใจก็ได้แค่บอกว่า มันก็มีเรื่องวุ่นวายเข้ามา
แม้จะรู้ตัวดีว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป แต่ใจก็ยังอดที่จะไม่สบายใจกับมันอยู่ดี

โดยเฉพาะความไม่สบายจำพวก
ใจยังไม่มีแฟน นานวันชักปวดหัวใจเข้าไปทุกที 555
แม่ถึงกับขำและฝากบอกรุ่งว่าให้หาแฟนให้ใจ
ขี้ริ้วขี้เหร่ไม่เป็นไร ....ขอให้เป็นคนดี...รักลูกของแม่ก็พอ
ใจเห็นแม่พูดแบบนี้เสมอ ... แต่ใจคงโชคร้ายเอง

มันหายากแล้วล่ะมั้ง คงไม่เหลือถึงมือใจ ใจบอกแม่แบบนั้น
ไม่น่าเชื่อแม่ย้อนกลับมาว่า.....มันยังเหลือ แต่ยังไม่ถึงเวลาที่เราจะพบเท่านั้นเอง....
ฟังแล้วน้ำตาจะไหล...ไม่เป็นไร ให้ตัวเองโสดไปก่อนก็ได้
จนกว่าจะได้เจอคนดี อย่างที่แม่บอก

ช่างมันเถอะ ไม่รู้จะบ่นทำไม อยู่คนเดียวมันเหงา แต่มันก็สบายใจดี
เอาไว้ก่อน ...กลับมาที่รุ่งกับแหม่มต่อดีกว่า

เมื่อวานนี้ รุ่งกับแหม่มอยากได้ชุดว่ายน้ำ
ใจก็อยากจะได้บ้าง เพราะให้รุ่งหาครูว่ายน้ำให้ แต่ยังไม่ถึงเวลาที่จะตัดสินใจไปเรียนสักที
ไม่แน่อาจจะเปลี่ยนใจไปเรียนภายในอาทิตย์สองอาทิตย์นี้
แต่ก็ไม่วายอยากได้ครูสอนว่ายน้ำหน้าตาดี...เรียนแบบตัวต่อตัว 55555 (บ้าจริงๆ)

แหม่มยังอยากได้กระเป๋าเดินทางสำหรับใช้ลากไปงานสัมมนาเล็กๆ 2-3 วัน
ทั้งต่างจังหวัดและต่างประเทศ
ใจอยากได้รองเท้าใหม่ ที่มีอยู่ไม่ว่าจะมากมายสักแค่ไหน...มันก็กัดเท้าใจแทบทุกราย
แต่..กองทัพก็ต้องเดินด้วยท้องก่อนเสมอ
เราเสียเวลานั่งคุย นั่งทานอยู่ในร้านยำแซ่บอยู่นานก่อนมาเดินเล่นจนห้างปิด....

เราขับรถมุ่งหน้ามาที่บ้านหลังใหม่ของใจ
รุ่งอยากเห็นครัวของใจที่เพิ่งบิวท์เสร็จ
แหม่มเองก็ยังไม่เคยเห็นสักที

เอาแต่นั่งคุยกันอยู่นาน ฟังเพลงไปพลาง
อ้อ...ยังทาเล็บจากสียาทาเล็บใหม่ที่แหม่มเพิ่งสอยมาจากชิเชโด้กันอีกต่างหาก
เป็นเพื่อนที่ดีมาก ให้เพื่อนซื้อแต่เราช่วยใช้....

คุยกันจนเริ่มง่วง ทุกคนเลยสรุปจะนอนที่นี่
กลายเป็นว่าเราสามคนจึงนอนเตียง 5 ฟุตรวมกันอยู่ 3 คน
แต่กว่าจะได้นอนก็ปาไปตี 2
ใจนอนเป็นคนสุดท้าย แหม่มม่องก่อน รุ่งตามไปโดยทิ้งให้ใจพูดคนเดียว
กว่าจะสังเกตเขาก็สลบเหมือดกันไปหมดแล้ว...แม้วจริงๆ

นี่เขาตื่นกันหมดแล้ว
แหม่มกินกาแฟ รุ่งกับใจกินโอวัลตินก่อนออกจากห้องไป
พร้อมกับขนมไหว้พระจันทร์จากโรงแรมแชงกรีล่า ที่ใจได้มาฟรีตั้ง 4 ชิ้น...แพ็กกิ้จจิ้งสวยงามมาก

แต่ยัง มันยังไม่จบ....เรายังมีนัดกันตอนบ่าย 3 โมง
รุ่งจะยังคงอยากได้ชุดว่ายน้ำ..เมื่อวานที่นั่นไม่ลด ต้องไปที่หมายใหม่
แหม่มก็ยังไม่ได้กระเป๋าเดินทาง...มันยังไม่ถูกใจเสียทีเดียว
วันนี้เราจะไปช็อปปิ้งกันต่อ
ก่อนช่วงเย็นเราจะมีนัดหมายไปมิตติ้งกับเพื่อนร่วมชั้นของรุ่ง แต่โรงเรียนเดียวกันกับเรา
ที่ร้านอาหารย่านเรียบทางด่วนฯ กันต่อ

เพื่อนมาราธอนจริงๆ แฮะ


ปล. เจอหน้ากันทีไร เป็นต้องเมาท์เรื่องอกหักรักคุดกันทุกที
เมื่อวานนี้แหม่มชอบคำพูดของใจที่ว่า "คนที่เคยคบด้วย"
อิอิ....ฟังแล้วดูดี อย่างน้อยก็ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่คนรัก
ได้เป็นแค่คนที่เคยคบด้วยเท่านั้นแหละ ... หึหึ

อ้อ รุ่งบอกว่า เราไม่แต่งงานกันแล้วม้ะ
แหม่มมองด้วยสายตาแปลกๆ พร้อมกับพูดว่า

"ไม่เอา..จะแต่งช้าแค่ไหนก็ได้"  

เราเลยสรุปว่า....เออนะ...ไม่มีใครแก่เกินจะแต่งงาน ฮิ้วววววววววววววว

ช่วงนี้ใจแฮงค์ๆ แต่หลายคนก็ยังเป็นห่วงเป็นใย
ส่งข้อความมาให้กำลังใจทั้งต่อหน้าและลับหลัง
วันนี้ใจสบายใจแล้วค่ะ กลับมาสวยและโสด (โคตร) ได้เหมือนเดิม 555

และเพื่อเป็นการตอบแทนน้ำใจสำหรับทุกคนที่แวะเข้ามาใน spaces
ในเวลาเดียวกันยังให้กำลังใจกับใจกันอย่างท่วมท้น
ใจเลยขอมอบน้องต่ายในสังกัดของใจคนละ 1 ตัว

แต่....เป็นเพราะว่าใจทราบเลาๆ ว่าแฟนคลับของใจเยอะมาก
ให้แจกน้องต่ายหมด คงมือหงิกไม่สามารถหาของมาตอบให้ได้ทุกคน
ดังนั้น มาร่วมสนุกกันด้วยละกันนะคะ

 

เอาเป็นว่า ใจตั้งคำถามง่ายๆ 3 ข้อ
ทุกข้อล้วนแล้วแต่เป็นคำถามที่หาคำตอบได้จาก spaces ของใจแทบทั้งสิ้น
ใครตอบได้ 10 คนแรกรับไปเลยน้องต่ายของใจพร้อมกันจัดส่ง
ใครรักกันจริง งานนี้วัดผลกันได้ชัดเจน




มาเริ่มกันเลยละกันนะ พร้อมหรือยัง? ไม่พร้อมก็ไม่ทันแล้วล่ะจะเริ่มละนะ

1. ที่บ้านใจมีหมาสองตัว ตัวหนึ่งเป็นเพศเมียพันธุ์ปั๊ก อีกตัวหนึ่งเป็นหมาหลังอานเพศผู้เพิ่งม่องเท่งเมื่อเดือนก่อน
ตอบมาเลยว่าชื่ออะไรกันบ้าง?

2. การ์ตูนญี่ปุ่นที่ใจชื่นชอบมากที่สุด และอ่านมาตั้งแต่มหาวิทยาลัยจนถึงป่านนี้ยังไม่จบบริบูรณ์สักทีชื่อเรื่องอะไร?

3. ระหว่างกุ้งกับปู คิดว่าใจชอบกินตัวอะไรมากกว่ากัน?

เอาน่า ตอบเอาฮา อย่าคิดมาก
แต่หากตอบถูก และมาคอมเม้นท์ไว้ 10 คนแรก ใจยินดีจัดส่งน้องต่ายไปให้ค่ะ
อ้อ...ไว้ถามที่อยู่หลังไมค์ก็ได้ สำหรับคนที่ตอบถูก อย่าลืมใส่ email ไว้ด้วยนะจ้ะ


ใจรักทุกคนค่ะ... (แนวพี่เบิร์ดมาก)

ปล. 1 ตุ๊กตาทุกตัว เป็นผลงานของพ่อ แม่ พี่สาว และใจ ร่วมลงแรงกว่าจะได้มาหนึ่งตัว
ได้ไปก็เหมือนกับได้น้องต่ายของครอบครัวใจนะคะ อิอิ

ปล. 2 ก่อนหน้านี้เคยคิดว่าตั้งคำถามทดสอบแฟนพันธุ์แท้ และให้รางวัลเป็นการออกเดทกับเจ้าของ spaces
พอเสมอไอเดียนี้ให้กับรุ่นน้อง...ใจได้รับคำตอบว่า...ผมขอเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้หรือเปล่าครับ
ป๊าดดดดดด เลิกล้มไอเดียแทบไม่ทัน....สวยเลือกได้เสีย self มาก

มีคนบอกว่าเพลงใน spaces เศร้ามาก
แต่ก็ชอบ.... ก่อนตบท้าย ....

มีหลายคนอยากได้เนื้อร้องของเพลงนี้
ใจจำไม่ได้แล้วว่าเคยเอามาลงหรือยัง
ใจว่าแฟนพันธุ์แท้ spaces ใจคงจำได้ดีกว่าใจอีก
ว่าใจเขียนอะไร หรือ post อะไรลงไปบ้างแล้ว 555

อ้ะ...เอาเนื้อเพลงมาให้อีกที...ให้แหม่มด้วย...ชอบใช่ไหมละ

Title: Beverly Craven - I Miss You lyrics
Artist: Beverly Craven Lyrics

Here in the silence I wait
There’s nothing else I can do
It feels like my heart’s gonna break
And all I can think of is you
And how my aching arms long to hold you
And show you how much I care
But I’m counting the hours without you
And I don’t know how much I can bear
Cos I miss you
More than words can say
And I need you here
In my life always
Yeah I miss you
And I’ll always be
Waiting here for you
Til you’re back with me

You found a place in my heart
From the first moment I saw you
And you are my light in the dark
And I would do anything for you
Cos you’re everything I’ve ever wished for
The answer to all of my dreams
And I want you back
Home is here with me

Oh I miss you
More than words can say
And I need you here
In my life always
Yeah I miss you
And I’ll always be
Waiting here for you
Til you’re back with me

Yes i, would be right there beside you
If I only knew where you are
Cos it feels like I’m dying without you
My whole world falling apart

And I miss you
More than words can say
And I need you here
In my life always
Yeah I miss you
And I’ll always be
Waiting here for you
Til you’re back with me

 

รู้สึกเหมือนได้ยาดี
อยู่ดีๆ ใจก็รู้สึกดีขึ้นทันตาเห็น
พอแล้วละที่เศร้าๆ เนี่ย ลุกมาจากเตียง มาอัพ blog ต่อละกัน

กลับมาแล้วนะ... กลับมาแล้วนะ.....ใจกลับมาแล้ว

ฝนตกมาหลายวันแล้ว
ดูเหมือนช่วงนี้กรมอุตุวิทยาจะประสบความสำเร็จในชีวิต
บอกว่าฝนจะตกมันก็ตกจริงๆ... นานๆ จะเห็นแบบนี้สักที

ฝนตกไม่เพียงแต่ทำให้คนโรแมนติกขึ้นหรอก
แบบว่ามองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วเห็นหน้าคนรักลอยมา
น้ำตาไหล เพราะทะลึ่งออกอยู่...ใครเปิดทันวง 3 โทน จะนึกถึงน้ำตาฟ้ามาในบัดดล
ใครเกิดทันโลโซ ก็จะนึกถึง ฝนตกนอกหน้าต่าง... อินจัด...

ฝนตกยังทำให้คนออกไปนอกบ้านลำบาก
อากาศขี้เกียจไปทำงานจะตามมา
หรือไปทำงานแล้วอาจจะนั่งหลับนกหน้าคอมพิวเตอร์ได้ง่ายๆ



เมื่อวานใจแทบจะกินแต่ขนม กับมาม่า
เพราะว่าฝนตกออกไปไหนก็ไม่ค่อยจะได้
เสบียงในตู้เย็นเริ่มร่อยหรอ..ไม่สามารถทำอาหารที่อยากจะกินได้

วันนี้ฝนก็ตกอีกตั้งแต่เช้า
ท้องฟ้าออกแนวครึ้มตลอดเวลา กลัวว่าออกนอกบ้านมันก็จะเปียกเอา
ตึกบ่ายใจก็หิวจนหน้ามืด
นึกอะไรไม่ออก ก็ขอเลือกสั่งอาหารแบบถึงบ้านหรือเดลิเวอรี่ท่าจะดี

นั่งคุยกับดาวผ่านทาง gmail chat ว่าจะเลือกสั่งอะไรดี
ก่อนมาสรุปว่าควรจะสั่ง Mcdonals เขากำหนดให้สั่งถึง 150 บ. และบวกค่าส่ง 20 บ.
ว่าแล้วก็กดเบอร์โทร 4 หมายเลข

"1171"


ถุงกระดาษที่ใส่เฟรนซ์ฟรายและเบอร์เกอร์ รวมถึงแก้วใส่โค้ก มีเรื่องราวน่าสนใจแปะอยู่


เสียงรับสายอัตโนมัติตอบกลับมา

"สายด่วนเลือกตั้ง 1171 สวัสดีค่ะ ติดต่อเจ้าหน้าที่กด 1 
แจ้งเบาะแสทุจริต 2 เลือกตั้งสว. กด 3 xxxxxx "

ยังไม่ทันจะฟังจบ ใจรีบกดวางก่อนในทันที เพราะคิดว่าคงกดผิดแน่ๆ
ที่ไหนได้

Mc delivery มันต้อง 1711 เฟ้ยยย....555

โดยปกติแล้ว ใจจะศึกษาข้อมูลว่ามีเมนูอะไรบ้างให้เลือกสั่งผ่านหน้าเว็บไซต์ของเขาเสียก่อน
http://www.mcthai.co.th/index.php
คลิกๆ ไปเรื่อยๆ เปิดดูเมนูที่จะกินคนเดียว ก่อนยกหูไปหา 1711


พนักงานส่งของ ถามด้วยว่า รับซอสเพิ่มไหมครับ...


พนักงานรับสาย...ทักทายว่าเบอร์นี้ เจ้าของชื่อนี้ใช่ไหม
ในกรณีที่เคยโทรฯ มาสั่งแล้วก่อนหน้านี้
ถามว่าส่งที่นี่ใช่ไหม...หากย้ายบ้านก็เปลี่ยนที่อยู่ด้วย
ใจเลือกสั่ง ซามูไรเบอร์เกอร์หมู เพิ่ม 10 บาท ได้เฟรนซ์ฟรายและโค้กแก้วใหญ่
ไม่รู้มันมาตั้งแต่เมื่อไร วัฒนธรรมเพิ่ม 10 บาท ได้ของไซต์ใหญ่ขึ้นเนี่ย... แต่ชักชินแล้วล่ะ

ใจยังสั่งชุดแมคส์วิง 4 ชิ้นติดมาด้วย
ก่อนปิดท้ายว่า

"เอามันบดด้วยค่ะ"
พนักงานเงียบไปสักพัก แล้วตอบกลับว่า
"เอ่อ...ไม่มีมันบดค่ะ"
สติใจกลับมาแล้ว
"อุ้ย ขอโทษค่ะนั่นมัน KFC เนอะ"
5555 บ้าไปแล้วเรา...

ก่อนพนักงานจะทวนเมนูที่ใจเลือก
เธอถามว่า อยากได้ตั๋วหนังในเครือเมเจอร์กับ ดีวีดีไปชมตอนกินไก่ด้วยไหม?

 

อันที่จริง ใจสังเกตมาตั้งแต่เมื่อคลิกไปดูเมนูในเว็บไซต์แล้วล่ะ
เพิ่งเห็นว่า มีบริการซื้อตั๋วหนังในเครือเมเจอร์
และซื้อดีวีดีมานั่งชมที่บ้าน โดยพนักงานส่งไก่จะทำหน้าที่ส่งตั๋วและดีวีดีให้กับเราด้วย

ใจถามพนักงานว่า ตั๋วหนังที่ว่าเลือกที่นั่ง โรง สาขาและเลือกเรื่องได้เลยไหม
ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น เราเพียงแต่ซื้อราคาตั๋วมาไว้
ส่วนโรง สาขา และหนังเรื่องไหน ให้ไปเลือกที่สาขาจะไปดูอีกครั้ง...
ส่วนดีวีดี พนักงานนำเสนอเรื่อง The eyes 1 , Vantage point และอื่นๆ ...

อาจจะเป็นเพราะว่า CEO ของเครือเมเจอร์ คือ วิชา พูลวรลักษณ์
ได้ตัดสินใจเข้าซื้อหุ้นของบริษัท แมคไทย จำกัด  กว่า 70% มาอยู่ในมือตั้งแต่ต้นปีที่แล้ว
นับตั้งแต่นั้น วิชาก็ได้เริ่มตัดสินใจเปลี่ยนโฉมหน้าของสาขา Mcdonalds ให้ดูทันสมัยยิ่งขึ้น
หากใครแวะเวียนไป Mcdonals สาขาอัมรินทร์ หรือโซโก้
คงเห็นความเปลี่ยนแปลงของ Mcdonals ในไทยได้อย่างชัดเจน
เก้าอี้ไม่เพียงแต่จะเป็นเบาะหนัง เต็มไปด้วยสีสัน ยังมีมุมขายกาแฟ เหมือนในต่างประเทศ
ที่เรียกมุมขายกาแฟในสาขาว่า Mc Cafe
ใจเคยเห็นที่นิวซีแลนด์ ป้ายของ Mc Cafe ที่นั้นสีทองอร่าม บาดตาจริงๆ

ไม่เพียงแค่นั้น Mcdonalds ยังมีบริการ wifi ฟรีอยู่พักหนึ่ง
ก่อนเริ่มให้คนซื้ออาหารหนึ่งเมนูของ Mcdonalds ได้สิทธิ์รับ account ใช้ wifi ฟรีครึ่งชั่วโมง
เมื่อไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ชุดพนักงานของ Mcdonalds ก็เพิ่งจะเปลี่ยนรูปแบบไป
ใครไม่เคยสังเกต ไปเมื่อไรลองมองดูก็ได้ จะพบว่ามันไม่เหมือนเดิม...

คนในวงการ รู้ดีว่า วิชาเป็นคนคิดนอกกรอบ
การพกพากล้องดิจิตอลติดตัวไปด้วยทุกครั้งที่เดินทางไปต่างประเทศ
และถ่ายภาพร้านรวงแปลกตาเอามาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงสาขาของโรงหนังเมเจอร์
เป็นตำนานที่คนในวงการตลาด กล่าวขานกันมาหลายปี

บริการสั่งซื้อตั๋วหนัง หรือดีวีดี ผ่านบริการ Mc Delivery ถือเป็นอีกสิ่งที่เกิดขึ้นภายใต้การบริหารของเขา
นี่สินะที่เขาเรียกว่า "Synergy"
เอาของที่มีอยู่ในมือ มาใช้งานร่วมกันให้เกิดประโยชน์
แถมใครๆ ก็มองว่าเป็นการคิดนอกกรอบ...

เพียงแต่....วันนี้ใจมี CSI มาชมแล้ว
นั่งกินไก่ไป ดูทีม CSI ผ่าศพไป .. โหดเข้าไปทุกวัน
เลยปฏิเสธพนักงานของ Mcdonalds ไป

เจ้าหล่อนบอกว่า

" ฝนตก พนักงานไปส่งช้าหน่อยนะคะ อีก 45 นาทีจะถึงนะคะ สวัสดีค่ะ"

อีก 25 ผ่านไป ใจได้ไก่และของทุกอย่างที่สั่งมานั่งกินพร้อมกับดู CSI...อร่อยเหาะ

"หาช่างที่ไม่เบี้ยวงานยาก บางทีนัดแล้วก็ไม่มา โทรฯ หาก็ไม่รับบ้าง"

ใจได้ยินคำพูดแบบนี้จากคนใกล้ตัวหลายครั้ง
อ่านจากกระทู้ของบรรดาคนที่พักอยู่ในคอนโดฯ เดียวกัน
ก็พบว่ามีหลายคนพบกับปัญหานี้...ปัญหาเดียวกันกับที่ใจเจอ

หลังจากที่นัดหมายกับช่างบิวท์อิน เลือกแบบเรียบร้อย
ใจก็ถูกเลื่อนวันนัด ถูกเบี้ยวเวลา มาสาย
ทำไม่จบงานในหนึ่งวัน ต้องนัดหมายใหม่อีกรอบ...

บิวท์อินเล็กน้อยตรงครัว กับปูกระเบื้องตรงอ่างล้างจานไม่มากใช้เวลาสองวันกว่าจะเสร็จสิ้น
พี่ปุ๋ยและแอมถามหาภาพ เลยไปยืนถ่ายภาพครัวมาให้

บอกตรงๆ ปูกระเบื้องสีขาวแบบนี้ เอาโถฉี่ผู้ชายมาแปะ...ออกแนวห้องน้ำชายเลยนะนี่ 5555




งานที่เสร็จแล้ว ออกมาหน้าตาแบบนี้ง้ะ


กระเบื้องที่เห็นมีลายนะขอบอก ต้องไปยืนใกล้ๆ ถึงจะเห็น
ไกลๆ ลายก็หาย กลายเป็นสีขาวล้วนซะงั้น



ในตู้มีเสบียงไม่มากแล้ว ต้องไปถอยมาสักหน่อย

 


ชั้นล่างเอาไว้ใส่จานชาม จริงๆ ต้องติดที่คว่ำจานด้วย ซื้อมาแล้วแต่ยังไม่ได้ติดเลย


กระป๋องข้างๆ ตะกร้ายังว่างจะใส่อะไรลงไปดี?




แก้วสีสวย  ส่วนแก้วลาย I love NY นั่นหอบมาจากเกาะแมนฮัตตันเลยนะขอบอก บ้ามาก... ไม่มีใครเกิน


อ้อ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ขออวดหน่อย




มีคนอยากเห็นต้นไม้อีกต้น อันนี้อยู่ในห้องน้ำ
 



ขออวดเก้าอี้หน่อย ต้องควักเงินจ่ายไปตั้ง 3 พันกว่าจะได้ตัวนี้มา




ห้องนอน...เอ่อ.... หมอนเพียบ


กระจกอีกแล้ว บานนี้พี่ปุ๋ยเพิ่งให้มา ส่วนข้างๆ นั่นกระจกตู้เสื้อผ้าในห้องนอน



 
มุมจากหน้าต่างห้องนอน...มองเห็นสระน้ำ แอบดูผีเสื้อสมุทรกับฉลามหนุ่มบ่อยๆ 5555

 

ข้องใจกับป้ายโฆษณา "ปลวก" ตัวโตๆ
แล้วตามมาด้วยเบอร์โทรเลขสวยมานานหลายปี
แม้จะถ่ายรูปเก็บไว้ก็นานนม
แต่ไม่เคยคิดค้นหาคำตอบว่า..."ปลวก" ที่ว่านั้น เป็นอย่างไร

วันนี้ใจถ่ายรูปเก็บไว้อีกครั้ง
และก็นำมันมาใส่ใน google.com
"ปลวก+02 888 4888"
(เทคนิคการค้นหาที่ยอดเยี่ยมใน google ใส่ข้อความตามด้วยบวกข้อความแวดล้อมแล้ว enter)
 
ได้ผลทันตาเห็น
พระเจ้าช่วย....google หาทุกอย่างในโลกให้ใจได้
ยกเว้น "หล่อรวย หน้าตาดี ยังไม่มีแฟน และไม่เป็นเกย์"
เพราะใจพบว่ามีเว็บไซต์ http://www.028884888.com/ โผล่ออกมา....

ใครจะเชื่อป้ายโฆษณา "ปลวก" ตัวโตๆ บนพื้นสีเหลืองแสบตา
ตามด้วยเบอร์โทรศัพท์ และข้อความอธิบายสรรพคุณ
รับกำจัดปลวกด้วยสมุนไพร
ซึ่งมักเห็นได้ว่า แปะตามผนังอาคาร รั้ว พื้นที่มากมายในกรุงเทพฯ
จะมีเว็บไซต์ธุรกิจนี้เป็นของตัวเอง



ไม่ธรรมดาเสียแล้ว ไม่ธรรมดาจริงๆ นะนี่
นอกจากจะสมควรได้รับรางวัลป้ายโฆษณาดีเด่นระดับประเทศ
เตะตา ข้อความกินใจ ได้ผล เห็นชัดเจน
ตรงกลุ่มเป้าหมายแล้ว...ใจว่ามันเห็นทุกที่
ยกนิ้วให้ว่าขยันแปะกันเต็มที่อย่างเห็นได้ชัด...ทำงานหนักกันจริงๆ

ใจคลิกเว็บไซต์ขึ้นมาแล้วในตอนนี้
ตามไปอ่านธุรกิจกำจัดปลวก...
และได้พบว่าบริษัทที่ทำธุรกิจกำจัดปลวกนี้
ยังมีบริษัทในเครืออีกหลายประเภท

เป็นต้นว่า  จัดจำหน่าย   สมุนไพรนาโนไวท์
กำจัดปลวก มด แมงสาบ เห็บ ฯลฯ
บริการเคลือบ กันซึม ดาดฟ้า, ห้องน้ำ, ผนังอาคาร 
ขายถ่านอัดแท่งนาโนไวท์ไร้ควัน ไร้กลิ่น ไฟแรง ทนทาน
ขายชปูนซีเมนต์ชนิดพิเศษที่ปูนซีเมนต์ทั่วไปทำไม่ได้
ขายกาวและเคมี อุตสาหกรรม
ขายส่งประกันทุกชนิด
ผลิตกล่องกระดาษลูกฟูกครบวงจร
ผลิตฉนวนกันความร้อนทุกชนิด
จนถึงขายกระจกสีสเตนกลาส แกะสลักกระจก

พูดมากไม่ได้....ด้วยจรรยาบรรณสื่อ ...
เดี๋ยวจะกลายเป็นการโฆษณาไปซะ
อย่างไรเสีย ลองแวบไปดูเว็บไซต์ก่อนก็ได้นะ
ลองไปแวบๆ อ่านดู...แล้วจะรู้จัก "ปลวก" มากขึ้น ....


อ้อ... ใครเคยเห็น ยกมือด้วย... กำลังหาแนวร่วมคนเคยเห็นป้าย "ปลวก"

 

วันนี้ใจต้องตื่นแต่เช้าเพราะต้องเข้าออฟฟิศไปประชุมกองบรรณาธิการ
นัดแนะกับบอลและแอม รุ่นน้องนักข่าวที่ออฟฟิศว่าจะไปพร้อมกัน
หลังจากใช้เวลาในการเดินทางข้ามโลกอยู่สักพักเราก็ไปถึงที่หมาย
ทุกคนต่างลงความเห็นว่าควรจะทานข้าวเช้าก่อนจะเริ่มประชุม
เพราะหากใช้เวลาประชุมยืดเยื้อ
คาบเกี่ยวเวลาเที่ยง เลยเที่ยง เข้าบ่าย เราอาจหิวตาลายตายกันไปข้างหนึ่งได้

ว่าแล้ว ทุกคนก็เดินเลี้ยวเข้าซอย มุ่งหน้าไปร้านป้าทุม ร้านประจำของคนที่ออฟฟิศ
ร้านข้าวแกงธรรมดา ลูกค้าสามารถตักข้าวได้เอง คิดราคา 2 อย่าง 25 บาท 3 อย่างราคาก็เพิ่มขึ้นไป
บริการน้ำอุทัยทิพย์และน้ำแข็งฟรีด้วยอีกต่างหาก

แอมเริ่มตักข้าวก่อนใคร ตามมาด้วยบอลและใจ
วันนี้ใจเล็งอาหารไว้ตั้งแต่แรกก่อนตักข้าวใส่จาน
อยากจะกินแพนงและไข่ต้ม จำได้ว่าวันก่อนก็เลือกเมนูเดียวกันนี้
ตักข้าวและสั่งอาหารเสร็จ ใจก็ยกข้าวไปนั่งที่โต๊ะ ดูทีวีไปพลาง ทานไปพลาง

เมื่อสติเริ่มมา ใจก็มองเห็นสีของเนื้อสัตว์ซึ่งใช้ปรุงแพนงออกจะแปลกๆ ไม่เหมือนหมู
ว่าแล้วใจก็หันไปถามแอมกับบอล รุ่นน้องที่ออฟฟิศว่า
"นี่มันหมูหรือเนื้อเนี่ย ออกจะเหนียวๆ"
แอมกับบอลบอกว่าเป็นหมู เพราะสีมันไม่เข้มมาก ออกแนวจืดๆ
ใจชักไม่แน่ใจ เลยลุกไปหาป้าทุม
ใจชี้ไปที่หม้อแพนงแล้วถามว่า

"ป้า นี่มันหมูหรือเนื้อ"

ป้าตอบกลับมาชัดเจน

"เนื้อสิหนู"

"ป๊าด"

ใจตอบกลับไปแบบนั้นก่อนเดินกลับมาที่โต๊ะ
แทบไม่ต้องบอกอะไรเลย เจ้าบอลถือโอกาสเอาช้อนตักเนื้อแพนงในจานออกไป
เลยกลายเป็นว่าวันนี้ใจต้องกินข้าวกับน้ำแพนงและไข่ต้มหนึ่งฟอง

ที่เจ็บช้ำกว่านั้น คือเมนูเดียวกันนี้ ถูกใจกินไปตั้งแต่มื้อที่แล้ว รู้สึกว่าอร่อยอีกต่างหาก....
ความช้ำของคนไม่ทานเนื้ออยู่ตรงนี้ ตรงที่นึกว่ากินหมูแต่ทะลึ่งเป็นเนื้อ เง้อออออออ

อ้อ...ตอนไปจ่ายตังค์ ป้าทุมยังสำทับปลอบใจว่า

"หนูไม่กินเนื้อเหรอ ปกติป้าจะบอกทุกคนนะ ว่าในหม้อนั่นคือเนื้อ
แต่เพราะเห็นหนูตั้งใจชี้ว่าจะเอา ป้าเลยไม่ได้บอก
เอาเหอะน่า ถือว่าปล่อยผีวันหนึ่ง ...อร่อยใช่ไหมละ"

โอ้.....ป้าทุม

เจย์ส่งนี้มาให้เล่นตอนตีหนึ่ง

http://www.yearbookyourself.com/

ถามเจย์ว่าลองเล่นบ้างหรือยัง
ก็ได้คำตอบกลับมาว่าลองแล้ว
และก็มาพร้อมกับรูปนี้

 

ยังไม่ทันได้เล่น แต่เห็นภาพที่เจย์ส่งมาก็ถึงกับฮา
พอเดาได้ว่ามันเป็นเว็บไซต์
ที่เราได้อัพโหลดภาพขึ้นไป
เลือกเพศหญิงชาย หลังจากนั้นก็ทำการพลิกซ้าย ขวา
จัดหน้า เลื่อนตากับปากให้ตรงกับที่เขาวางแพทเทิร์นไว้
ดูว่าหน้าของเราเมื่อจับคู่กับทรงผมและเสื้อผ้าในปีต่างๆ จะเป็นอย่างไร
ออกแนวทำ year book ของตัวเอง...ประมาณนั้น

ลองคลิกเปลี่ยนปีไปเรื่อยๆ เราจะได้หน้าตาเราย้อนยุคไปหลายๆ แบบ
ฮาดี ใจทดลองเล่นไปเกือบครึ่งชั่วโมง
ผ่านไปตีหนึ่งครึ่งยังไม่เลิกเปลี่ยนหน้ากับทรงผมเลย 555

ใครเล่นไม่เป็น ให้คลิกที่ tip ก็ได้
จะมีคำแนะนำว่าให้เลือกภาพแบบไหน
หน้าตรงจะดีมาก ห้ามเอียงซ้ายหรือเอียงขวาเพราะมันจะไม่พอดี
ใจเลือกรูปหน้าตรงใส่เข้าไป และผลออกมาก็พบว่า
หน้าตาออกมาเป็นแนว....รับไม่ได้กันเลยทีเดียว

 
.....ไม่ต้องอธิบายอะไรเลย ห้ามทำทรงผมนี้ แต่งตัวแบบนี้ 555555

 
กลุ้มกับชีวิตตัวเองจริงๆ 5555



ซาร่า....หน้าตาโบราณมาก



 
ชอบรูปขวา คิดถึงแม่ตอนสาวๆ มาก

 


ขำ...ไปลองเล่นกันดู แก้เครียดได้ดีทีเดียว

ไม่ได้อยากทำให้ภาษาไทยวิบัติแต่อย่างใด
แต่เป็นเพราะว่าคนใช้คอมพิวเตอร์มักจะเรียก
แป้นเปลี่ยนภาษา "~" ซึ่งจริงๆ แล้วมีชื่อเรียกกันทางการว่า "Grave Accent" ว่า "ยึกยือ"
และดูเหมือนจะเรียกหนักข้อเข้า ไม่ค่อยมีใครใช้ Grave Accent สักเท่าไร
ได้ยินแต่ "ยึกยือ"  อยู่ตลอด

นอกจากนี้...ใจก็ไม่ได้อยากจะเอามะพร้าวห้าวมาขายสวนด้วย
เพียงแต่เชื่อว่า ยังมีอีกหลายคนที่ไม่รู้ว่า
เวลากดเจ้ายึกยือแล้ว ทำไมแป้นคีย์บอร์ดยังเปลี่ยนมาใช้ภาษาไทยไม่ได้อีก
และก็ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี..ชีวิตนี้เลยเศร้า ภาษาอังกฤษก็ไม่เก่ง งูๆ ปลาๆ กันไป

วันนี้ใจอารมณ์ดี มี wifi เร็วๆ ใช้ และก็เพิ่งปิดต้นฉบับไป
ดังนั้น เลยถือโอกาสมาแนะนำวิธีการเปลี่ยนให้กดแป้นยึกยือแล้วใช้ภาษาไทยได้





เริ่มจากไปที่ปุ่ม start ไปที่ control panel





เลือก regional and language





เลือก tab language แล้วก็คลิกที่ details





เลือก add เพื่อเพิ่มภาษาไทย

drop down ลงมาจะมีให้เลือกภาษาไทยหลายแบบ เลือก kedmanee ก็ได้



 

หลังจากนั้นเลือก key settings เพื่อทำการเปลี่ยนแป้นคีย์บอร์ดให้กดยึกยือใช้ภาษาไทยได้

หลังจากกด key settings แล้วจะมีหน้าจอนี้โผล่ขึ้นมาให้กด change key sequence







เลือกติ๊กถูกที่ Switch input language และเลือกที่ Grave Accent (~) แล้วคลิก ok
ออกจากหน้านี้ แล้วคลิก ok ไปเรื่อยๆ
แค่นี้เราก็กดยึกยือแล้วใช้ไทย ใช้อังกฤษได้แล้วล่ะน้อ

 

หลายวันก่อนพี่ปุ๋ยส่ง "มีไปทำไม?" ของท่าน ว. วชิรเมธี มาให้
ได้อ่านก็รู้สึกถูกใจมาก
คิดว่าท่าน ว. ท่านคงอยากให้คนหมู่มากได้อ่านสิ่งนี้

ใจเองก็อยากให้หลายๆ คนได้อ่าน
นั่งอ่านทีละข้อ แล้วก็ให้ย้อนดูตัว

มีตาอยู่สองข้าง
แต่ไม่เคยมองหาสิ่งที่ดีเลย
มีไปทำไม???

มีปัญญาอยู่กับตัว
แต่กลับใช้อารมณ์เป็นใหญ่

ถูกใจ.....