หลายวันก่อนหน้านี้ ใจเพิ่งนัดเจอเจย์
มนุษย์ต่างดาวชาวอีสานที่ร่วมทริปเดียวกันกับใจในออสเตรเลียถึง 15 วันเต็ม

หลังจากที่พบปะหน้าตากันและนั่งโซ้ยส้มตำกันไป 5 จานทั้งๆ นั่งกัน 3 คน
(ไม่รวมคอหมูย่าง ไก่ครึ่งตัว และต้มโคล้งปลากรอบ)
ใจกลับมาถึงบ้าน ก็นั่งเปิดดูภาพเก่าๆ ที่ไปเที่ยวออสเตรเลียมา

ตอนแรกๆ ใจยอมรับว่าใจเหนื่อยไม่น้อยกับทริปนี้
แต่หลังๆ ยิ่งนั่งดูภาพยิ่งคิดถึงมันและอยากกลับไปอีกครั้ง
ช่วงเวลาแบบนั้นมันคงย้อนกลับมาได้ยาก
เลยทำได้แค่มานั่งเปิดดูภาพเก่าๆ ไปพลางในเวลาเช่นนี้

ก่อนจากกันกับเจย์ในวันนั้น มีบทสนทนาตอนหนึ่งของเราทั้งคู่
ซึ่งว่าด้วยเรื่องความประทับใจที่ได้รับจากทริปการเดินทางที่ผ่านมา
และเราทั้งคู่ต่างลงท้ายกันว่ามันออกจะเป็นทริปที่พักดี กินดี แม้จะมีเหนื่อยกันบ้าง
ว่าแล้วใจก็เลยมานั่งเปิดดูรูปที่ไปกิน (ดี) อย่างที่ว่า
และก็มาหยุดตรงที่ทริปกินบนรถไฟ

 

เย็นวันหนึ่งของการเดินทางเมลเบิร์น
เราปิดท้ายการเดินทางของวันด้วยการรับประทานอาหารมื้อค่ำกันบนรถ tram สายเก่า
หากใครเป็นแฟนพันธุ์แท้ที่นั่งอ่าน blog ใจเป็นประจำ
ก็คงจะเคยอ่านข้อความที่ใจเอ่ยถึง tram หลายหน
โดยเฉพาะบนเกาะฮ่องกง ที่ใจได้นั่ง tram ขึ้น victoria peak
รถไฟวิ่งบนราง มีไฟฟ้าคอยให้กำลัง คงจะเป็นคำอธิบายคำว่า tram ได้ดีกระมัง

เพียงแต่ว่า tram ที่เรานั่งกันวันนั้นเป็น tram ที่ปัจจุบันแปรผันกลายเป็นร้านอาหาร
เปิดรับนักท่องเที่ยว และนักชิมมาจับจองที่นั่ง
สำหรับดินเนอร์ท่ามกลางบรรยากาศโยกเยกไปมา
แม้จะไม่เวียนหัว แต่ต้องคอยระมัดระวังไม่ให้เครื่องดื่มหกพอสมควร



ในทริปดินเนอร์วันนั้นใจแทบจะไม่เห็นคนเอเชียหัวดำ
เห็นแต่ฝรั่งตาน้ำข้าวนั่งกันเต็ม บ้างก็มากันเป็นหมู่คณะ
บ้างก็มากันเป็นคู่
ในภายหลังก็พบว่าโต๊ะข้างๆ ลุงกับป้ามาดินเนอร์ฉลองวันเกิด
เห็นแล้วก็อิจฉา
อยู่กันจนหัวสีทองกลายเป็นสีขาวยังรักกันกลมเกลียว

 
 


ย้อนกลับมาที่ดินเนอร์อีกครั้ง...
อันที่จริงเขาเรียกกันว่าเต็มๆ ว่า
"The colonail tramcar restaurant"
เปิดให้บริการมานานนม ตั้งแต่ปี 2526

จนถึงทุกวันนี้ tramcar restaurant ที่ว่า
กลายเป็นหนึ่งในสถานที่ที่คนมาเที่ยวเมลเบิร์น
และแสวงหาทางเลือกของการเดินทางแบบดื่มกิน จิบไวน์ต้องเลือกมาใช้บริการสักครั้ง
แถมยังเป็นหนึ่งในที่หมายที่ได้รับการแนะนำจากการท่องเที่ยวออสเตรเลียด้วย

 

tram จะพาทุกคนผ่านจุดสำคัญๆ ของเมลเบิร์น เช่น Prahran, Armadale, Malvern
St Kilda, Middle Park  และไปสิ้นสุดที่ South Melbourne
แพ็กเก็จสำหรับการนั่งทานดินเนอร์รวมเอาไว้ทั้ง appetizer หรือของกินเล่น
เราสามารถเลือก entrees ของกินเล่นแบบหนักขึ้นมาอีกนิด
และเลือก main courses หรืออาหารจานหลัก
ปิดท้ายด้วยของหวานที่ต้องการ

tram ทั้งขบวนรับผู้โดยสารได้มากถึง 108 คน
แบ่งเป็นตู้ละ 36 คน แต่ละตู้มีพนักงานดูแล เชฟ และพนักงานเสิร์ฟคอยให้บริการ
อ้อ ต้องไม่กลัวจะเหม็นควัน ...มันเป็น tram ติดแอร์

 

แหม้...มาถึงตอนนี้ก็อดนึกถึงบรรยากาศวันนั้นเสียไม่ได้
มันเหนื่อยมาทั้งวันก็จริงนะ
แต่พอมานั่งแหมะก้นอยู่บน tram เพื่อรออาหารมาเสิร์ฟ
มันก็หมดเหนื่อยเมื่อยล้าแทบจะปลิดทิ้งกันเลยทีเดียว
เง้อ........... คิดถึงน้อออออ......

ใครสนใจลองแวบไปอ่านหรือเข้าไปเยี่ยมชมเว็บไซต์พลางๆ
หากมีโอกาสก็จับจองโต๊ะแล้วบินไปโลดดดด เมลเบิร์น ออสเตรเลีย
http://www.tramrestaurant.com.au/

หรือติดต่อที่นี่
The Colonial Tramcar Restaurant
PO Box 372, South Melbourne 3205, Victoria, Australia.
Phone +61 3 9696 4000 Fax +61 3 9696 3787
Email reservations@tramrestaurant.com.au

 

 


สองสามวันนี้ใจจะทะยอยเอาของเล่นแผลงๆ มาฝากกัน
ดูว่าตอนไปออสเตรเลียเมื่อไม่นานมานี้
ใจไปเล่นเครื่องเล่นอะไรบ้างที่มันไม่มีที่เมืองไทย

หลังจากที่ติดค้างมานานนม หมักหมมจนเป็นออสเตรเลียดองเค็มกันเต็มที่แล้ว
ปล่อยให้คนทวงแล้วทวงอีก
หลายคนบอกว่านั่งดูภาพอย่างเดียว บอกว่าไม่เห็นภาพช่วยกรุณาบรรยายภาพด้วย
ใจเลยตั้งสติและลงมือตั้งใจเขียนเล่ากันสักที... เอาน่ะ มาช้าดีกว่าไม่มาใช่ไหมละ

คราวนี้ถึงตาของกระดานโต้ทรายกันบ้าง
เจ้ากระดานโต้ทรายหรือ sand broad นี่
ใจไปเล่นเมื่อครั้งเดินทางไปยังบริสเบน
เป็นทริปต่อจากเมลเบิร์น ย่างเข้าวันที่ 6 ของการเยือนออสเตรเลียราวๆ นั้น


หอบกระดาน เดินขึ้นไปบนโน้นนน แล้วก็ไถลลงมา


เมื่อลงเครื่องบินในประเทศ ซึ่งบินมาจากเมลเบิร์น
จากเดิมที่เวลาเคยอยู่เมลเบิร์นแล้วเวลาเร็วกว่าประเทศไทย 4 ชั่วโมง
มาที่บริสเบนเราได้เวลาเพิ่มมาอีก 1 ชั่วโมง กลายเป็นว่าที่นี่เร็วกว่าเมืองไทย 3 ชั่วโมง


 
ที่เกาะนี่นกแบบมาแย่งอาหารนกพิลิแกนเยอะมาก...ยืนนิ่งให้ถ่ายภาพคู่ด้วย


ผ่านการขนกระเป๋าพะรุงพะรังขึ้นรถของคนที่จะดูแลเราในเมืองนี้เสร็จสิ้น
เขาก็พาเรามุ่งหน้าไปยังท่าเรือสำหรับเดินทางไปเกาะมอร์ตัน
(Moreton หรือชื่อเต็ม Moreton Island National Park)
ที่นี่ถือเป็นทริปแรกของการเดินทางในโกลด์โคสต์
จากกำหนดเที่ยวที่หนาเท่ากับ annual report ของบางบริษัท...ประมาณนั้นเลยล่ะขอบอก



เกาะสวาท หาดสรรค์ อยากไปฮันนีมูนที่นี่ 555


เราทั้งหมดเอากระเป๋าหนักอึ้งไว้ในรถที่จอดทิ้งไว้ที่ลานจอดของท่าเรือ
แล้วก็เอาของจำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตสองวันหนึ่งคืนบนเกาะมอร์ตันติดกระเป๋าใบเล็กไป
แต่ก็ไม่วายเอาโน้ตบุ๊กติดตัวไปด้วย ...ฮ่วย ไปเกาะยังหอบคอมฯ ไปด้วย เหลือเชื่อเลย 555
แต่ตอนหลังได้ใช้งานมันจริงๆ นะ ใช้โหลดรูป ใช้ติดต่อสื่อสารกับคนที่รัก ฮิ้ววววววว

ไปไหนเจ๊เราก็กระโดด จนเจย์มันบอกว่า "อีกละ" ... อยู่เมืองไทยไม่ค่อยได้กระโดด...

หลังจากที่ขึ้นมานั่งบนเรือยักษ์เราก็หลับไม่รู้เรื่องรู้ราว
เรือแล่นออกจากท่ามุ่งหน้าไป "วนอุทยานแห่งชาติเกาะมอร์ตัน" โดยใช้เวลาทั้งสิ้น 75 นาที
เรารู้อยู่แล้วว่าที่นี่มีรีสอร์ทเพียงหนึ่งเดียวที่ชื่อ Tangalooma   resort
ทั้ง ๆ ที่ทั้งเกาะใหญ่โตมโหฬาร และเคยมีความสำคัญในฐานะของการเป็นป้อมปราการในการต่อสู้เมื่อสมัยสงครามโลกครั้ง 2
ทิ้งร่องรอยและหลงเหลือป้อมปืนไว้บนเกาะให้เห็นกันบ้าง
และยังเป็นที่ที่มีสัตว์น้ำสำคัญ ๆ อยู่มากมาย
แต่ว่ากันว่าเป็นเพราะเจ้าของรีสอร์ทบังเอิญเป็นเจ้าของที่ผืนนี้ตั้งแต่ครั้งยังไม่ประกาศให้เกาะเป็นวนอุทยานแห่งชาติ
สุดท้ายเลยกลายเป็นว่าทั้งเกาะมีรีสอร์ทเพียงเจ้าเดียว ออกจะแปลกไปสักนิด
แต่แม้จะเป็นรีสอร์ทเพียงหนึ่งเดียว เจ้าของก็ไม่ละเลยที่จะดูแลสภาพแวดล้อมไม่ให้เป็นพิษกับทั้งทะเลและสัตว์น้ำแถบนั้น


 
ลงไปพายคะยักแวบนึง...แวบเดียวจริงๆ



ไปขี่เอทีวีก่อนไปเล่นกระดานโต้คลื่น...ขี่ลงทะเลด้วย ฮ่วย....

พนักงานจากรีสอร์ทที่มารับเราตั้งแต่ออกจากฝั่ง และจะดูแลไปตลอดทริปการเดินทาง
บอกเล่าให้เราฟังว่าที่นี่มีการบริหารจัดการดีเยี่ยม
ไม่เพียงแต่ให้ความสำคัญกับการจัดการขยะแล้วการบริหารจัดการเรื่องน้ำใช้ถือเป็นหัวใจสำคัญของรีสอร์ทบนเกาะห่างฝั่ง
เขาตักตวงเอาน้ำใต้ผืนทรายมาใช้พอสมควร ฝนที่ตกลงมาจะถูกดูดซึมโดยทราย และใช้เป็นน้ำบริโภค อุปโภคบนเกาะแห่งนี้
และหากเอาขึ้นมาดูกันจริงๆ น้ำที่มีอยู่อาจจะมากพอส่งไปยังฝั่งให้ใช้งานกันได้ด้วย
เขาติดตั้งเจเนอเรเตอร์หรือเครื่องกำเนิดไฟฟ้าขนาดใหญ่ยักษ์เพื่อให้ไฟฟ้าส่องสว่างไปทั่วรีสอร์ท
มีอินเตอร์เน็ตไร้สายหรือ wi fi ที่ใจสามารถสั่งซื้อผ่านบัตรเครดิตการ์ดได้เลย
โดยไม่ต้องเดินเป็นกิโลเมตรกว่าจะถึงเคาน์เตอร์
คลิกที่ปลายนิ้ว ใส่หมายเลขบัตร เลือกแพ็กเก็จ เป็นที่เรียบร้อย... นี่เกาะนะนี่...

 
ใครถ่ายรูปไว้ไปรับที่นี่เด้อออ

เมื่อไปถึงที่นั่นก็มืดค่ำพอสมควร กำหนดการณ์แรกคือการไปให้อาหารปลาโลมา
ที่นี่มีโลมา 9 ตัวแวะแวียมาเวลาเดิมทุกวัน เพื่อกินปลาฟรีๆ จากรีสอร์ท
ผู้จัดการของรีสอร์ทออกมาต้อนรับเราและบอกชื่อปลาโลมาได้ครบทุกตัว
แถมยังบอกเราว่า แขกที่มาพักที่นี่ก็มีสิทธิ์ต่อแถวให้อาหารปลากันทุกคนด้วยเช่นกัน
เขาจะสอนวิธีการให้ปลาที่ถูกต้องกับทุกคนก่อนไปต่อแถวเดินลงน้ำให้อาหารปลาโลมากัน
ก่อนใจจะไปต่อแถวกับเขามั่ง
เข้าที่พักอาบน้ำ แล้วก็มาทานอาหารค่ำ และก็เข้าที่พักอีกครั้ง หลับปุ๋ยเพราะความเหนื่อยล้า

 
กระดานเช็คชื่อปลาโลมา...ตัวไหนมา ตัวไหนโดด

ตื่นขึ้นมาเช้านี้ ใจจะไปเล่นกระดานโต้ทรายที่ว่ากันสักที
รอมาตั้งแต่ครั้งที่อยู่เมลเบิร์น...
เคยได้ยินจากปากเพื่อนร่วมรุ่นที่เคยมาที่นี่บอกว่า สนุกมาก...ใจเลยอยากเห็นบ้าง
อยากลองเล่นด้วย จะได้รู้ว่ามันสนุกอย่างที่เพื่อนบอกไหม

 
รถคันนี้พาเรามาถึงที่หมาย


เมื่อใจและนักท่องเที่ยวทุกคนที่จะไปเล่นกระดานโต้ทรายมาถึงที่นัดหมายในเวลาที่กำหนด
ทุกคนก็ถูกต้อนขึ้นรถบัสคันใหญ่ที่มีล้อใหญ่ยักษ์ สำหรับการเดินทางที่เขาเรียกว่า "วิบาก" พอสมควร
ทางขึ้นเขา ลงเขาบนเกาะ ไม่ได้ถูกลาดยางหรือตัดใหม่แต่อย่างใด
สภาพที่เห็นคือดินกรุกรัง ไม่เรียบ และบางจุดเป็นทรายทั้งหมด เป็นสิ่งที่เราพบเห็นได้ที่นี่
นี่คือความตั้งใจของทั้งรีสอร์ท และคงจะเป็นข้อบังคับที่เอาจริงเอาจังเสียมากๆ
ว่ากันว่า ทรายถูกลมพัดจากทะเลขึ้นมาบนเกาะ และน่าอัศจรรย์ใจกว่านั้นก็คือ
ทรายถูกลมพัดมามากเสียจนกลายเป็นภูเขาทราย และลานกว้างเหมือนทะเลทราย
ที่บนเกาะนี้มีภูเขาทรายที่สูงถึง200 เมตร ซึ่งสูงทำสถิติโลกไปในที่สุด

 
แอบถ่ายทริปที่เล่นอยู่ก่อนลงรถ ซูมแล้ว ซูมอีก คนยังตัวเท่ามด....


แต่จุดที่เราจะไปเล่นกระดานโต้ทรายกันนั้นมีภูเขาทรายสูง 60 เมตร
นั่นก็สูงมากพอที่จะทำให้เราตื่นเต้นไปกับมันได้แล้วล่ะใจว่า

เมื่อไปถึง พนักงานที่นำทริปจะสอนวิธีการเล่นว่าจะต้องทำอย่างไรบ้าง
เริ่มจากเอาเทียนไขคนละชิ้นมาขูดแผ่นกระดานที่วางให้เลือก
ถูๆ ขูดๆ ให้เทียนไขติดกระดานตรงขอบ และตรงด้านกระดานไม้อัดฝั่งลื่นๆ
ฝั่งหยาบๆ ไม่ลื่น เอาไว้ให้ตัวเรานอนทับ
เทียนไขจะทำให้กระดานไถลจากภูเขาทรายส่งสู่ลานกว้างได้ดียิ่งขึ้น

 
ตรงโน้นนนน เห็นไหม ไถลลงมาโลดดดดด


เราต้องแบกกระดานขึ้นไปจุดสูงสุดของภูเขา
นอนทับบนกระดาน แล้วเอามือสองข้างยกขอบกระดานส่วนหน้าขึ้น ให้โค้ง
ยกขาหลังสองข้างขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังจะเหาะ
หลับตา ปิดปาก และเชิดหัวขึ้น กันทรายเข้าปาก เข้าตา ...

 
ดูใส่ชุด กัวดำเต็มที่..ทรายเต็มหมวกเต็มเป๋าไปหมด...เซ็งจอร์จ..รู้งี้ชุดเดิมดีแระ



เมื่อพร้อม พนักงานก็จะผลักเราลงมาจากข้างบน
และเมื่อลงถึงเบื้องล่างก็ต้องรีบคว้ากระดานแล้ววิ่งไปทางขวา
เพื่อเปิดทางให้กับเพื่อนข้างบนได้ไถลลงมาข้างล่างกันบ้าง...

นี่คือ ความสนุกสนานที่เราจะหาเล่นได้ที่ไหนในประเทศไทย
บอกใจที ใจจะไปเล่น...555

ตอนเด็กๆ ใจเคยเล่นไถลๆ แบบนี้เหมือนกัน
เพียงแต่ว่ามันเป็นที่โล่งๆ ว่างๆ รอคอยการปลูกข้าวโพดข้างสวนมะม่วงของครอบครัว

ที่ปลูกข้าวโพดของชาวบ้านที่อยู่ละฝั่งรั้ว
มีดินมีสีแดงเข้ม กลางไร่นั้นมีต้นไม้เพียงต้นเดียวคอยให้ร่มเงา และก็ดันไปอยู่ตรงเนินลาดชัน
ที่เบื้องล่างเหมือนกับเป็นไหล่เขาลาดชันลงมา สูงหลายสิบเมตรทีเดียว
ใจกับเพื่อนผู้ชายหลายคนก็เอากาบต้นหมาก ทั้งที่มันหล่นและลากมันออกจากต้น
กาบหมากไม่เพียงแต่เหนียว แต่ยังกว้างพอสำหรับใช้ก้นลงไปนั่ง
นั่งในนั้นเสร็จก็ให้เพื่อนอีกคนผลักกาบต้นหมากไถลลงมาสู่เบื้องล่าง (ไม่รู้มันถีบหรือเปล่า)
บ้างก็พลิกคว่ำ หน้าแดง ตัวแดง เสื้อเปื้อนตลอด...แม่บอกว่าอย่าไปเล่นๆ แต่ก็ยังหนีไปเล่นตลอด 555

 
เจ้ยยย อยู่ตรงนี้มาช่วยที เหนื่อยมาก.....


ใจหอบกระดานโต้ทรายไปเล่นสองรอบ
เจย์เล่นสองรอบ
คุณผึ้งเล่นหนึ่งรอบ ขณะที่เด็กนักศึกษาญี่ปุ่นที่เราเห็นเต็มเกาะเล่นกันคนละ 5-6 รอบ
ไม่ใช่ไม่ชอบนะ ชอบมาก แต่มันเหนื่อยตอนหอบกระดานขึ้นไปข้างบนนี่แหละ
ทรายมันยุบตัว เราต้องออกแรงมากกว่าปกติในการดึงเท้าขึ้นมา


 
อ้ะ จะถ่ายอีกรูปใช่ป้ะ ขอเต๊ะท่าก่อน....(เหงื่อไหลนะนั่น)


ตอนไถลทรายก็เข้าหู เข้าตา และเข้าปาก
ลองเอามือจับปากดูจะรู้ว่าน้ำลายเป็นทรายไปหมดแล้ว
เมื่อลองตะแคงหูจะพบว่าทรายร่วงพลูลงมา ดูน่ากลัวเล็กน้อย....
ใจกลับมาถึงบ้านที่กรุงเทพฯ ใจยังพบว่าเสื้อผ้าที่ใส่วันนั้น มีทรายเต็มกระเป๋าเลยทีเดียว
ในกระเป๋าที่ใช้แยกใส่เสื้อผ้าไปเกาะหนนั้นก็ยังเต็มไปด้วยทรายเม็ดขาวที่ว่า
ทุกวันนี้ว่างๆ ใจก็เอารูปบนเกาะนี้มานั่งเปิดดู
แม้มันจะผ่านมาตั้งหลายเดือนแล้ว แต่ความทรงจำยังไม่เลือนหายไปไหน
ยังจำได้ว่าเคยสนุกแค่ไหนในการเล่นกระดานโต้ทรายในวันนั้น
เหมือนจะเว่อร์ แต่ไม่ได้เกินไปจากนี้เลยสักนิด....

ใจชอบแบบนี้ อยากจะให้ลมพัดทรายจากหาดหัวหินมากองบนพื้นจนสูง 60 เมตรบ้าง
จะได้หากระดานไปเล่นโต้ทรายที่หัวหินบ้าง....เง้อออออออออออ

 

ตั้งแต่ครั้งที่แล้ว ใจไปเล่น Swoop มาที่นิวซีแลนด์
หลังจากนั้นใจก็เริ่มรู้สึกตัวเป็นครั้งแรกว่าตัวเองชอบเครื่องเล่นที่ทำให้รู้สึกตื่นเต้น
มันน่ากลัว ปวดหัวใจ เร้าใจ และให้อารมณ์มากมายปะปนกัน
แต่สุดท้ายมันล้วนแล้วแต่ทำให้เรารู้สึกได้ว่าเรากำลังใช้ชีวิตอยู่
การทำอะไรที่เสี่ยงๆ นี่แหละเป็นยาชูกำลังตัวดี
ยาที่จะกระตุ้นให้หัวใจได้ยินดียินร้ายและรับรู้ว่ายังไม่ตายด้านไปเสียก่อน

ดังนั้นหลังจากกลับมาจากนิวซีแลนด์หนนั้นใจก็ยังไปดรีมเวิร์ลอีกหลายหนอยู่
และเมื่อได้ไปที่ออสเตรเลียหนล่าสุด ใจก็ยังไม่หยุดที่จะทำอะไรหวาดเสียวไปบ้าง
แม้จะกลัว รีรอ และไม่มั่นใจบ้าง
และมันก็ลงเอยด้วยการยอมเล่นของเล่นหวาดเสียวที่ว่าทุกทีไป

 

ระหว่างที่คิดถึงเรื่องนี้ไป ใจก็คิดถึงเรื่องอื่นควบคู่ไปด้วย
จริงๆ หลายวันก่อนหน้าใจได้คุยกับเพื่อนร่วมโรงเรียนม.ปลายเดียวกัน
หลังจากที่เขาบอกว่าเข้ามาแอบอ่าน space ใจอยู่นานนม โดยไม่เปิดเผยตัว
วันนั้นเขาก็มีโอกาสแวะเวียนมาทักทายใจใน msn
บทสนทนาตอนหนึ่งระหว่างใจกับเพื่อน
เป็นไปในทำนองว่า เขาชอบอ่าน space ใจมาก
และวันหนึ่งไปค้นเจอตั๋วใบหนึ่งในลิ้นชัก
และตั๋วใบนั้นทำให้นึกถึงใจขึ้นมา เพราะดันมีตั๋วแบบเดียวกันกับที่ใจมี

 

ตั๋วที่ว่าคือตั๋วปีนสะพานข้ามอ่าวซิดนีย์หรือซิดนีย์ ฮาร์เบอร์ (Sydney Harbor Bridge)
เมื่อใจได้ยินเช่นนั้น แม้จะดึกดื่นพอสมควรแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า
นี่เป็นครั้งแรกที่ใจมีโอกาสได้คุยกับคนรู้จักที่ไปปีนสะพานเดียวกันมา
สาวต้อมเพื่อนแอร์โฮสเตสสุดสวยปีนไปซิดนีย์เป็นประจำ
แต่ยังทำใจไม่ได้กับค่าตั๋วที่จะต้องจ่ายเพื่อแลกกับการปีนสะพาน
หล่อนบอกแพง แต่ใจว่ามันถูกกว่ากางเกงยีนส์ดีเซ
กระเป๋าหลุยส์ และไอโฟนของเธอแน่ๆ 55555

กลับมาที่เพื่อนอีกคนหนึ่งต่อ...
แม้ตั๋วจะเหมือนกัน แต่เพื่อนคนดังกล่าวเลือกช่วงเวลาที่เขาปีนสะพานเป็นช่วงค่ำ
มันคงให้ความรู้สึกอีกแบบ ให้คนปีนได้เห็นวิวยามค่ำที่สวยแปลกตา
ท้องฟ้าคงงามไม่น้อย.... แต่ของใจปีนกันตั้งแต่เช้า
ไก่ยังไม่ขัน ใจก็ต้องผุดลุกขึ้นจากเตียงตั้งแต่หกโมงครึ่ง
ล้างหน้า แปรงฟันเสร็จก็ต้องออก ข้าวยังไม่ทันได้ทาน
ก็มายืนรอให้สำนักงาน BridgeClimb เปิดตอนเจ็ดโมงครึ่ง

 

มีคนมาดูแลใจและทีมงานเป็นอย่างดี ในฐานะผู้มาเยือนจากไทย
เขาให้เรานั่งรอสักครู่ ก่อนให้เราผ่านพิธีการปกติสำหรับการปีนสะพานเหมือนคนอื่นเขา
เช้าๆ ขนาดนี้ใจยังสังเกตเห็นแล้วว่ามีคนมาเริ่มปีนสะพานพร้อมกันกับเราบ้างแล้ว
ไม่กลัวร้อนเลยเลือกมาปีนกันตั้งแต่เช้าก็ต้องกลัวคนเยอะแน่ๆ
ถึงได้ยอมลงทุนตื่นเช้ามาปีนสะพานแทนที่จะนอนแผ่บนเตียง....

โดยปกติแล้วเราต้องกรอกเอกสารเพื่อเป็นเครื่องยืนยันว่าเราได้ตัดสินใจจะเสี่ยงแล้ว...
เซ็นชื่อกำกับว่าหากเกิดอะไรขึ้น นั่นหมายถึงเรายอมรับแล้วว่าได้ตัดสินใจเอง 555
หลังจากนั้นก็ตรวจวัดระดับแอลกอฮอล์ในร่างกาย
จริงๆ แอบนึกอยู่ในใจ แม้ตัวเองจะแพ้แอลกอฮอล์
แต่ไวน์ไอที่กินก่อนๆ หน้านี้มันจะยังสะสมเอาไว้อยู่บ้างหรือเปล่านะ
ทดลองเป่าเครื่องวัดแอลกอฮอล์แบบดิจิตอลแล้ว
ก็พบว่าไม่มีไรอยู่ในเลือดนอกจากความรัก ฮิ้ววววววว

 

พนักงานชายอ้วนท้วนใส่แว่นตา ขาวตี๋แบบฝรั่ง
เอาชุดเครื่องแต่งกายมาให้เราเปลี่ยน
ที่นี่เราต้องเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนทุกคน
มีไซต์จัดเตรียมไว้ให้ เป็นเสื้อผ้าใหม่ทุกผืน
เพราะขากลับออกมาเราถอดใส่ตะกร้าผ้าใช้แล้วกองไว้
อนุมานว่าเขาคงไม่วนเอามาใช้อีกหนในวันนี้
ดังนั้นไม่ต้องกลัวกลิ่นเหงื่อ กลาก เกลื้อนที่จะติดคนอื่นเขามา เหอๆ

 

เสื้อผ้าเป็นแบบพอดีตัวแบบที่เราต้องการ
เนื้อผ้าคงเป็นแบบพิเศษกันลมกันแดดได้ดีพอสมควร
ใจไม่ได้ถอดกางเกงด้านใน ตัดสินใจสวมทับไปอย่างนั้น
เพราะไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกโล่งจนเกินไป...
(ตอนหลังรู้สึกร้อนนิดๆ รู้งี้ถอดซะก็ดี มันกันลมแล้วนี่หว่าเสื้อผ้าเนี่ย)
เขาให้หมวก กับผ้าเช็ดผ้าซึ่งผูกเอาไว้ที่ข้อมือและซ่อนเอาไว้ด้านในกันปลิวตกหล่น
แต่พอปีนขึ้นไปแล้ว ใจก็ไม่ค่อยได้ปล่อยมือออกมาหยิบผ้าเช็ดหน้าเลย
ลืมไปเลยว่ามีผ้าเช็ดหน้าอยู่ติดกับตัวเองแบบนี้
อารมณ์กลัวจัด ลืมผ้าเช็ดหน้าไปเสียสิ้น

ใจต้องเปลี่ยนรองเท้าที่ใส่มาเป็นรองเท้าแบบที่ทะมัดทะแมงเหมาะกับการปีนสะพานด้วย
ตอนแรกกะจะใส่รองเท้าติดโบว์ไปปีน... แต่เกรงใจ กลัวข้อพลิก
อันที่จริงใจมีรองเท้าเหมาะกับการปีนสะพานที่เตรียมมาจากบ้านแล้ว
แต่เนื่องมาจากรองเท้าพังมาตั้งแต่ทริปเมลเบิร์นสิบวันก่อนหน้านั้น
เลยต้องโยนรองเท้าทิ้งเมื่อไปถึงโกลด์โคสต์
โยนลงถังขยะด้วยสายตาละห้อย
เพราะดันทะลึ่งไปนั่งเหยียบท่อรถฮาเล่ย์ นานร่วมชั่วโมง
เมื่อครั้งไปทัวร์ฮาเล่ย์ ที่เมลเบิร์นตั้งแต่ลงเครื่องมาที่ออสเตรเลียหมาดๆ
เซ็งมาจนถึงทุกวันนี้.....
วันนี้ใจเลยต้องพึ่งพารองเท้าของที่ BridgeClimb แทนที่จะต้องใช้รองเท้าตัวเอง
ใจเลือกไซต์เล็กสุดที่มีอยู่ แต่ก็ยังใหญ่กว่าเท้าใจเล็กน้อย
แต่ลองเดินแล้วไม่หลุดก็เดินต่อไป....ดีกว่าใส่รองเท้าโบว์อ่ะนะ 555

 

ที่เหลือเป็นการลงไปห้องเก็บอุปกรณ์พิเศษสำหรับสื่อมวลชน
โดยปกติแล้วที่นี่ไม่อนุญาตให้เอากล้องหรืออุปกรณ์อะไรเลยติดตัวไป
แต่เราได้รับการยกเว้นให้เอากล้องไปได้
และหนุ่มเจย์ เพื่อนร่วมทริปเลยได้รับโอกาสเป็นตากล้อง
ขณะที่สองสาวที่เหลือก็เป็นนางแบบ...

เรามีผู้ดูแลประจำทริปหนึ่งราย ต่อพวกเราสามคน
ขณะที่คนอื่นๆ จะนำทริปที่มากกว่าเราอีกหลายคน
และเราก็จะใช้เวลาแต่ละจุดไม่นานเท่ากับคนอื่น
ยกเว้นตอนถ่ายคลิปวิดิโอและถ่ายภาพที่ต้องการ
อยากรู้อะไรก็ถาม ไม่ถึงกับต้องบรรยายเป็นเรื่องเป็นราวเหมือนกับทริปนักท่องเที่ยว
เอาเข้าจริงๆ ใจรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังทำเรื่องพิเรนท์
อยู่ดีๆ ก็ลุกขึ้นไปปีนสะพานแต่เช้า ...

แต่จริงๆ แล้ว BridgeClimb หรือบริการปีนสะพานข้าม Sydney Harbor Bridge ​
เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งไปเสียแล้วสำหรับการมาเยือนซิดนีย์
ก่อนไปใจแวะเข้าไปในเว็บไซต์ของเขา http://www.bridgeclimb.com/
ไม่เพียงแต่ระบุข้อมูลความเป็นมา ภาพวิดิโอตัวอย่างของการปีนแล้ว
ยังเห็นด้วยว่า ราคาไม่น้อยเลย...สำหรับการออกไปปีนสะพานแบบนี้
เหมือนที่สาวต้อมบอกนั้นแหละ

เพราะโดยเฉลี่ยแล้วจันทร์ถึงศุกร์ราคาต่อหนึ่งคนจะอยู่ที่ 179 เหรียญออสเตรเลีย (หนึ่งเหรียญประมาณ 30 บาท)
และสามารถเลือกปีนได้ตั้งแต่เช้า หรือช่วงค่ำ พระอาทิตย์ตก
ต่างกับราคาของวันหยุดที่อาจจะแพงกกว่านี้
แต่จนแล้วจนรอด ใจว่าทุกคนที่มีโอกาสก็อยากจะไปปีนกันสักครั้ง

 

ความสูงจากสะพานถึงอ่าวเบื้องร่างสูงราว ๆ 134 เมตร
เบื้องล่างเป็นสะพานมีรถราสัญจรข้ามอ่าวไปมา ขวักไขว่ตลอดเวลา
ด้านข้างสะพานเป็นรถไฟราง วิ่งสวนทาง ทำเสียงดังอยู่เนืองๆ
ด้านล่างตรงน้ำของอ่าวเขาบอกว่ามีปลาฉลามด้วย...ว่ายวนไปวนมา
(หึหึ คงกะงับตูล่ะดิ เวลาพลาดอ่ะ ..อด ไม่มีพลาดหรอก) 
และเหนือตัวสะพาน เป็นขอบเหล็ก คิดไม่ออกให้นึกถึงสะพานซังฮี้ที่มีขอบเหล็กโค้งๆ ขึ้นมา
เพียงแต่ว่าตัวสะพานที่นี่ใหญ่มาก และขอบสะพานก็กว้างพอสมควร
ในยุคหนึ่งรัฐบาลเปิดให้เอกชนเข้ามารับสัมปทานในการเปิดให้บริการปีนสะพานที่นี่
จึงมีการก่อสร้างบันไดเป็นขั้นๆ ขึ้นมา พอดีเท้าของคนทั่วไป
มีราวเชือกเหล็กขนาบสองข้างให้เป็นที่จับ และเป็นที่เกาะสายเกี่ยวติดตัวนักปีน

การปีนเริ่มต้นจากจุดเริ่มต้นฝั่งเดียวกันกับสำนักงานให้บริการการปีน
พวกเราจะมีสายเกี่ยวคล้องที่เอว และไปเกาะเส้นเชือกที่อยู่ในระดับเอวและขนาบข้างทางปีนอยู่
ตัวเราจะไม่หลุดจากสายคล้องที่เกี่ยวนั้นตลอดเวลา
มีเพียงมือคอยจับและเท้าที่ใช้เดินไปข้างเรื่อยๆ
จนกระทั่งไปถึงจุดสูงสุดของสะพาน
เราจะเดินทางผ่านจากฝั่งสะพานหนึ่งมายังอีกฝั่งหนึ่ง




ก่อนเป็นขาลงกลับมายังจุดเดิม
จริงๆ เรามีโอกาสเดินในจุดที่ต่ำกว่าการเดินปกติด้วย
เข้าใจว่ามีอีกแพ็กเก็จหนึ่งที่ดูเหมือนจะน่ากลัวว่าแบบปกติสักนิด
คือเหนือจุดที่เดินกันปกติ จะมีทางเดินอีกชั้นหนึ่งด้านล่าง ใกล้ตัวสะพานที่รถราสิ่งมากกว่า
แต่มีแต่ทางเดินเป็นแผ่นเหล็กพอดีตัว
ไม่มีอะไรเกี่ยว เดินกันตัวโล่งๆ โต้งๆ และก็เห็นว่ามีรถอยู่ข้างล่าง
เจย์กับคุณผึ้งที่ไปด้วยบอกว่าข้างบนน่ากลัวว่า เพราะสูงกว่า
แต่ใจว่าแบบไหนก็น่ากลัวพอกัน
เพราะเอาเข้าจริง ๆแล้ว เคยเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวมาพอสมควร
แต่ทุกอย่างล้วนแล้วแต่ใช้เวลาไม่นาน
แค่ชั่วอึดใจ พอให้หัวใจเต้นระส่ำ ก็หยุดกันกลางคัน
แต่นี่ใช้เวลานานเกินชั่วโมง
ค่อย ๆ ละเลียดความน่ากลัว หวาดเสียวเอากระแสเลือดกันทีละนิด
เท้าก้าวไป ตามองข้างล่างไป.... เขาไม่กลัวกัน แต่ใจกลัว...

ผู้ชายที่ดูแลเราตลอดทริปดูท่าทางใจดี
เขาเป็นหนึ่งในอีกทีมงานที่ทำหน้าที่แบบเดียวกันคือพาคนออกไปปีนสะพาน 120 คน
แต่ละคนจะทำหน้าที่เพียงวันละสองรอบ
แม้เขาจะบอกใจว่าเขาทำงานที่มาถึง 6 ปี
และพาออกไปปีนสะพานหลายร้อยรอบในรอบหลายปีมานี้
แต่ก็มีอยู่บ้างบางคราว ที่รู้สึกหวาดกลัวความสูงขึ้นมาเฉยๆ
เขาว่ามันบรรยายไม่ได้ แต่บอกได้ว่า

"คนที่กลัวนี่แหละ จะสนุกกับมันมากที่สุด"

ไม่มีอะไรจะบรรยายความรู้สึกของใจไปได้ดีกว่านี้อีกแล้ว

"ก็เพราะใจกลัวนี่แหละ ถึงได้จดจำภาพของการปีนสะพานข้ามอ่าวซิดนีย์ได้ดีถึงทุกวันนี้"

 


Singapore Flyer ถือว่าเป็นชิงช้าที่ใหญ่ที่สุดในโลกขณะนี้
ไม่เพียงแต่สูง 165 เมตรจากพื้นเท่านั้น แต่ชิงช้ายังออกแบบให้เป็นกระจกโดยรอบ
ทำให้มองเห็นภาพในมุมพาโนราม่าได้ทั้งเกาะของสิงคโปร์
หากว่าวิสัยทัศน์ดี ก็มองเห็นถึงเกาะสุมาตรา
เห็นทางใต้ของมาเลเซียที่อยู่ติดกับสิงคโปร์

ก่อนเดินทางไปสิงคโปร์ มีโอกาสแวะเข้าไปอ่านรายละเอียด
ของเจ้าชิงช้ายักษ์นี้ที่เว็บไซต์ทางการของเขา
(http://www.singaporeflyer.com/)
ในเว็บไซต์ระบุว่าแนวคิดในการออกแบบอาศัยและอ้างอิง
จากสัญลักษณ์สำคัญของประเทศฝรั่งเศสอย่าง
Eiffel Tower  และ London Eye ในประเทศอังกฤษ
โดย Singapore Flyer เกิดขึ้นจากจินตนาการของ Dr. Kisho Kurokawa  จากญี่ปุ่น
และทำการพัฒนามาเป็นรูปร่างโดย DP Architects
ซึ่งเป็นที่รู้จักกันดีในวงการสถาปนิกหรือวงการออกแบบสถาปัตยกรรม

Singapore Flyer  เพิ่งจะเปิดทำการอย่างเป็นทางการ
เมื่อวันที่ 14 เมษายนที่ผ่านมา (ตอนไปเลยเห็นว่ายังใหม่เอี่ยม)
โดยวันงานมี Lee Hsien Loong  นายกรัฐมนตรีของสิงคโปร์
และแขกผู้เกียรติมากมายเข้าร่วมงาน
ทั้งๆ ที่จริงๆ ก่อนหน้านั้นหนึ่งเดือน
ชิงช้ายักษ์ได้ทดลองหมุนแบบที่เขาเรียกว่า Soft launch 
ให้กับคนทั่วไปได้ทดลองนั่งกันไปแล้วบ้าง

เย็นของวันเสร็จสิ้นภาระหน้าที่การงาน
ใจนั่งแท็กซี่จากโรงแรมตรงดิ่งไปที่ Singapore Flyer
เดินขึ้นไปที่ห้องขายตั๋วชั้นสองโดยไม่ลังเล แพงขึ้นมาอีก
แต่ตอนหลังมารู้ว่าชั้นหนึ่งก็มีห้องขายตั๋ว แล้วตูจะเดินให้เหนื่อยทำแม้ว....

  

หลังจากเสียเงินในกระเป๋าไป S$29.50  หรือ 29.50 ดอลลาร์สิงคโปร์
ใจก็เดินเข้าช่องให้พนักงานสแกนบาร์โค้ดที่ตั๋ว
และไปยืนรอคิวเพื่อขึ้นไปนั่งในแคปซูลของชิงช้า
ขอบอกว่าชิงช้าไม่หยุดหมุนขณะที่เราก้าวเข้าแคปซูล
แม้จะหมุนด้วยความเร็วที่ช้าเสียจนเราไม่พลาดตกลงไปเบื้องล่างที่ว่างเปล่า
มีเพียงตาข่ายสีเขียวรองรับหากมีอะไรหล่นลงไป
ยังแอบคิดในใจอยู่ว่า หากชิงช้าหมุนด้วยความเร็ว 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมงคงจะอ้วกกันทิวแถว
ไม่รู้คิดได้ยังไง แต่คิดไปแล้วล่ะ...เหอะเหอะ

เป็นเพราะชิงช้าสูงมาก ใจเลยได้เห็นเมืองของสิงคโปร์ฝั่งอ่าวได้ชัดเจน
ชิงช้าหมุนไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆ ผลัดตำแหน่งของแคปซูลจนครบหนึ่งรอบ

สำหรับตั๋วแบบที่ใจเลือกเป็นตั๋วแบบ Singapore Flight
ตั๋วราคาถูกสุด สำหรับเด็ก 20.65 ดอลลาร์ ผู้ใหญ่ก็นั่นแหละราคาเดียวกันกับใจ
ส่วนคนแก่ก็ 23.60  ดอลลาร์ โดยใช้เวลา 30 นาทีต่อหนึ่งรอบในการนั่งมองวิว
พนักงานจะให้แผ่นพับสองอัน หน้าตาสวยงาม
เปิดเข้าไปจะเห็นภาพแบบพาโนราม่า และชี้ตำแหน่งสำคัญของเมือง
และตำแหน่งที่อยู่ห่างไกลออกไป เช่นมาเลเซีย หรือเกาะสุมาตรา
เพื่อให้ผู้คนที่นั่นได้มีอะไรทำ นอกเหนือไปจากแค่นั่งมองตลอดครึ่งชั่วโมง

นอกจากนี้ยังมีแพ็กเก็จ Signature Cocktail Flight
ราคาก็แพงขึ้นเท่าตัว มีฟรีคอกเทลด้วย
มีแพ็กเก็จ Express Boarding Flight
เพื่อใช้ลัดคิวคนอื่น โดยไม่รอ สำหรับใครที่กระเป๋าหนักและไม่อยากรอ

ใจแอบเห็นเขามีบริการบัตรสมาชิกรายปีสำหรับครอบครัวด้วย
หรือที่เรียกว่า Annual Family Pass 
ขึ้นแบบไม่จำกัดเที่ยว ราคาเฉลี่ยแค่ 3 ดอลลาร์
กะขึ้นกันให้เบื่อไปข้างหนึ่ง
เห็นเขาคิด 150 ดอลลาร์ต่อปีนะ

จริงๆ แล้วระหว่างที่ใจนั่งอยู่บนนั้นกับเพื่อนร่วมแคปซูลอีก 4 ชีวิต
ซึ่งเป็นคนต่างชาติทั้งหมด
ใจก็นั่งคิดว่าใจควักเงินจ่ายไปเทียบเป็นเงินไทยเท่าไร
นั่งกดๆ เครือ่งคิดเลข....จอร์จ...นี่เที่ยวละ 700 กว่าบาทเลยนะเนี่ย...

ประสบการณ์มันมีค่าก็จริง
แต่ว่าความจริง
บางครั้งเราก็ต้องแลกด้วยค่าของเงินเสียก่อน
กว่าจะได้ประสบการณ์บางอย่างกลับมา... ฮิ้วววววววววววววว

ปล. มีคนบอกว่า การท่องเที่ยวมีมูลค่าในแง่ของการบอกต่อ
การได้เล่าและบอกต่อคนอื่นว่าได้ไปเที่ยวที่ไหน
คือคุณค่าที่แฝงอยู่ในการท่องเที่ยว.... สงสัยจะจริง

เหนื่อยน่ะ ขอพักสมองก่อนได้มั้ย??
ไม่ว่ากันใช่มั้ย?? หายใจไม่ทัน มันเหนื่อย จริงๆ นะ

------------------------

วันก่อนไปสิงคโปร์มา
และยอมเสียเงินในกระเป๋าของตนเองเกือบพันบาท
เพื่อแลกกับการขึ้นชิงช้ายักษ์
ที่เรียกว่า Singapore Flyer



ชิงช้าที่เพิ่งเปิดใหม่
ใครหลายคนคงเคยขึ้นที่ London มาแล้วล่ะมั้ง
ที่นั่นเรียกว่า London Eye นี่เนอะ
ตอนไปเมลเบิร์นก็เห็นแบบเดียวกัน
แต่กำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง
ส่วนที่สิงคโปร์เพิ่งเปิดทำการให้ไม่นาน
ไหนๆ ก็มีโอกาสไปทั้งทีเลยยอมควักเงินจ่ายทดลองขึ้นสักที



ถ่ายมาเยอะพอสมควร
แต่กำลังง่วนอยู่กับงานประจำ
ขอแปะเอาไว้ก่อน
เดี๋ยวปิดต้นฉบับเมื่อไร
จะเอารูปมาอวดกันในเร็ววัน
ตอนนี้ขอพักสมอง
บิวท์อารมณ์เขียนงานด้วยการเอารูปของ Air Show มาฝากกันก่อน



เป็นเพราะว่าหลังจากลงจากชิงช้ามา
อยู่ดีๆ ก็มีเครื่องบินของทหารบินไปบินมาบนฟ้าที่นั่น
บินแบบแสดงผาดโผนกันกลางอากาศได้น่าตื่นเต้นมาก
ใจยืนอยู่ข้างล่าง Singapore Flyer  นานเกินครึ่งชั่วโมง
เพื่อดู Air Show ที่ว่า...

บอกตรงๆ ว่าวันนั้นไม่ได้ประทับใจเจ้า Singapore Flyer  มากนัก
แต่กลับประทับใจ Air Show ที่บินมาโชว์แบบฟรีมากกว่า
หากไม่มีเจ้า Air Show ช่วยไว้ เจ้า Singapore Flyer คงตกกระป๋องเป็นแน่

ยืนมองทหารอากาศที่นั่นเขาเอาเครื่องบินมาแสดงแบบนี้ไป
ในใจก็คิดไปว่า..สมัยเด็กๆ อยู่บ้านนอก
แค่ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์
ก็ถึงกับต้องวิ่งออกจากบ้านมายืนอยู่กลางแจ้งเพื่อดูให้ชัดๆ เต็มตา
ขนาดนั่งเรียนอยู่ในห้องเรียนตอนชั้นประถมต้น
ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์มาแต่ไกล
ก็ถึงกับวิ่งออกมายืนมุงกันเป็นเด็กๆ มุงกันเลยทีเดียว

ทุกวันนี้ได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์บินอยู่แถว ๆที่พัก
ใจก็มักจะออกไปยืนที่ระเบียง
แอบส่องว่าเขาบินต่ำแค่ไหน
สีอะไร และบินไปทางไหน...แทบทุกครั้ง หากยังตื่นอยู่

พอได้เห็นเขาเอาเครื่องบินมาบินโชว์แบบนี้
ก็เลยรู้สึกว่าดีใจอย่างบอกไม่ถูก

ขากลับจากที่นั่น
ก็ได้ยินคนขับแท็กซี่บอกว่า
ทหารอากาศที่นั่นเขาซ้อมการแสดงก่อนถึงวันชาติสิงคโปร์
ในวันที่ 9 สิงหาคม ที่กำลังจะมาถึง

ว่าแล้วก็สงสัยแล้ววันชาติไทยเราวันไหนฟะ...
ถือสัญญาไทยมาตั้งนานนม
บอกตรงๆ ไม่เคยจะจำได้เลยว่าวันชาติไทยของเราคือวันไหน...

ขออภัยจริงๆ ความรู้รอบตัวเรื่องนี้ทำเอาตกเก้าอี้นางงามจักรวาลได้
สุดท้ายเลยตรงดิ่งไปที่ google.com
ใส่คำว่า "วันชาติไทย" เข้าไป
ก็จ้ะเอ๋กับประโยคที่ว่า

"วันชาติของไทย คือ วันที่ 5 ธันวาคม"  โอ้จอร์จ......





             
             ชุดนี้ขอตั้งชื่อเองว่า ใครว่าฉันเขียนคำว่า รัก ไว้บนฟ้าไม่ได้?? อิอิ


ปล. ตะกี้แอบถามเจ้าบาส รู้ไหมวันชาติไทยวันที่เท่าไร
ปรากฎว่าเจ้าบาสก็ไม่รู้ อย่างน้อยก็มีคนเป็นเพื่อนตูหนึ่งคน พอใจแระ....

ไกด์สาวชื่อ "chai" อายุ 21 ใส่ชุดชาวเขามาพบเราที่หน้าโรงแรมตามนัดหมาย
เราสังเกตว่าหน้าโรงแรม ไม่ได้มีเพียงแต่ไกด์
แต่กลับเต็มไปด้วยชาวเขาผู้หญิงมายืนออหน้าโรงแรมกันหลายสิบชีวิต
นอกจากใส่ชุดชาวเขาแบบเต็มยศแล้ว ที่หลังยังมีกระบุงบางคนมีเด็ก
หลายคนโยนคำถามยอดฮิตใส่เรา

What's your name?
Where are you from?
How old are you?
Can you buy it for me?
and 1 dollar .....

คำถามแบบนี้ คุณจะพบเห็นได้ตลอดทาง
โดยเฉพาะ 1 dollar
ขนาดเด็กเล็กพูดอะไรไม่ได้เลย
ใจเดินผ่านเห็นกำลังเล่นกองไทยกันสนุกสนาน
เลยยกกล้องโลโม่ขึ้นถ่าย
เจ้าตัวเล็กก็ตะโกนฟังชัดเจนว่า 1 dollar !!!!

ตามกำหนดแล้ว วันนี้เป็นวันแรกของการเดินเขา
ไกด์จะพาเราเดินลัดเลาะผ่านตัวเมือง และลงเขา
ขึ้นเดินเขา และลงเขา ... ความยาวตลอดการเดินทาง 7 กิโลเมตร ไปและกลับ
เดินไป 3 กลับ 4 กิโลเมตร รวมเป็น 7 ไม่มีขาดไม่มีเกิน

นี่เป็นหนแรกในชีวิตที่ใจจะต้องมาเดินเขาอะไรแบบนี้
ไม่เคยคิดมาก่อนว่า ตัวเองจะต้องยอมเสียเงินในกระเป๋า
ไปกับการเดินลงเขาขึ้นเขาแบบนี้ในต่างประเทศ

กว่าจะรู้ตัวตอนนี้ก็เดินตาม chai ไกด์ของเราออกมาจากโรงแรมเสียแล้ว

chai ทำการแนะนำตัวเองกับทุกคน...นั่นหมายถึงกลุ่มคนที่ซื้อแพ็กเก็จเดินเขาร่วมกันสองวันนับจากนี้

จริง ๆแล้ว การซื้อทัวร์เดินป่า หรือเดินเขายังแบ่งแยกย่อยได้มากกว่านี้อีกหลายประเภท
ในตอนหลังใจได้คุยกับคนไทยที่ไปเจอที่โรงแรมเดียวกัน
เด็กผู้หญิงสอง เด็กผู้ชายหนึ่งหนีน้ำท่วมจากฮอยอันมาที่ซาปา ซื้อทัวร์เดินเขา และพักกับชาวบ้านแบบโฮมสเตย์
ดังนั้นหากใจเลือกจะนอนกับชาวบ้านก็จะเดินไปและไม่กลับมาพักที่โรงแรม แต่จะค้างแรมกับชาวบ้าน
และอีกวันก็เริ่มเดินเขาอีกรอบ และกลับมาขึ้นรถเพื่อกลับฮานอย
หลายคนเลือกเดินเขานานกว่านั้น ตอนหลังเคยเห็นคนเลือกแบบที่เดินแล้วไปนอนเต้นท์ในป่า
แล้วอีกวันก็เดินต่อ นั่นเขาโหดกว่า อย่างใจนี่เด็กๆ ไปเลย

กรุ๊ปของใจมีหนุ่มอังกฤษหน้าตาดี มีแฟนเป็นคนไทย รู้จักไทยเป็นอย่างดี
มีคนไทยสองคนรวมถึงใจ มีป้าและลุงคนเยอรมัน หนุ่มคนจีนทำงานในเวียดนามและแฟนสาวที่บินมาเยี่ยม
เราเดินผ่านตัวเมืองซาปาไป
เช้านี้ฟาใส อากาศดีเหมาะกับการเดินเขาเป็นอย่างยิ่ง

chai พาเดินตัดตลาดสดกลางเมืองไปทางขวา
เราแวะซื้อหมวกบังแดดแบบฮานอย หรือ งอบ กันสองสามชิ้น
ก่อนเดินต่อไปยังหมู่บ้านที่อยู่เลยออกไป

ในตลาดสดมีส้มขาย ทับทิม และผักสดหลายอย่าง รวมถึงเนื้อหมาด้วย

เราเดินออกจากตัวเมืองซาปามาแล้ว chai พาเราทุกคนเดิมลงเขาไปเรื่อยๆ
ผ่านหมู่บ้าน chai ก็บอกว่าที่นี่เขาทำอะไรกันบ้าง
พาเข้าบ้านของคนในหมู่บ้าน

ที่นั่นเป็นชาวเขา ใจเลยรู้สึกคุ้นตาเหมือนได้กลับเชียงรายยังไงพิกล

ระยะทางในการเดินไม่เป็นพิษนัก แต่ที่หนักนี่คือการเดินลงเพียงอย่างเดียว

เราต้องเกร็งกล้ามเนื้อขา เมื่อให้สามารถทำตัวให้ตั้งตรงและไม่ล้มไปได้
การเกร็งขาเป็นเวลานานๆ มันหมายถึงการปวดกล้ามเนื้อ
แม้จะไม่เหนื่อย แต่ก็เมื่อย

วันนี้ chai พาเราไปแวะน้ำตกด้วยใจจำไม่ได้ว่ามันชื่ออะไร
เป็นความสะเพร่าที่ไม่เคยจดจำชื่อสถานที่เล็กๆ น้อย
รู้แต่เพียงว่า ร้อน ๆจากการเดิน พอหยุดก็หนาวและเย็นจากละอองน้ำตกที่มากระทบผิวหน้า

เป็นเพราะอาหารเช้าในโรงแรมที่แวะอาบน้ำไม่ถูกปากมากนัก
ใจกับพี่เจี๊ยบเลยตรงรี่ไปที่เพิงใกล้ๆ
สาวเวียดนามหน้าใส กำลังเหงื่อไหลอยู่กับการปิ้งหมู

เราถามก่อนเลยว่า "แฮ่ว?"
"เนื้อรึเปล่า?" อะไรประมาณนั้น เรียนรู้มาจากอินเตอร์เน็ต

เขาบอกว่าไม่ใช่ บอกว่าเป็น

"pork"

เราสั่งเนื้อหมู่ กับข้าวเหนียวจี่มากินกันคนละสองไม้ พออิ่มท้อง
หมดไปหลายหมื่นสำหรับมื้อนี้ พร้อมกับเป๊บซี่อีกกระป๋องละ 8พัน

นั่งกินเสร็จก็ลุกมาถ่ายรูปเก็บบรรยากาศ
จน chai เรียกให้เดินผ่านทะลุน้ำตกเข้าป่า

ป่าที่นี่ มีน้ำไหลผ่านตลอดทาง
เป็นความชาญฉลาดของคนเวียดนาม
การท่องเที่ยวคือความตั้งใจ บวกกับความเป็นไปแต่เดิม

เขาเอาก้อนหินผสมกับคอนกรีตโบกทับเป็นทางเดินเล็กๆ ลัดเลาะไปตามทาง
นักท่องเที่ยวเดินผ่านได้สะดวก โดยที่ยังสัมผัสบรรยากาศได้อย่างครบถ้วน
เราเดินมาเสียไกล จนถึงสะพานไม้เล็กๆ ข้ามแม่น้ำ ซึ่งไหลไปเป็นน้ำตกที่เคยผ่านมาแล้วนั่นเอง

chai บอกว่าเราถึงจุดสิ้นสุดของการเดินแล้ว
มีมอเตอร์ไซด์อยู่อีกฝั่งสะพานรอรับนักท่องเที่ยว
เคยอ่านเจอว่าหากเดินแล้วเหนื่อย ขากลับก็สามารถนั่งมอเตอร์ไซด์กลับได้
โดยมากต้องเจรจาให้ได้ 1 ดอลลาร์ต่อคนต่อคัน
ตอนแรกใจก็เก้ ๆ กังๆ อยู่ จะไม่ขึ้นกลับ
เพราะเอาเข้าจริง ๆก็อายเป็นอยู่ เดี๋ยวจะหาว่าไม่อึด มาเดินทั้งทียังขี่มอเตอร์ไซด์กลับซะได้
แต่ป้าและลุงชาวอังกฤษแกไม่สนใจ แกนั่งซ้อนท้ายแล้วตรงดิ่งกลับโรงแรมเลย

ไมค์ คนขับมอเตอร์ไซด์ ซึ่งบอกชื่อให้ใจรับทราบ
ใจจำได้ว่า เขาเคยบอกชื่อกับใจตั้งแต่หนเดินผ่านตลาดในเมืองมา
เพิ่งจะมาเจอไมค์อีกทีก็ที่สะพานแห่งนี้ นับว่าคำนวณเวลาการเดินของพวกเราได้ดีเป็นอย่างยิ่ง

ไมค์บอกว่าจะนั่งรถเขากลับไหม เพราะขากลับเนี่ย
"4 kilometer up up up !!!"

เห็นภาพไหม ขามา 3 กิโลเมตร ขากลับอ้อมกว่า 3 กิโลเมตร แบบ ขึ้น ขึ้น ขึ้น ด้วย
ใจมองตามนิ้วชี้ของไมค์ เขียนขากลับเป็นเขาอย่างเดียว
เพราะขามาทะลึ่งลงอย่างเดียว 5555
แค่นั้นแหละ ไม่สนใจอะไรแระ เรียกไมค์กับอีกคันส่งกลับโรงแรมคนละ 1 ดอลลาร์ซะเลย

ใจออกตัวมาก่อน พี่เจี๊ยบนั่งอีกคันตามหลังมาไวๆ
ใจชักสงสารคนขับมอเตอร์ไซค์ที่ให้พี่เจี๊ยบซ้อน คงหนักเอาการอยู่ 5555
ใจนั่งเพลิน บวกสยองนิดๆ ข้างหนึ่งเป็นเหวชัน ไม่มีอะไรกัน
ไมค์เร่งเครื่องเต็มที่เพื่อที่จะพาเราสองคนกลับไปยังตลาดซึ่งเป็นปลายทางของ 1 ดอลลาร์
ยังไม่ทันได้เคลิ้มกับลมพัดเย็น
ไมค์ก็พามอเตอร์ไซค์ชนเข้ากับพุงของควายอย่างจัง

ฝูงควายมากมายเดินมาจากเขา แม้ไมค์จะกดแตรดังสักเท่าไร
แต่ควายบางตัวก็ไม่สนใจ ยังเดินนิ่ง
มีตัวหนึ่งโผล่มากลางลำ เท่านั้นแหละ ไมค์เลยชนเข้าที่พุง ...
ควายที่ตัวโตมาก พุงก็ใหญ่
รถของไมค์ไม่ล้ม นิ่ง แต่หมวกของไมค์หล่นเพราะแรงสะบัด
ใจต้องใช้ขาสองข้างยันรถไว้ไม่ให้ล้ม...
ควายตัวเดิมตกใจวิ่งออกไปแล้ว แต่เรายังอยู่ที่เดิม
เอาแต่มองหน้ากันแล้วก็ขำ
ไมค์ลงไปเก็บหมวกแล้วเราขับต่อไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ระหว่างทางขากลับ ใจเห็นว่ามีนักท่องเที่ยวหลายคน
ทำเป็นฟิตเดินกลับ แต่ก็นั่งแวะพักกลางทาง ข้างทางกันแบบเหนื่อยหอบ
ใจคิดว่าโชคดีจริงๆ ที่ยอมจ่าย 30 บาทเพื่อนั่งกลับ 4 กิโลเมตรนี่
ไม่อย่างนั้นคงเป็นแบบที่เห็นนั่นแหละ

ยกความดีความชอบให้ไมค์เลยนี่ 1ดอลลาร์ คุ้มจริงๆ

 

เคยโดดลงมาจากที่ๆ สูงที่สุดเท่าที่เคยโดดมาในชีวิตกี่เมตร?

นี่คือประโยคที่ใจตั้งคำถามกับเพื่อนสองสามคนใน msn messenger กลางดึกคืนที่ผ่านมา
ทำไมถึงถามเรื่องนี้ เพื่อนคนหนึ่งถามใจกลับคืนมา ...

นั่นเป็นเพราะว่า วันนี้อยู่ดีๆ ก็นึกถึงเรื่องที่ตัวเองไปโดดจากเครนสูง 40 เมตรขึ้นมา...
อาจจะเป็นเพราะไปขึ้นบันไดเลื่อนที่ fortune รัชดาฯ รึเปล่าก็ไม่รู้แฮะ
เพราะหลัง ๆนี่ขึ้นบันไดเลื่อนทีไร ใจก็นึกถึงภาพโดดมาจากเครนทุกที.. ไม่รู้ทำไม...

เพื่อนผู้ชายสองคน และรุ่นน้องอีกหนึ่งคน ตอบคำถามกลับมาคล้ายๆ กัน
คือเคยโดดจากที่ๆ สูงที่สุดลงมาพื้นจากการฝึกซ้อมรด. เสียเป็นส่วนใหญ่
และก็ไม่เกิน 10 เมตร... สักคน

ใจสิ.. เคยโดดมาจากเครนสูง ที่เรียกว่า Swoop มาแล้ว

หากใครจะจำได้ ใจเคยเขียนเรื่อง Swoop มาแล้วตั้งแต่หนที่ไปนิวซีแลนด์มา
แต่ไม่เคยเอารูปเต็มๆ มาใส่สักครั้ง

เมื่อวานเลยไปนั่งค้นรูปมา นั่งดูไปขาสั่นไป... จำได้ว่ากลับมาจากไปกระโดด Swoop  หนนั้น
ใจก็มีโอกาสไปพันธุ์ทิพย์พล่าซ่า แค่เกาะตรงขอบระเบียงของชั้น 5 ก็ขาสั่นแล้วล่ะ 555

Swoop  ที่ใจไปเล่นอยู่ที่ Agrodome ใน Rotorua นิวซีแลนด์
ต้องขับรถจาก Auckland กว่า  3 ชม.
ทางผ่านเป็นเนินเขาขนาดย่อมๆ มีแกะ.. แกะ และก็แกะ
แกะมากมายเดินเล่นอยู่บนเนินเขาเล็กๆ สลับกันไปมา
ฝนตกปรอยๆ ข้างนอก แต่ข้างในรถกลับอุ่นด้วยฮีทเตอร์
มิน่า นิวซีแลนด์ถึงเต็มไปด้วยโลเกชั่นสำหรับถ่ายทำภาพยนตร์ อย่างนี้นี่เอง

ใน Agrodome เหมือนกับสถานที่ที่ให้นักท่องเที่ยวได้สัมผัสการท่องเที่ยวท่ามกลางธรรมชาติ
เจ้าของที่เปิดฟาร์มให้เที่ยวชมฟาร์มทั้งหมด
โดยแบ่งสัดส่วนของพื้นที่เพื่อการท่องเที่ยวในรูปแบบที่ต่างกัน
นอกจากจะมีการแสดงของสัตว์แต่ละรอบ มีการเที่ยวชมการเพาะปลูก ชมแกะและอื่นๆ แล้ว
ยังมีเล่นเครื่องเล่นผาดโผนหลายประเภท ทั้ง Bungy Jump กระโดดบันจี้จัมพ์แบบที่บ้านเรารู้จัก
Agrojet เรือเร็วแบบผาดโผน นั่งไปลุ้นไป จะตกเรือไหม
Zorb ลูกบอลกลมๆ เทน้ำใส่ คนเข้าไปนั่งแล้วก็ปล่อยกลิ้งตกเขา....
และอื่นๆ อีกมากมาย  ลองไปดูได้ที่ http://www.agrodome.co.nz/ 

ทั้ง Zorb และ Swoop ผ่านมือใจมาทั้งสองอย่าง
เจ้า Swoop นี้ สำหรับผู้ใหญ่ เขาคิดราคาค่าเล่นอยู่ที่ $45
45 เหรียญนิวซีแลนด์ หรือคิดเป็นเงินไทยก็ประมาณ 1,100 บ.
ส่วน  Zorb  แพงเอาการ ใจเล่นไปสองคนพร้อมกัน แพ็กเก็จจะ 3,400 บ.

คำชี้ชวนของ Swoop ในเว็บไซต์ที่ใจเห็นก็คือ

Are you into fun and action?
Are you keen to fly but find bungy jumping a little daunting?
Then why not give Swoop a go?

ขนาดที่ว่าคุณชอบสนุกและเร้าใจไหม คิดว่าบันจี้จัมพ์มันสนุกน้อยไปทำไมไม่ลอง Swoop...
...คิดดูละกัน... 555

Swoop เล่นง่ายๆ ไม่ยาก คุณแค่ขึ้นไปบนแท่นที่จัดไว้ให้
พนักงานจะให้คุณสอดตัวเข้ากับถุงขนาดใหญ่เท่าลำตัว ขาทั้งสองข้างคุณจะอยู่ในถุง
ครึ่งท่อนบนจะโผล่พ้นออกมา.. โดยมีสองถุง สำหรับผู้เล่นสองคน หรือสามถุงสำหรับ 3 คน
เมื่อทำการล็อคตัวกับถุงเสร็จสิ้น พนักงานจะทำการเกาะห่วงถุงเข้ากับเครนยักษ์
และค่อย ๆ ดึงตัวคุณจากเบื้องล่างขึ้นไปติดกับเครนด้านบนที่สูง 40 เมตร

คนข้างขวา จะเป็นคนฟังสัญญาณจากพนักงานด้านล่างที่ตะโกนเสียงดังจนได้ยิน
 1 2 3 !!! คนข้าง ๆ ก็จะทำการกระตุกสลักที่ตัวติดกับเชือกของเครน..

แค่นั้นแหละ เชือกที่รั้งถุงติดกับเครนก็หลุดออก ถุงที่มีผู้เล่นอยู่ด้านใน หล่นฮวบลงเบื้องล่าง
ด้วยความเร็ว 130 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ความเร็วระดับ G-Force ...
เขาว่ากันว่า คนเล่นจะเหมือนกับได้บินกันเลยทีเดียว

ใจจำไม่ได้ว่าตัวเองเหมือนบินไหม แต่จำได้ตอนค่อยๆ ถูกดึงขึ้นไปติดกับเครน
อยากจะลงมาข้างล่างแบบไม่โดนกระตุกสาย.. แต่คิดช้าไปเสียแล้ว มันอยู่ในถุงแล้วรอกระตุกสายไปเสียแล้ว

พอกระแตคนข้าง ๆ ใจที่ขึ้นเล่นพร้อมกันกระตุกสลัก ใจก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย
นอกจากเสียงกรี๊ดของตัวเอง ...น้ำลายไหลเลยเพราะมันเร็วจัด 555

เสียงคนข้างล่างร้องกรี๊ดตาม ทำเอาใจเสียเป็นวูบๆ
ใครเคยกระโดดหอสูงแบบโรยตัวลงมา แบบมีเสียงรั้ง
คิดภาพกระโดดแบบนั้นแต่ความสูงมากกว่า 4 เท่า

พอกระตุกเชือกจนสุด เชือกจะรั้งทำให้เหวี่ยงถุงกลับไปมาหลายรอบ....
ใจยิ่งกรี๊ดดังขึ้นไปอีก เมื่อถุงถูกเหวี่ยงแรงๆ กลับไปมา...

ใจจำภาพของแม่น้ำสายยาวที่พาดไปมาใส Agrodome ได้
มันชัดที่สุดในความทรงจำ เพราะคนข้างล่างตัวเท่าหัวไม้ขีดไฟเท่านั้นเอง 

เมื่อเชือกตึงและความเร็วลดลง...พนักงานข้างล่างก็จะจับตัวผู้เล่นให้ออกจากถุง
ใจแทบจะยืนไม่ได้... ฟังเสียงผู้ร่วมทริปชาวบัลกาเรียแว่วๆ มาว่า
ประเทศยู ผู้หญิงนี่กล้าเสี่ยงดีเนอะ... เหอเหอ...

กลับมาจากนิวซีแลนด์ ใจไปเล่นเฮอริเคนที่ดรีมเวิร์ล
ไอเครื่องเล่นที่ล็อคคนเข้ากับเบาะที่นั่ง แล้วหมุนเหวี่ยงไปเหวี่ยงมา
แล้วค่อยๆ นิ่ง หมุนให้หัวคนนั่งกลับด้าน... นั่นแหละ
ไม่อยากจะบอกว่ามันเด็กๆ ไปเลย ไม่เสียวอะไรเลย

เสียวอย่างเดียว กลัวเบาะหลุด หรือ ตัวหลุดออกจากเบาะก็เท่านั้นแหละ เง้อออออออออ

ไปดูข้อมูลการเล่น Swoop เพิ่มเติมได้ที่ http://www.agrodome.co.nz/

ปล. จริง ๆ อยากจะไปโดดบันจี้จัมพ์ แต่เวลาน้อยเอาไว้ก่อน คงมีสักครั้งแหละน่าในชีวิตนี้อ่ะ

 

รถแล่นผ่านหมู่บ้านที่มองแบบผ่านๆ นึกว่าอยู่แถวเชียงรายบ้านใจ
บ้านทรงชั้นเดียว มีประตู มีผู้คน และหมาระหว่างทาง ทำให้อดนึกถึงแถวบ้านไม่ได้

อดนึกถึงเสียไม่ได้ กับพ่อกับแม่ และพี่สาวทุกๆ คน
นึกถึงหมาหลังอานที่ชื่อ "พริกไทย" เอาแต่หวงกระสอบยัดปุยนุ่นที่นอนของมัน
นึกถึงหมามันนี่ หมาพันธุ์ปั๊ก ที่กลับบ้านทีไรก็นอนไม่หลับ เพราะมันกวน

แต่หลังจากนั้นไม่กี่นาที รถก็เริ่มเร่งเครื่องจนเหม็นควันยิ่งขึ้น ทางยิ่งลาดชัดเข้าไปทุกที
ในเวลาเดียวกันถนนก็เข้าทางโค้งกันตลอดเวลา ไม่เพียงแต่ชันแต่มันยังโค้งด้วย

ผ่านมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว เริ่มเห็นว่ารถตู้อยู่ห่างจากจุดเริ่มต้นมากเพียงใด
มองผ่านกระจกใสของรถบานใหญ่ เห็นว่าพระอาทิตย์เพิ่งจะโผล่พ้นหมอกหนามาอวดโฉม
ทะเลหมอกกับพระอาทิตย์สีแดงเหมือนไข่เค็ม รอบๆ เป็นภูเขาสูง ...สวยเป็นบ้า..

เริ่มเห็นความหวังแล้วล่ะว่า ซาปาคงจะสวยเหมือนพระอาทิตย์เช้านี้นี่แหละ
คุ้มเหนื่อยที่ต้องนอนรถไฟมานานเกือบครึ่งวัน และเห็นฝรั่งมันแก้ผ้านอนด้วย

รถวิ่งมาถึงซาปาแล้ว ที่รู้ว่าถึงซาปา ก็เพราะสังเกตจากสถานที่รอบข้างถนน
ช่างมันแตกต่างกับหมู่บ้านที่ผ่านมาอย่างชัดเจน
ดูเป็นเมืองในหุบเขาที่เจริญกว่าเมืองอื่นๆ ที่ผ่านมาก่อนหน้าเป็นไหนๆ

รถวิ่งผ่านจุดศูนย์กลางของเมืองซาปาแล้วขึ้นเนินเขาผ่านเมืองมาไม่กี่ร้อยเมตร
ตรงจุดศูนย์กลางที่ทั้งอ่านหนังสือและอ่านในเว็บไซต์พบว่ามีตลาด มีผู้คนเยอะแยะ
มีโบสถ์เก่าสวยงาม และมีลานกว้างๆ เป็นดาวหลายแฉกเห็นได้จากไกล ๆ
รถมาจอดนิ่งตรงหน้าโรงแรมที่ดูเหมือนจะมีจำนวนชั้นมากกว่าใครเขาแล้วในระแวกนี้

เราได้รับการเช็คชื่อ และรับคูปองทานอาหารเช้าทุกมื้อระหว่างการพักที่นี่
อันนี้เป็นข้อสัญญาที่คุณต้องบอกเอาไว้ชัดเจนตั้งแต่ซื้อทัวร์
ต้องรวมค่าตั๋วไปกลับ ย้ำ...ไปและกลับ... ที่พักหนึ่งคืน ทัวร์สองวัน และอาหารทุกมื้อ 

พนักงานโรงแรมบอกว่าให้ฝากของไว้ก่อนตรงนี้ แล้วชี้ไปที่ของกองอยู่ข้างเคาน์เตอร์
แล้วชี้มือลง บอกว่าให้ลงไปทานอาหารเช้า ล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำด้านหลังของห้องอาหาร
หลังจากนั้นให้มาเจอกันที่หน้าโรงแรม 9 โมงจะมีไกด์มารับเพื่อพาไปเดิน trekking ในวันแรก

นี่คือความชาญฉลาดของโรงแรมแถว ๆ นี้
เมื่อแขกมาถึงโรงแรมในช่วงเช้า แขกอีกกลุ่มหนึ่งยังไม่ออกจากห้อง หลายคนคงกำลังง่วนอยู่กับอาหารเช้า
เราต้องไปเข้าห้องน้ำสำรอง ห้องพักที่ควรจะได้เห็น ก็ยังไม่เห็นจนกว่าคนอีกกลุ่มหนึ่งจะออกไปก่อนเที่ยง

เพราะคนกลุ่มนั้นจะมีกำหนดไปเดิน trekking เหมือนกัน แต่คนละเส้นทางกับเรา
เขาจะต้องฝากของไว้ที่หน้าเคาน์เตอร์เช่นกันและไปเดินเขา
เพื่อให้ตรงกับช่วงเวลาที่เราเดินเขาแล้วกลับเข้ามาเช็คอินในช่วงบ่าย ....
วนกันไปวนมา บริหารจัดการห้องแบบไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้เลยจากแขกที่มาถึง
เพราะมันทะลึ่งตรงตัวไปเสียหมด

หลังจากที่ซกมก ไม่ได้อาบน้ำมาตั้งแต่เมื่อวาน เพราะมันต้องรีบมาที่สถานีรถไฟ
เช้านี้ใจเลยต้องล้างเนื้อล้างตัวที่ห้องน้ำติด ๆ กับห้องอาหารของโรงแรม
แม้จะลำบากไปสักนิด แต่นี่แหละรสชาติชีวิตของการเดินทาง
นับว่าเป็นคำปลอบใจที่ดี ... ดูซกมกลำบากดี ไม่เป็นไร ทนได้

ออกจากห้องน้ำมา ใจเพิ่งสังเกตเห็นว่าไอกระจกหน้าห้องน้ำนั่น..แม้มันจะขุ่นๆ
แต่ก็เห็นท่าทางของคนข้างใน...แม้จะลางๆ แต่ก็เห็น...ฟะ เราทำอะไรตะกี้เห็นหม้ดดดดดด

ใจยืนสูดอาหารแถว ๆนั้นสักพัก ก่อนรอไปหม่ำข้าวเช้าในห้องอาหาร
ยืนคุยกับฝรั่งหลายคน ถามไถ่ถึงความเป็นไป ทำไมมาเที่ยวที่นี่
และส่วนใหญ่ก็มักจะตอบว่า มันสวยดี บางคนมาทุกปี บางคนเพิ่งมา และก็มักจะมาช่วงวันหยุดยาว



ซึ่งบ้านเราไม่มี แม้จะเป็นประเทศที่มีวันหยุดมากมาย
แต่เราก็สะสมรวมเอาไว้หยุดแบบว่า 20 หรือ 25 วันติดๆ กันไม่ได้
หยุดแบบนั้น เขาเรียกว่าหยุดยาว...หัวหน้าบอกให้ลาออกไปเลยเสียดีกว่า

ใจได้ยินเสียงคนไทยแว่วมาไกลๆ
เห็นแล้วใจชื้น หลังจากไม่เจอคนไทยมาหลายวัน
วันนี้ได้ยินเสียงคนไทยพูด เริ่มรู้สึกสดชื่นขึ้นมาหน่อย

อย่างน้อยคนไทยก็มาที่นี่ .... อย่างน้อยเราก็ไม่เดียวดายที่นี่

 

 

หลังจากลงจากรถตู้ พี่เจี๊ยบ ท่านเพิ่งจะนึกได้ว่า ขาตั้งกล้องราคาเป็นหมื่นของแกนั้นมันยังนอนนิ่งอยู่บนเรือ

แกเคยทิ้งขากล้องแบบนี้ไว้ที่สโมสรกองทัพเรือมาหนึ่งหน แต่หนนั้นโชคไม่ดี มันหาย...
หนนี้ดันทิ้งไว้บนเรืออีกแล้ว เป็นเพราะไม่ได้หยิบมันออกมาใช้งานเลยเราเลยลืมมันไปเสียสิ้น

พี่เจี๊ยบวิ่งไปตามหาเรือ ใจบอกไกด์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ไกด์วิ่งตามไป และหายกันไปทั้งคู่หลายสิบนาที กลับมาอีกที ได้ยินเรื่องราวว่า
เรือออกไปแล้ว และเขาต้องหันหัวเรือกลับมาอีกทีเพื่อเอาขาตั้งกล้องมาคืน...โชคดีไป

เมื่อเรื่องราวเกี่ยวกับขาตั้งกล้องจบไป ทุกคนก็เดินตามไกด์ออกมาจากท่าเรือมายังที่จอดรถตู้
ใจ พี่เจี๊ยบ ป้าฝรั่งเศสและสาวมาเลย์นั่งเบียดกันอยู่เบาะท้ายสุดของรถตู้คันยักษ์
ด้านหน้าเป็นคนจีนกลุ่มหนึ่งและหนุ่มญี่ปุ่นหน้าตาดี นั่งเบียดกันอยู่

คนจีนพยายามชวนคนญี่ปุ่นพูด แต่พูดกันเป็นภาษาอังกฤษ T.T
พยายามจะนั่งฟัง ใจความตอนหนึ่งทำให้ทุกคนในรถหูผึ่ง
หนุ่มญี่ปุ่น นักเดินทางในวันหยุดยาวของเขาเพียงลำพัง หาที่พักในเวียดนามได้ดว้ยราคาเพียงคืนละ 3 ดอลลาร์เท่านั้น
มันเป็นห้องพักคู่ ใช้ห้องน้ำรวมอยู่ตรงจุดศูนย์กลางของที่พักของฮานอย
จริงๆ แล้วฮานอยมีที่พักแบบนี้ค่อนข้างมาก ดังนั้นหากไม่ลำบากจนเกินไป
หากใครอยากจะประหยัดเรื่องค่าที่พัก การไปกันหลายๆ คน เลือกพักแบบนี้ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่ง
เคยได้ยินว่ามีห้องรวม 4 คน หรือมากกว่านั้น ใช้ห้องน้ำรวมด้วยเช่นกันด้วย ราคาก็ถูกกันเมื่อคิดต่อหัว

ใจเพิ่งจะสังเกตว่าที่ฮานอยนั้นเขาคิดค่าที่พักในราคาต่อห้อง
นอนกันในจำนวนที่ระบุเอาไว้ มากกว่าการคิดต่อหัวเหมือนกับประเทศอื่นๆ หรือในโรงแรมชื่อดังอื่นๆ
คิดว่าเหมือนบ้านเรานิดๆ คิดแล้วประหยัดดี อย่างสิงคโปร์มักคิดต่อหัว นอนสองคนก็คิดเพิ่มไปเลย...ต่อหัวนั่นแหละ

รถตู้แล่นมาด้วยความยากลำบาก ถนนจากเมืองฮาลองมาฮานอย แทบจะเป็นทางสองเลนส์ทั้งหมด
รถวิ่งสวนกันดว้ยความเร็วสูง นั่งดู นั่งลุ้นเวลาแซงกันเป็นระยะ บางทีก็ช่วยเบรคแทน เหอๆ
ใครไม่เคยไปเวียดนามไปสักหน กรุณาทำใจ ที่นี่เขาจะกดแตรใส่กัน และเปิดไฟสูงต่ำสลับกันไล่คันหน้าอย่างเป็นปกติ
ตอนแรกใจก็นึกว่าเขาเตือนกันว่า หลบไปหน่อย ฉันจะไป ฉันขับเร็วเหมือนบ้านเรา... แบบว่าทำสองสามครั้งพอ
แต่ที่ไหนได้ เขาทำติดๆ กันนานหลายนาที สลับกันไปอย่างนั้น หากเป็นบ้านเรา เขาเรียกว่า "กวนทีน" หรือไม่ก็ด่ากัน

แต่ที่นี่ไม่เพียงแต่ทำติดกันหลายนาที แต่ยังทำทุกๆ ครั้งที่รถคันหน้าไม่หลบออกทางขวามือ (ที่นี่พวงมาลัยอยู่ทางซ้าย)
คันข้างหน้าบางคันหนักข้อกว่า เปิดไฟตรงค้างไว้เลย เป็นทำนองว่าฉันไม่หลบ ใครจะทำไม แต่นานกว่าพี่ไทยเยอะ
ดังนั้นไม่เพียงแต่เปิดไฟบอก ยังต้องเพิ่มความดังของแตรไล่ด้วย... ใจนั่งดูเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นหลายชั่วโมง
แต่ก็ไม่ยักเห็นคนขับรถจอดรถแล้วออกมาต่อยหรือมายิงกันเหมือนกับบ้านเรา
คิดว่าคงเป็นวัฒนธรรมบนท้องถนนของเวียดนาม พี่ไทยเราเห็นแล้วก็ได้แต่นั่งมองตาปริบๆ

รถแล่นฝ่าความมืดนานติดกัน 3 ชั่วโมงก็มาถึงฮานอย หลังจากไล่ส่งคนที่พักไกลจากจุดกลางเมืองสุด
ใจกับพี่เจี๊ยบของแวะลงกลางทางก่อนถึงโรงแรม เพราะยกนาฬิกาดูแล้วยังคิดว่ามีเวลาทานมื้อค่ำก่อนกลับไปโรงแรม
เพราะนัดรถตู้มารับไปขึ้นรถไฟเอาไว้ตอนสองทุ่มครึ่ง เวลานั้นก็เพิ่งจะทุ่มครึ่งเองนี่นา

มื้อนี้ก็ยังต้องกินเฝอเหมือนเคย เพียงแต่ว่าเป็นเฝอใส่หมู หนก่อนกินเฝอใส่หน่อไม้ และไก่
สรุปว่ามาฮานอยต้องกินเฝอกันแทบทุกมื้อ เพียงแต่ว่าจะเป็นเฝอใส่อะไรก็เท่านั้นเอง

กินเฝอเสร็จก็เรียกซิโคล่จากแถวๆ นั้นมาส่งที่หน้าโรงแรม
รถยังไม่ทันจะจอดดี พนักงานโรงแรมก็ทำหน้าบึ้งใส่ ตะโกนโหวกเหวงเป็นภาษาเวียดนามใส่
ตอนหลังหล่อนตั้งสติได้ก็พูดเป็นภาษาอังกฤษได้ใจความว่า ไปไหนมา คุณนัดรถไว้ทุ่มครึ่งนะ
รถไฟออกตอนสองทุ่ม 15 ....... โอ้ จอร์จ แค่นั้นแหล ะพวกเราก็ตาเหลือก
โวยกลับ ก็ก่อนออกเมื่อเช้าพนักงานชายคนหนึ่งบอกเราว่า มาให้ทันสองทุ่มครึ่งนะรถไฟออกสามทุ่ม
ไม่มีเวลาจะเถียงอะไรกันต่อ เพราะว่าดูนาฬิกาแล้วคิดว่า หากไปตอนนี้ยังโชคดีขึ้นรถไฟทันไม่เสียเงินฟรี

พนักงานยกของของโรงแรมคนหนึ่ง ใจดี ให้เราอัด 3 มอเตอร์ไซด์ฝ่ารถราอันบ้าคลั่งมายังสถานีรถไฟ
ตั้งแต่หนแรกใจไม่เคยคิดจะนั่งรถมอเตอร์ไซด์ในฮานอยเลยให้ตายเหอะ
แค่ข้ามถนนก็เสียวไส้ เอาชีวิตไม่รอดแล้ว ยิ่งเมื่อเย็นวานก่อนเห็นรถมอเตอร์ไซด์ชนก้นรถนิดหน่อย
แต่พี่เวียดเล่นขับแห่กันไปมุงยิ่งกว่าเจอระเบิด ทำให้ไม่กล้าไม่คิดเลยว่า
หากเราโดนมุงบ้าง คงหายใจไม่ออกตายมากกว่ามีแผลที่หัว เหอๆ

แต่ทำยังไงได้ เมื่อเวลาจวนเจียนแบบนี้ มอเตอร์ไซด์นี่แหละเร็วสุดแล้ว

พนักงานของโรงแรมขับลัดเลาะเป็นเวลากว่า 10 นาทีก็โผล่ที่สถานีรถไฟ
เขาฝากรถไว้ที่ฝากรถ แล้วก็ช่วยหิ้วกระเป๋าให้ใจ ส่วนหนึ่งของกระเป๋าใจฝากไว้ที่โรงแรมโดยไม่เสียเงิน
และจะกลับมาเอาในตอนขากลับจากซาปา เราสามารถทำแบบนี้ได้กับทุกโรงแรมหากจำเป็นต้องไปต่างเมือง

เหลือเวลาอีกห้านาที ผู้คนเบียดเสียดกันเข้าไปต่อแถวเพื่อจะเข้าไปที่ชานชาลาจอดรถไฟ
พนักงานของโรงแรมตรงรี่ไปที่พนักงานบริษัททัวร์ที่ใจจองทัวร์เอาไว้
เอายื่นใบจองสีขาวให้กับพนักงานหญิง ก่อนเธอจะเช็ครายชื่อและทำการยื่นตั๋วรถไฟอย่างดีให้เราสองใบ
และเปิดทางให้เราเดินเข้าไปด้านในของชานชาลา เรารีบตรงดิ่งไปที่ตู้รถไฟหมายเลขที่ระบุไว้
เมื่อถึงหมายเลขของตู้ที่ต้องการ ก็มองหาเลขห้องที่ต้องการอีกรอบ

พนักงานของโรงแรมที่ตามยกของมาส่งเจอเลขห้องก่อน เขาให้เราเข้าไปในห้องและยื่นกระเป๋าให้
เราขอบคุณพร้อมกับยื่นเงินดองให้สองหมื่นเป็นการตอบแทนน้ำใจที่ดียิ่งของเขา
ก่อนจะร่ำลาด้วยการจับมือ และเขาก็จากไป ปล่อยให้เราเผชิญชะตากรรมต่อ

เป็นอันว่าคืนนี้เราไม่เสียเงิน และไม่ตกรถไฟ ผิดแผนไปบ้างแต่ถือว่าโชคช่วยเอาไว้หลายครั้ง

และตอนี้เราก็มานั่งอยู่ในเตียงนอนชั้นล่าง ปล่อยให้ชั้นเป็นที่วางของไปก่อนพลางๆ เพื่อเป็นการพักเหนื่อย

ในห้องพักแบบ 4 คน มีเตียงสองชั้นให้บริการสองเตียง รวมเป็น 4 ที่นอน เป็นห้องที่เขาเรียกกันว่า Soft Sleeper
เคยมีคนเตือนว่า หากจะจองตั๋วรถไฟไปซาปา หรือไปที่ไหนก็ตาม หากไม่ระบุว่าเป็น Soft Sleeper
คุณก็อาจจะพลาดเสียเงินเท่ากัน แต่ได้ห้องแบบนอนกัน 6 คนก็เป็นได้ ดังนั้นตอนจองทัวร์ก็ให้คุยกันให้ชัดเจน

เรามีเพื่อนร่วมห้องเป็นหนุ่มจากเยอรมนีหน้าใสสองคน ซึ่งจับจองเตียงของตนในฝั่งซ้ายมือเอาไว้ก่อนแล้ว
เราเลยไม่มีทางเลือกต้องเลือกฝั่งขวาดว้ยความจำเป็น แต่ก็ไม่เสียหายอะไร นอนได้เหมือนกัน

รถแล่นออกจากฮานอยออกไปเรื่อยๆ นับจากนี้อีก 8.30 ชั่วโมง กว่าจะถึงที่สถานีรถไฟลาวก่าย
เพื่อต่อรถบัสไปที่ซาปาอีกชั่วโมงกว่าๆ ก็ถึงจุดหมายปลายทางการเดินทางในครั้งนี้กันแล้ว

เรานั่งคุยกับหนุ่มเยอรมันกันอยู่สักพัก ทั้งสองออกเดินทางในวันหยุดยาวประจำปี 25 วัน
และใช้เวลาที่เขาบอกว่า "หยุดนิดเดียว" ไปกับเวียดนามเหนือ ใต้และลาว เพียงสองประเทศ
ก่อนแยกย้ายกันสลบไสลไปกับราตรีกาลของการเดินทางกันยาวนานในค่ำคืนนี้

ใจมาตื่นได้สติอีกที ก็เพราะมีเสียงโหวกเหวกและเสียงเคาะห้องพัก
หลังจากทำตาให้เคยชินกับความมืดของห้องได้แล้ว ก็ผงกหัวมามองหน้าต่าง
แสงไฟจากด้านนอกพอแลให้เห็นความเป็นไปภายในห้องได้บ้าง

ใจเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าไอหนุ่มเยอรมันทั้งสองกำลังยกกางเกงเข้ามาใส่
ด้วยความตกใจ ใจรีบผลุบเข้าไปในผ้าห่มในทันที...ในใจก็คิดว่า
"ไอบ้า แกต้องแก้ผ้านอนแน่นอน"
จากการวิเคราะห์ในภายหลังก็พอจะรู้ว่า ฝรั่งบางคนเขาก็ชอบแก้ผ้านอนกลางคืนกัน มันสบายดีว่างั้น...

กว่าจะออกจากผ้าห่มได้ ก็รอตั้งหลายนาที ลุกจากเตียงได้ก็เปิดประตูดูความวุ่นวายข้างนอก
นี่เรามาถึงสถานีรถไฟในจังหวัดลาวก่ายกันแล้ว ต้องรีบออกจากห้อง ออกไปที่จุดนัดหมายกันแล้ว
พนักงานโรงแรมบอกว่า หากออกจากรถไฟแล้วให้เดินมามองหาป้ายจากโรงแรมที่เราจะต้องพัก
มันเป็นหนึ่งในสัญญาของแพ็กเก็จทัวร์มูลค่าสองพันกว่าบาทนี้ว่าเราจะได้พักที่ไหน ต้องจำเอาไว้ให้แม่น

เราเดินฝ่าผู้คนมากมาย สังเกตว่าชาวต่างชาติมากมายละลานตาเต็มไปหมด
ว่ากันว่าที่ซาปาแห่งนี้กลายเป็นจุดหมายปลายทางของนักท่องเที่ยวยุโรป
ดังนั้นจึงไม่แปลกที่กว่าเราจะฝ่าด่านกรุ๊ปทัวร์หลายสิบคนที่ยืนอยู่นั่นได้ ...ก็เล่นอาเหนื่อยไปเลยทีเดียว

ใจเห็นป้ายโรงแรมแล้ว พนักงานที่ถือป้ายชี้ให้ไปขึ้นรถบัสคันย่อม เพื่อนั่งรอคนอื่น ๆ ร่วมทริปเดียวกัน
อากาศในเช้านี้หนาวไม่น้อย หมอกลงจัดเสียจนมองเห็นระยะ 200 เมตรลางๆ 

อีกตั้งหนึ่งชั่วโมงจะถึงซาปา... เมืองแห่งนาขั้นบันได .....

 

วิ่งขึ้นมานั่งในรถตู้ โชคดีที่มีคนนั่งจับจองเก้าอี้ก่อนเราเพียงไม่กี่คน มีฝรั่งสาวสามคน ญี่ปุ่นชายหนึ่ง
และป้าแก่ชาวฝรั่งเศสหนึ่ง เก้าอี้เหลืออีกสัก 6 ที่ได้ ส่วนไกด์นั่งขนาบสาวฝรั่งหนึ่งในนั้น กับคนขับรถ...

กำหนดการณ์ของการทัวร์แบบเช้าไปเย็นกลับ ก็คือ รถตู้จะวิ่งไปรับทุกคนที่ซื้อทัวร์ถึงที่พัก
แล้วก็มุ่งหน้าไปสู่ฮาลองเบย์ ลงเรือ กินข้าว เข้าถ้ำ แล้วก็นั่งรถกลับมาถึงฮานอยในช่วงค่ำๆ

หลายคนเคยแนะนำว่า หากไปกันหลายคนหรือไปกันเป็นคู่ จะไปขึ้นรถตู้ก่อนถึงบริษัททัวร์
เพราะจะได้ไม่ต้องแยกที่นั่ง ในกรณีที่มีรถวนไปรับคนอื่นๆ ในกรุ๊ปทัวร์ก่อนเรา
แต่ครั้นจะให้ทำแบบนั้น ใจก็มานั่งคิดว่า มันลำบากจนเกินไป ต้องตื่นตีอะไรเพื่อมุ่งหน้าไปขึ้นรถตู้...

นั่งรถตู้มาได้สักพัก เรามานั่งรอคนร่วมกรุ๊ปอีกนาน...อนุมานได้ว่าเพิ่งจะตื่น
วันนั้นกว่ารถจะรับคนได้ครบล้อก็หมุนตั้ง 9 โมงเช้า

พอคนครบ ไกด์หนุ่มชาวเวียดนามหน้าตาพอรับได้ ก็หันมาพูดต้อนรับคนร่วมทัวร์ทุกคน
บอกกำหนดการณ์ว่าจะทำอะไรในวันนี้บ้าง และก็บอกว่า เดี๋ยวเราจะนั่งไปกันนานถึง 3 ชม.
ดังนั้นขอให้ทุกคนหลับตาพักผ่อนได้ แต่สักพักเราจะแวะที่ขายของ เข้าห้องน้ำก่อน 15 นาที
ถึงที่หมายที่จะต้องแวะ ก็จะบอกให้ทุกคนตื่นเอง....

เขาว่ากันว่ามันเป็นธรรมเนียมสำหรับการซื้อทัวร์ไปฮาลองเบย์
ที่ทุกคนจะต้องทุกพามาแวะในที่ที่ซื้อของฝากแห่งนี้ก่อน...
มองคร่าวๆ ที่ที่ตรงนี้อยู่ในซอยเข้ามานิดหน่อย เหมือนโกดังเก่า เปลี่ยนสภาพเป็นที่ขายของฝีมือชาวเวียดนาม
เดินดูราคาของ ไม่อยากแม้แต่จะแตะต้อง มีห้องน้ำแยกชายหญิงให้เข้า
ฝรั่งและคนไทย ลงจากรถได้ ไม่เข้าห้องน้ำก็มายืนออกันอยู่หน้าโกดังที่ว่า รอเวลาให้รถหมุนไปที่ฮาลองเบย์กันอีกเป็นชั่วโมง
ตอนแรกคิดจะก้าวเท้าออกไปหาผลไม้กินข้างนอก ซึ่งเห็นว่ามีวางขายอยู่
สายตาก็พลันเห็นข้อความภาษาอังกฤษ ที่แปลแล้วได้ความหมายว่า
"หากก้าวเท้าออกไปจากสถานที่แห่งนี้แล้ว เราไม่รับผิดชอบในความปลอดภัยของคุณ"
ดูดิ๊...แล้วใครมันจะกล้าออกไปอีก อยากเห็นหน้านัก 555

ทัวร์ฮาลองเบย์ก็คงเหมือนๆ กับที่ใครเขาเล่าเอาไว้ในหลาย ๆ หน
ไปถึงเขาก็บอกให้รอก่อน คนมันเยอะ จำเพื่อนร่วมกรุ๊ปไว้ให้ดี
คนร่วมกรุ๊ปบางทีไปถึงก็ถูกแยกออกไปให้ขึ้นเรืออีกลำ เพราะเขาซื้อแพ็กเก็จแบบนอนค้างคืนบนเรือ
กี่วันก็ว่ากันไป ดังนั้นอย่าอุตริไปเดินตามเขา เราต้องรอตรงไหนก็ฟังไกด์ให้รู้เรื่อง

การไปเที่ยวต่างประเทศโดยไม่ได้ซื้อทัวร์ ไปเอง กลับเอง เลือกเที่ยวเอง
สิ่งจำเป็นคือต้องฟังภาษาอังกฤษให้ได้ และสื่อสารให้เป็น..ไม่เก่ง แต่ให้เอาตัวรอดก็ยังดี
ดังนั้นหากใครบอกว่าไปแบบไม่รู้เรื่องภาษาอังกฤษเลย ก็อาจจะได้ แต่คงไม่สะดวกเท่าที่ควร

พวกเราที่ซื้อทัวร์แบบไปเช้าเย็นกลับ ยืนรออยู่สักพัก
ไกด์บอกว่าไปซื้อตั๋วลงเรือให้ เมื่อเขากลับมาก็พาเราทุกคนลงเรือ

สภาพการจอดเรือที่นี่คือซ้อนกันไปซ้อนกันมา มีเรือหลายร้อยลำจอดออกันอยู่ที่ท่าเรืออ่าวฮาลอง
การที่จะไปถึงเรือของเราได้...ทุกคนก็ต้องปีน เราลงเรือลำแรกสุด ปีนขอบเรือ เพื่อลงไปยังเรืออีกลำที่จอดติดกัน
เดินผ่านไปด้านหลัง ปีนขึ้นด้านหลังเพื่อไปเรือด้านหลังสุด ซึ่งคือเรือของเรา

ทุกคนสามารถจับจองที่นั่งได้ตามใจชอบ
ใครอยากจะนั่งสองคนก็ได้ แต่ต้องทำใจว่า ในตอนพักเที่ยงจะกินข้าว
ไกด์จะบอกว่าให้มานั่งรวมกลุ่มกันให้ได้ 5-6 คน เพราะจะได้เสิร์ฟอาหารพร้อมกันเป็นชุดๆ

เรือแล่นออกจากฝั่งแล้ว ลมหนาวพัดมากระทบตัว พอให้เย็นจับขั้วหัวใจ
ฮาลองเบย์ หนึ่งในอ่าวตังเกี๋ย เป็นสีเขียว แบบที่ใครเขาเรียกว่าเขียวมรกต ดูแล้วสดชื่นสายตาดีแท้

น้ำทะเลสีเขียวสุดลูกหูลูกตา เหมือนมีตะปูตอกอยู่กลางแผ่นน้ำนั้นเป็นพักๆ
จริงๆ แล้วเป็นเหมือนกับภูเขา พื้นดินที่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ ประมาณเขาตะปูที่พังงาบ้านเรา
เขาเรียกตะปูเหล่านี้ว่าเป็นเกาะ จำไม่ได้ว่าไกด์บอกว่าที่นี่มีเกาะทั้งหมดเท่าไร แต่เกินหลักหมื่น...

ไกด์คนเดิมกับที่พาเรามาแนะนำตัวอีกหน เพราะสมาชิกหน้าใหม่หลายคนมาจากรถคันอื่นๆ
หลังจากนั้นก็ปล่อยให้เรากินลมชมวิว จนกว่าจะถึงเวลาทานอาหารกลางวัน

ดูเหมือนจะวนเวียนแบบนี้ทุกลำเรือที่ซื้อแพ็กเก็จมาล่องที่อ่าวฮาลอง
เมื่อแล่นมาสักพัก เรือจะเทียบท่าติดกับแพเลี้ยงปลาของชาวประมงที่ฮั้วกันไว้ตั้งแต่แรก
เปิดโอกาสให้นักท่องเที่ยวลงไปเลือกปลา ปลาหมึก กุ้ง กั้ง หอย และอาหารทะเลอื่นๆ แบบสดๆ
และสั่งให้เขาทำอาหารให้เรา โดยคิดค่าบริการตามจริง
เพิ่มเติมจากชุดอาหารที่เขาจัดสำรับเอาไว้ให้อยู่แล้วในแพ็กเก็จ

ใจลงไปดู เพิ่งจะเห็นปลาหมึกมันว่ายน้ำเป็นๆ ก็หนนี้ ตื่นเต้นดี
มีหมาน้อยเวียดนามนอนอยู่บนเรือด้วย แต่ตัวนี้สั่งทำกับข้าวไม่ได้ ..ยังโตไม่เต็มที่

อาหารมื้อกลางวันในแพ็กเก็จวันนี้ประกอบไปด้วย ไข่เจียวม้วน หรือเอาไข่ไปเจียว ม้วนแล้วหั่น
ผัดผักกาดกวางตุ้งไม่ใส่เนื้อสัตว์ประเภทใดเลย ปอเปี๊ยะใส้ผักและวุ้นเส้น
และอะไรอีกสักอย่างสองอย่างนี่แหละ จำไม่ได้ค่อยจะได้
จำได้แต่ว่ามันจืดมากเสียจนต้องคิดขอบคุณน้ำพริกนรกที่พกติดตัวไปด้วย 1 กระปุก 

สาวมาเลย์ และป้าฝรั่งเศสที่เดินทางท่องเที่ยวเพียงลำพัง เห็นเราควักกระปุกน้ำพริกออกมาถึงกับอึ้ง
ถามว่า เผ็ดไหม เราบอกว่าไม่เผ็ด เชื้อเชิญให้เขาลอง แต่เห็นทำหน้าไม่พิสมัย
มื้อนั้นเราเลยได้กินน้ำพริกของเราได้อย่างเต็มที่ โฮะโฮะ ไม่แบ่งใคร

เมื่อจอดแวะทานอาหารเสร็จแล้ว เรือก็แล่นออกไปอีกเรื่อยๆ จนไปถึงจุดที่จะถ่ายลูกเรือลองเรืออีกลำ
เพื่อแล่นเข้าไปชมความงามภายในถ้ำลอดที่อยู่ใกล้ๆ กัน
เพียงแต่มีเงื่อนไขว่า คนที่จะไปต้องเสียค่าบริการเพิ่มอีกคนละ 2 ดอลลาร์
ใจขอบาย เพราะอารมณ์ลอดถ้ำตอนนั้นไม่มีเอาเสียเลย นั่งมองน้ำทะเลเขียวๆ ก็เพียงพอแระ

เรารอทีมที่เขาไปลอดถ้ำกลับมาสักพัก เรือก็ถึงเวลาหันหัวเรือกลับ
ตอนแรกนึกว่าจะสิ้นสุดการเดินเรือเพียงแค่นี้ แต่หาใช่ไม่
เรือแล่นมาแวะจอดที่ถ้ำหินงอกหินย้อยที่อยู่ไม่ไกลนัก

ทุกคนต้องลงจากเรือ เดินบันไดขึ้นเขาเข้าไปในถ้ำ
บันไดหินอย่างดี ถ้ำก็สะอาด ทำให้นึกถึงถ้ำในเมืองไทย
ทำไมไม่ทำให้มันดีแบบนี้มั่งนะ ดูสิอากาศเย็นๆ แบบนี้มาเดินลอดถ้ำ โรแมนติกจะตาย

ออกจากถ้ำ เรือก็ถึงเวลากลับมาจอดที่ท่าเรือจริง ๆ
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็คือ การนั่งรถกลับ .... อีก 3 ชั่วโมง
ใกล้มืดแล้ว ใจนั่งลุ้นว่าจะไปถึงฮานอยทัน 2 ทุ่มไหมนะ
เพราะ 4 ทุ่มคืนนี้มีนัดขึ้นรถไฟตู้นอนเพื่อไปต่อที่เมืองซาปา เมืองทางเหนือของเวียดนาม
เรื่องหลังจากนี้ เอาไว้มาต่อที่ตอน 5 ละกันนะ ตื่นเต้นทีเดียว ... เหอเหอ ...

ตอน 5 นี่แหละ เป็นจุดพลิกผันของเรื่อง
ทำให้ใจต้องมองภาพของการเดินทางในเวียดนามเปลี่ยนไปนิดหน่อย
โดยเฉพาะข้อตกลงเรื่องเวลา หากไม่สื่อสารให้ดี อาจจะพลาดทริปไปที่อื่น ๆ ก็เป็นได้

 

ตอนแรกกะว่าจะเล่าเรื่องไปเดินในเมืองฮานอยเสียก่อน
แต่มานั่งคิดนอนคิดอีกที เพื่อเป็นการถนอนนิ้วและเรื่องราวเอาไว้ให้ยาวนาน
การเขียนเรื่องบรรยากาศภายในเมืองเอาไว้รวมอยู่ในเดียวกันในตอนถัดๆ ไปก็ท่าจะดี

ขอข้ามช็อตของการเดินเที่ยวในฮานอยในเย็นวันแรกของการเยือนฮานอยไปก่อน
เอาเป็นว่าตัดตอนมาถึงเช้าวันที่จะไปฮาลองเบย์ก่อนเลยละกัน

เช้าวันแรกของการนอนค้างที่ฮานอย หลังจากตื่นนอนตั้งแต่ไก่โห่
แบบที่เขาเรียกรูปแบบสูตรการใช้เวลาอย่างคุ้มค่าว่า "6 7 8"
หลายๆ คนเลือกใช้คำแบบนี้เพราะว่ามันกินใจความเอาไว้เรียบร้อยไม่ต้องอธิบายเยิ่นเย้อ
ตื่น 6 โมง กินข้าว 7 โมง และ 8 โมงล้อหมุนจากที่พักมุ่งหน้าสู่ฮาลองเบย์

แต่เป็นเพราะเมื่อคืนนอนดึกเอาการ แบบว่าตื่นเต้นไปกับบ้านเมืองที่ไม่เคยมา
ทั้ง ๆที่ออกไปเดินรอบเมือง หาข้าวกินและเดินหาซื้อของที่ต้องการไปหลายชั่วโมง
เมื่อกลับมาที่ห้องถึงตอน 4 ทุ่ม ก็ยังนั่งคิดและพิจารณาว่าควรจะออกไปเดินอีกรอบ
กลายเป็นว่า...ต้องออกนอกห้องไปเดินถึงสองรอบ 555 ท่าจะบ้า
 จากสูตร "6 7 8" เลยกลายเป็น "6.5 7.5 8.5" ไปในท้ายที่สุด 

เมื่อตื่นนอน และอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ก็รี่ลงมาที่ชั้นล่างของโรงแรม
ภาพที่เห็นคือพนักงานชายหลายคนยังไม่ตื่น นอนเหยียดยาวอยู่บนโต๊ะชุดอาหาร
ที่เราคิดว่า น่าจะเป็นโต๊ะอาหารสำหรับทานข้าวเช้าในมื้อนี้
เราไม่เห็นแขกของโรงแรมหลายอื่นๆ มาตั้งแต่เมื่อวาน
พาลให้นึกว่า...เหมือนกับมาพักกันที่นี่ห้องเดียว ห้องอื่นไม่มีคนสักคน

นั่งมองภาพของพนักงานชายนอนเหยียดยาวกันสักพัก
เมื่อวานเย็นน้องพนักงานใส่แว่นตาหน้าใสที่รับเช็คอินบอกเราว่าเราทานอาหารเช้า
ได้ตั้งแต่เวลา 7.00 น. เป็นต้นไป และหมดเร็วไวภายในชั่วโมงครึ่งเท่านั้น
พนักงานชายคนหนึ่งผงกหัวขึ้นมามอง หลังจากปล่อยให้เรามองเขานอนเหยียวยาวบนเก้าอี้นั่งกินข้าวนั่นอยู่พักหนึ่ง
เราเลยบอกว่าเราอยากกินข้าวเช้า เขาเลยเชื้อเชิญให้ไปนั่งที่โต๊ะ พร้อมกับเปิดไฟ และเอาเมนูอาหารมาให้ดูว่าจะเลือกอะไร

เราสามารถเลือกอาหารหลักได้หนึ่งอย่าง เครื่องดื่มหนึ่งอย่าง เมนูระบุแบบนั้น
เมนูหลักมีไข่ดาวกับขนมปังปิ้ง ไข่เจียวกับขนมปังปิ้ง ขนมปังพร้อมแยม และเฝอหมู เฝอไก่ เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง
เครื่องดื่มมีน้ำส้มคั้น มีนมสด ชาพร้อมนม ชาร้อนเฉยๆ ไม่เอานม และกาแฟ

ก่อนที่จะบอกพนักงาน ใจได้ลองชะโงกหน้าไปมองฝั่งตรงกันข้าม
พร้อมกับพบว่ามีผู้คนนั่งกินเฝอกันอยู่อีกฝั่งดูน่ากิน

เลยคิดว่าหากสั่งเฝอพนักงานอาจจะข้ามฝั่งไปซื้อเฝอจากร้านที่ว่ามาให้ทานสบายใจ
แต่ที่ไหนได้คิดผิดมหันต์ พอสั่งเฝอท่านก็บอกว่า เฝอไม่มี...แม้แต่เฝอไก่และเฝอหมู
เมนูที่เหลือไม่มีอะไร พอจะสั่งไข่ดาวกับขนมปังเขา ขอแยมเพิ่มเขาก็บอกว่าไม่มีแยมให้....
อยากกินแยมก็ต้องสั่งขนมปังกับแยม ... แม้วจริงๆ

นั่งรอสักพัก ก็เห็นขนมปังปิ้งที่แข็งขนาดโยนให้ปลาในบ่อก็คงจะไม่กินเป็นแน่
สุดท้ายเลยแก้หิวด้วยการกินกล้วยฟรีที่วางอยู่ในถาดข้างๆ ไปพลางๆ
ก่อนตัดสินใจเดินออกจากโรงแรมปล่อยทิ้งให้อาหารเต็มจานประจานคนเก็บว่ามันไม่อร่อยแบบเต็มๆ
เดินมุ่งหน้าไปร้านเฝอที่อยู่ตรงกันข้าม สั่งเฝอมานั่งทานได้ไม่ถึงสิบคำ
ปรากฎว่าไกด์พร้อมพนักงานโรงแรมก็ออกมาตามให้ขึ้นรถตู้ ที่มีผู้โดยสารจากโรงแรมอื่นนั่งอยู่กันแล้ว 4 ราย
ได้แต่มองเฝออย่างเสียดาย ทิ้งเอาไว้ข้างหลังแล้วไปนั่งรถตู้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ตอนแรกกะจะนั่งกินให้หมดก่อน แต่เกรงใจ... มันดูเป็นคนไทยไร้มารยาทคนเกินไป

รอบนี้จ่ายค่าเฝอไป 70 บาทแต่กินจริง ๆแต่ 10 บาทเห็นจะได้ เสียดายไม่หายเลย...โฮะโฮะ

หลังจากแท็กซี่มาจอดที่ถนนหั่งก็อต ใจก็ลากกระเป๋าข้ามฝั่งมายัง Prince Hotel
ที่ใครๆ เขาเคยบอกเอาไว้ในเว็บไซต์ว่าดูแลคนไทยดี
ที่สำคัญราคาก็ไม่แพงจนเกินไป พอยอมรับได้ จ่ายไหว ไม่เกิน 18 ดอลลาร์สหรัฐ ..เขาว่างั้น

ใจได้ชั้นบนสุดของตึก เขาว่าชั้น 5 แต่จริง ๆมันเป็นชั้น 6 ฝั่งตรงกันข้ามห้องเป็นห้องพักของพนักงานโรงแรม...
สนนราคาที่ 15 ดอลลาร์ต่อคืน รวมอาหารเช้า เตียง ตู้ ที่นอน หมอน ไม่มีมุ้ง มีเครื่องทำน้ำอุ่น ไม่มีน้ำฟรี
มีน้ำให้แต่คิดที่ 80,000 ดองต่อขวดขนาด 6 บาทที่บ้านเรา
ตอนใจไปประมาณ 16,000 ดองคิดเป็น 1 ดอลลาร์ คิดกลับกันอีกทีก็ได้ 1 ดอลลาร์เท่ากับ 33 บาทโดยประมาณ
ความยากลำบากมันอยู่ตรงนี้แหละ ตรงที่จะซื้ออะไรที คิดกลับกันหลายตลบ
จากเงินดอง เป็นเงินดอล จากเงินดอลเป็นเงินบาท ปวดหัวแต๊ๆ ... แต่ก็จำเป็น
แนะนำให้พ่อแม่สมัยนี้สอนเด็กๆ เรื่องการคิดเงินหรืออัตราแลกเปลี่ยนเอาไว้ตั้งแต่แรกเริ่ม
ก่อนที่จะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วไปท่องเที่ยวหลายวันที่เวียดนาม

อย่าให้เหมือนเด็กขายน้ำเมื่อวันก่อน ใจซื้อเป๊บซี่ใส่น้ำแข็งหนึ่งถุงราคา 11 บาท
ให้แบงค์ 100 บาทไป เด็กผู้หญิงคงสักวัยม. ต้น ผมสีดำหวีเรียบแปร้ ใส่กางเกงขาเดฟ
ที่เล็บทาสีดำแล้วมีลายเพ้นท์ตัวตุ๊กกะตุ่นทุกนิ้ว คิ้วเข้ม ตาแดงรอบดวงด้วยสีอะไรไม่ทราบ
เธอคิดแล้วคิดอีก ... สุดท้ายก็ทอนเงินให้ใจ 84 บาท  ใจก็งง ทำไมซื้อ 11 ให้ร้อยทอน 84
บวกลบคูณหารให้ตายยังไงก็ต้องทอน 89 บาท พอใจทำหน้างง ยื่นงอนทอนกลับ
เธอก็ทำหน้างงด้วย ยืนนับนิ้วนานมาก จนใจต้องบอกว่ามันต้องทอนเท่าไร
เธอทำหน้าเขิลๆ ใจประเมินเบื้องต้นว่า คงตกเลข หรือไม่ก็ไม่ตั้งใจเรียนเลข
ใจไม่เก่งเลขก็จริง แต่แค่ทอนค่าน้ำเท่านี้ยังพอคิดได้อยู่บ้าง แหม้.... ปวดหัวใจคนแก่จริงๆ

กลับมาที่เวียดนามต่อละกันนะ ... อย่าไปสนใจเลย เด็กคนเมื่อกี้ ตอนนี้คงนอนหลับไปแล้วล่ะ

ก่อนขึ้นไปด้านบนชั้น 6 ใจถือโอกาสคุยกับพนักงานหญิงที่นั่นถึงแผนการณ์ของแต่ละวันว่าเป็นอย่างไรบ้าง
เธอเสนอให้ซื้อทัวร์จากเธอทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นทัวร์ไปอ่าวฮาลอง หรือ ฮาลองเบย์แบบเช้าไปเย็นกลับ
หรือทัวร์ไปทางเหนือของเวียดนามที่เรียกกันว่า ซาปา ห่างไปอีกเกือบ 300 กิโลเมตร เป็นเวลา 3 คืน 2 วัน

เมื่อเจรจาตกลงเรื่องราคาและแพ็กเก็จของทัวร์ที่อยากจะได้ และก็พบว่าราคาไม่เหลือบ่ากว่าแรง
และไม่แพงจนเกินไปเมื่อเทียบกับคนอื่นๆ ที่เคยหาซื้อได้ในเวียดนาม เพราะการซื้อทัวร์แบบนี้เป็นเรื่องปกติ
หลายคนบอกว่ามาที่นี่การซื้อทัวร์จากเคาน์เตอร์โรงแรม ใครๆ ก็ทำกัน ดังนั้นจะเห็นได้ว่าทุกโรงแรม
จะมีแพ็กเก็จเสริมจากการแค่ให้บริการห้องพัก เป็นการฝากกระเป๋าและให้บริการทัวร์ทั่วเวียดนามด้วยในเวลาเดียวกัน

ใจซื้อทัวร์ไปฮาลองเบย์ได้ด้วยราคา 18 เหรียญ รวมด้วยรถตู้รับส่งจากโรงแรมถึงที่ฮาลองเบย์แบบไปกลับ
ค่าเข้าอ่าว ค่าอาหารกลางวันบนเรือ ไกด์ภาษาอังกฤษตั้งแต่บนรถยันบนเรือ ค่าเข้าชมถ้ำหินงอกหินย้อยกลางอ่าวฮาลอง
โดยเวลาของการเดินทางรวมทั้งสิ้น 6 ชม. ขาไป 3 และ ขากลับ 3  ชม. นั่งกันก้นบาน...หลับกันนานกว่าจะถึง
แนะนำให้เอาสายวัดไปด้วย จะได้รู้ว่าก้นบานจริงๆ ... นั่งกันไกลกว่าจะได้ไปอยู่บนเรือชมอ่าวนี่นะ

สำหรับใครหลายคนที่มีเวลามากพอ เคยได้ยินเขาบอกเล่าต่อๆ กันมาว่า ซื้อทัวร์แบบไปค้างคืนบนเรือก็ดีไม่น้อย
เพราะไม่เพียงแต่ได้รับทัศนียภาพของน้ำสีเขียวของอ่าวแบบเต็มๆ แล้ว ก็จะได้ภาพที่งามๆ ติดมือมาด้วยนั่นเอง
อันนี้ไม่คอนเฟิร์ม ยังไม่เคยลิ้มรสเหมือนกัน ไว้วันหลังไปแบบนอนค้างคืนเป็นอย่างไรจะกลับมาเล่าให้ฟัง

ส่วนทัวร์ไปซาปา เมืองซึ่งอยู่ทางเหนือของเวียดนามนั้น สนนราคาแพงเอาการ อยู่ที่ 65 ดอลลาร์ต่อหัว
รวมด้วยค่ารถไฟแบบตู้นอนที่เขาเรียกกว่า soft sleeper หรือ SP  รถไฟตู้นอนแบบที่ห้องหนึ่งนอนกันสี่คน
มีแอร์คอนดิชั่น บางทีมีออปชั่นเสริมอย่างอื่น เช่นเสริมชา และกาแฟ แนะนำให้ถามก่อนว่าฟรีไหม...
หากไม่ฟรีก็เสียเงิน หากฟรีก็รีบๆ เอามากินแก้หนาวได้เลย

กรณีของการซื้อทัวร์ที่เกี่ยวข้องกับรถไฟตู้นอนนั้นอันนี้เขาแนะนำให้ย้ำชัดว่าต้องเป็นแบบไปและกลับ
สำทับเข้าไปอีกว่าต้องเป็นแบบ Soft sleeper ของแท้ ไม่เช่นนั้นจะได้เตียงแบบ 6 คนอยู่ในห้องเดียวกัน
แถมยังเสียราคาเท่ากับห้อง 4 คนอีกด้วย ไม่เพียงแต่ซวย แต่ยังเสียเงินมากกว่าคนอื่นเขาอีก..ช้ำทีเดียว

บางที่หลอกผู้บริโภคไม่ระบุขากลับ ยัดตั๋วใส่มือเฉพาะขาไป พอจะกลับเลยได้เรื่อง กลายเป็นว่าต้องเสียเงินค่าตั๋วขากลับ
ตั๋วสำหรับคนอยากกลับจะแพงหูฉี่ ตอนไปถึงเราพบว่ามีผู้โดยสารสองชีวิตที่เรากำลังจะไปพักโรงแรมเดียวกันกับเขา
ตัดสินใจยังไม่กลับ นั่งรถคันเดียวกลับจากสถานีรถไฟไปที่ซาปาอีกหน
เพราะเงินค่าซื้อตั๋วกลับวันเดียวกันนั้น เท่ากับที่เขาจะนอนพักที่ซาปาได้อีกคืน
เขาเลยเลือกกลับวันอื่นเพราะคิดแล้วได้พักอีกวันยังถูกกว่าซื้อตั๋วกลับแบบเร่งด่วน
หลายคนบอกว่า บางทีก็จนใจเพราะต้องกลับมาฮานอยเพื่อขึ้นเครื่องกลับ ดังนั้นต้องเสียค่าตั๋วขากลับมาฮานอยอย่างเดียว
บางทีก็หมดไปหลายสิบดอลลาร์เลยทีเดียว เที่ยวแบบนี้ต้องระวัง อ่านคำแนะนำเอาไว้ด้วยก็ดี

สำคัญสุด อันนี้พบด้วยตัวเอง เราพบว่า การให้เขาระบุเวลาบนตั๋วขากลับนั้นเป็นเรื่องสำคัญ
แม้เราจะไม่ได้ตั๋วขากลับเหมือนใครเขา (อันนี้ไม่แน่ใจว่าคนอื่นเขาเป็นไหม)
ทางโรงแรมให้แต่ตั๋วขาไป บอกว่าขากลับให้ไปรับตั๋วจากสำนักงานที่เมือง Lao Cai ซึ่งเป็นปลายทางของรถไฟ
ก่อนต่อรถบัสไปอีก 1 ชม.เต็มเพื่อขึ้นเขาไปยังเมืองซาปาที่ว่า
สุดท้าย ก็ต้องมานั่งลุ้นเองว่า ตั๋วขากลับจะได้เป็นเวลากี่โมง ...อันนี้ยังไม่เล่ารอเล่าตอนขากลับจากซาปา
สุดรันทดจริง ๆ เพราะต้องมาวิ่งกันขาลาก เพียงเพราะว่าได้ตั๋วก่อนขึ้นรถไฟแค่ 11 นาที
ดังนั้นขอแค่เพียงย้ำบอกว่าอยากจะได้เวลากลับเป็นเวลาใดไปตั้งแต่ต้น กำหนดเอาไว้ชัดเจนกันพลาดก็จะเป็นการดี

นอกเหนือจากนี้การจัดลำดับทริปของแต่ละวันต้องเผื่อเวลากันพลาดเอาไว้สักเล็กน้อย
ต้องกันเอาไว้ว่าเวลาจะไม่พอ อาจจะตกรถไฟ หรือไปไม่ทันทริปที่ต้องการ... อาจจะเสียอารมณ์ บูดกันเป็นทิวแถวได้
เมื่อซื้อทัวร์ครบหมดแล้ว หนนี้ก็ถึงเวลาที่จะไปเดินเที่ยวในตัวเมืองฮานอยกันเสียที
เล่ามาเสียยืดยาว ได้แค่นี้แหละ แยกตอนละกันนะ กันงง ไอข้างบนเนี่ย ถือว่าเป็นการซื้อเวลา
ของดีน่ะมันต้องรอ เยิ่นเย้อไปบ้าง ตามใจคนเขียนละกันนะ ...

ปล. หลายคนอ่านแล้วคงท้อ ตูไม่อยากไปเที่ยวแล้วเวียดนาม
แต่ว่าไปเหอะ โดนหลอกบ้างก็ดี ดีกว่าไม่โดนหลอก คนเราต้องโง่ก่อนจะฉลาดเสมอแหละน่า
เพียงแค่ว่าฉลาดให้เร็ว และอย่าโง่นาน ก็เป็นพอ...โฮะโฮะ

 
เป็นเวลา 8 วันเข้าไปแล้วที่ไข้ไม่ยอมหายไปสักที
เสียงก็ยังแหบ ขี้มูกก็ยังแอบไหลพอทำให้เปลืองทิชชูอยู่บ้าง

เมื่อคืนวานนอนดูข่าวอยู่บนเตียง
เห็นข่าวเรื่องการตกอันดับศักยภาพในการเรียนรู้ของคนไทยในเวทีโลก
เมื่อเทียบกับเวียดนาม จีน หรือแม้แต่มาเลเซียเพื่อนบ้าน
ก็ทำให้นึกถึงการเดินทางไปเวียดนามหนแรกและหนล่าสุดเมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเสียไม่ได้

หลังจากอดทนเก็บเงินที่ไม่ค่อยจะมีสักเท่าไร
และยอมจ่ายเพื่อจะไปชำระหนี้ทางจิตใจที่ฮานอยเป็นเวลาถึง 5 วันติด
นั่งนับวันนับคืน จนกระทั่งถึงเวลาที่ต้องเดินทางเข้าจริงๆ ในเช้าวันหนึ่งของต้นเดือนพ.ย.

สำหรับการเดินทางหนนี้นับเป็นหนแรกที่แบกเป้ไปคนเดียวชนิดที่ต้องวางแผนการท่องเที่ยว
หาข้อมูลในการเดินทาง และสำคัญคือจ่ายเงินเองทั้งหมด
แตกต่างจากหนก่อน ๆ อย่างชัดเจน เมื่อกลับมาก็รู้สึกว่า
การจ่ายเงินไปเที่ยวเอง...อารมณ์ของการเที่ยวเข้าซึมลึกทุกขุมขนก็แบบนี้เอง

นกแอร์โปรโมชั่น 3 บาท ออกมาก่อนโปรโมชั่นไทยแอร์เอเชีย 0 บาท
ทำให้ต้องเลือกนกแอร์ในการเดินทางไปฮานอย
เมื่อบวกค่าน้ำมันและค่าภาษีสนามบิน รวมกับค่าบินที่ 3 บาทไปและกลับ
ทำให้ต้องเสียค่าตั๋วเครื่องบินไปกลับหนนี้อยู่ที่ประมาณ 3200 บาท

หลังจากเข้าไปแอบอ่านหนังสือท่องเที่ยวในร้านหนังสืออยู่หลายหน
เข้าไปอ่านกระทู้หรือดูเว็บท่องเที่ยวของคนที่เคยไปเวียดนามมาแล้ว
ทำให้ตกลงปลงใจว่าจะไปตายเอาดาบหน้า
มีแค่กระเป๋าเดินทาง เงินในกระเป๋า ที่เหลือไปหาเอาข้างหน้าทั้งหมด
ทั้งที่พัก ทัวร์ระหว่างเมือง อาหารการกิน และอีกสารพัดอย่าง

เมื่อศึกษาข้อมูลหลายๆ อย่าง โดยมีตั๋วเครื่องบินราคาถูกเป็นที่ตั้ง
การเดินทางไปเวียดนามหนแรกเลยจำเพาะเจาะจงที่ฮานอย และเมืองทางเหนือของเวียดนาม
ซึ่งมีระยะทางและระยะเวลาการเดินทางไม่นานมากนัก

ส่วนฮอยอัน เว้ และดานัง ตัดสินใจว่าควรจะเป็นการเดินทางครั้งหน้า
เพราะว่าไม่เพียงแต่ไกลจากฮานอยมากแล้ว โชคดีไม่น้อย
เพราะเมื่อคล้อยหลังจองตั๋วเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็พบว่าเวียดนามใต้เจอมรสุมพายุโซนร้อนอย่างหนักเลยทีเดียว

ช่วงนี้ฮานอยอากาศเริ่มหนาวแล้ว รวมถึงเมืองทางเหนือของเวียดนาม
ซึ่งก็เหมือนๆ กับทางเหนือของไทย ที่หนาวจัดเข้าไปเรื่อยๆ เช่นกัน

หลายคนที่เดินทางไปเวียดนามมาก่อนหน้า แนะนำว่า ไม่ต้องกลัวเรื่องที่พักแต่อย่างใด
เมื่อแลกเงินจากเมืองไทยเป็นเงินดอลลาร์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อถึงสนามบินฮานอยก็ให้แลกเงินสกุลดองที่สนามบิน
เพราะจะได้อัตราหรือเรทในการแลกเปลี่ยนจากเงินดอลลาร์เป็นเงินดองดีที่สุด
ซึ่งภายหลังเมื่อไปถึงที่นั่นก็พบว่า มีบางธนาคารให้แลกเงินบาทเป็นเงินดองด้วยเช่นกัน
แต่เมื่อเชื่อผู้รู้คนอื่นๆ เขาก็แนะนำว่า เงินดอลลาร์ที่แลกไปสามารถใช้เป็นค่าใช้จ่ายๆ อื่นในเมืองได้ด้วยเช่นกัน
เช่นเดียวกันกับเงินบาทที่มีให้เห็นว่าบางร้านรับเงินบาทด้วยเช่นกัน
แต่จะให้ดีเงินดอลลาร์สหรัฐ รวมถึงเงินดองจะเป็นการดีสำหรับเมืองนี้

เงินดอลลาร์มักใช้เป็นค่าใช้จ่ายค่าโรงแรม ค่าทัวร์ ส่วนเงินดองนั้นเหมาะกับการค่าอาหาร ค่าของกิน ขบเคี้ยว
และค่าของฝาก ในบางกรณีเราจะพบว่า การจ่ายเป็นเงินดองแทนดอลลาร์นั้นคุ้มค่ากว่ากันตั้งมากมาย
เพราะบางร้านเลือกรับเงินดอง ทำให้ของนั้นถูกกว่าการจ่ายเป็นเงินดอลลาร์ลงมาอีกนิดนึง
หรือมากกว่าเมื่อเทียบเป็นเงินบาท

เมื่อได้เงินการหาที่พักนั้นก็มีคนแนะนำว่าให้ไปหาเอาดาบหน้า
มีที่พักหลายแบบหลายราคา เดินเข้าไปถามราคาและเลือกได้ตามใจชอบ
เขาแนะนำว่าให้ไปย่านที่พักมีอยู่จำนวนมาก เรียกกันว่า old quater

คือตรงกลางๆ ของเมืองฮานอยจะมีทะเลสาบขนาดย่อมอยู่หนึ่งแห่ง
ย่านที่ติดๆ กับทะเลสาบนั่น ได้ยินเขาเรียกว่า  old quater  ประมาณนั้น

บอกตรงๆ ว่าตอนแรกก็คิดอยากจะทำแบบนั้น
แต่สุดท้ายก็ยังทำใจไม่ได้ เพราะกลัวจะไม่มีที่นอนในคืนแรก แม้จะไม่ได้จองที่พักเอาไว้ล่วงหน้า
แต่การเปิดหาข้อมูลว่าคนไทยบางกลุ่มเคยพักที่ไหนกันบ้าง
เรทราคาของโรงแรมที่พักนั้นยอมรับไหม และสถานที่อยู่ใกล้กับอะไรบ้างก็เป็นเรื่องจำเป็น
เพราะเอาเข้าจริงๆ แล้วใจพบว่า แต่ละซอกซอยของฮานอยก็เต็มไปด้วยโรงแรมมากมาย
และไม่รู้ตรงไหนเป็นตรงไหน ... มันดูซับซ้อนไม่เบาทีเดียวสำหรับนักท่องเที่ยวหน้าใหม่อย่างเรา

การเดินหาที่พักไปเรื่อยๆ เหมาะกับการแบ็กแพ็กที่ใช้เวลามากๆ
ไม่ต้องรีบเร่งเท่าไรนัก มีเวลาไม่จำกัดเหมือนมนุษย์เงินเดือนอย่างเรา
และสำคัญสุดคือ... ไม่ได้เอากระเป๋าลากใบโตไป..แต่แบกเป้ขนาดย่อมไม่หนักมากไปด้วย...
เพราะหากว่าต้องเดินลากกระเป๋าที่ฮานอย ขอบอกว่าไม่สะดวกนัก
พื้นฟุตบาทไม่ได้เอาไว้วางรถเข็นเหมือนบ้านเราแต่เขาเอาไว้จอดมอเตอร์ไซด์ต่างหากเล่า

ดังนั้นหากใครไม่ได้มีของหนัก และตั้งใจจะไม่เร่งรีบ ก็แนะนำให้ไปเดินหาได้เลย
คิดว่าจะได้โรงแรมที่ถูกใจกว่าการจอง เพราะได้เห็นกับตา และได้ใช้มือคลำให้แน่ใจเอง

สำหรับใจแล้วตัดสินใจเลือกโรงแรมหนึ่งซึ่งก็ไม่รู้ว่าอยู่ตรงไหนของฮานอย รู้แต่ว่าราคาเหมือนจะไม่แพง
ดูจากสภาพที่เขาไปพักมาก็คิดว่าใช้ได้ และมันน่าจะไปไหนมาไหนได้สะดวกเช่นกัน

งานนี้ไม่ได้จองโรงแรมที่ว่าเอาไว้ล่วงหน้า แต่เมื่อไปถึงสนามบินฮานอย
จัดแจงเรื่องแลกเงินเสร็จ ก็ออกมาเรียกแท็กซี่ด้านหน้าสนามบิน ตรงดิ่งมาที่โรงแรมนั้นทันที

แม้จะอ่านข้อมูลไปเป็นอย่างดี ว่าวิธีเข้าเมืองฮานอยจากสนามบินนอยไบซึ่งใช้เวลา 45 นาที
ในระยะความเร็วในการขับขี่ที่ไม่กี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง มีทั้งสิ้น 3 วิธีด้วยกัน
คือแท็กซี่ รถตู้ และรถเมล์โดยสาร ซึ่งคิดราคาในการเดินทางแตกต่างกันไป
และแท็กซี่สนนราคาแพงสุด แต่สะดวกสุดเพราะไปถึงเป้าหมายได้โดยตรง โดยคิดที่ 10 ดอลลาร์สหรัฐต่อคัน

แต่สุดท้ายทุกคนก็ต้องทำใจเอาไว้ตั้งแต่ก่อนออกเดินทางว่า..ก็อาจจะโดนหลอกได้ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม

การต่อรองราคาแท็กซี่เป็นมั่นเหมาะที่ 10 ดอลลาร์ แต่สุดท้ายก็อาจจะโดนมากกว่านั้นเป็น 11 12 หรือ 15 ดอลลาร์
แล้วแต่ความสามารถในการหาข้ออ้างของคนขับแท็กซี่
ดังนั้นนักท่องเที่ยวที่ดีก็กรุณาต่อรองให้ได้ราคาที่ยอมรับได้ห้ามเกิน 11 ดอลลาร์ เพราะว่าใจโดนหลอกมาที่ราคานี้
ขณะที่ราคาขากลับจะอยู่ที่ 10 ดอลลาร์เท่านั้น เพราะให้โรงแรมนั้นจองแท็กซี่ให้นั่นเอง

ใจเรียกแท็กซี่ให้ไปส่งที่โรงแรมบนถนนหั่งก็อต ไม่รู้อยู่ที่ไหนเหมือนกัน
แต่สำหรับเวลานี้ ที่นี่ดีสุด เพราะไม่รู้จะลากกระเป๋าได้ยังไงเมื่อมาถึงก็บ่ายคล้อย
เห็นสภาพฟุตบาท และก็อยากจะเดินไปสำรวจเมืองเต็มที่แล้วนั่นเอง

สภาพห้องโดยทั่ว ๆ ไป ก็พอยอมรับได้ ขอให้เครื่องทำน้ำร้อนทำงานก็เป็นพอ
ต่อให้เดินไปอีก 6 ชั้น...ไม่นับชั้น 1 หรือไฟหน้าห้องชั้น 5 6 มันจะดับมืดตอนกลางคืนก็ตามที
อ้ะ..หรือว่าอาหารเช้าที่ว่ารวมอยู่ในราคา 15 ดอลลาร์ต่อห้องจะเป็นแค่นม ขนมปังปิ้งปาหัวหมูอาจจะแตกได้
แยม เนย และกล้วยหอมก็ตามที....

สิ่งที่ทุกคนต้องทำเมื่อกำลังจะไปในที่ๆ ไม่เคยไป โดยเฉพาะในต่างประเทศก็คือ การวางแผนของทริปว่า...
แต่ละวันจะทำอะไรบ้าง ไปที่ไหนบ้าง และรายละเอียดคร่าวๆ ของการเดินทางจะเป็นอย่างไร
ก่อนเริ่มต้นหาข้อมูลและวางแผนว่าจะทำตามแผนที่ต้องการนั้นได้อย่างไร

สำหรับใจแล้ว เวลา 5 วันของการไปเวียดนามเหนือ
เริ่มต้นที่การเดินทางไปลงไปฮานอย นอนพักในฮานอยหนึ่งคืน
รุ่งเช้าของวันที่ 2 ซื้อทัวร์ไปฮาลองเบย์แบบเช้าไปเย็นกลับ
ตกดึกเดินทางไปทางเหนือของเวียดนามที่เรียกว่า ซาปา เมืองแห่งนาขั้นบันได เพื่อทำการ trekking หรือเดินป่าสัมผัสอากาศหนาว ๆ บนเขา
โดยตัดสินใจซื้อทัวร์แบบ 3 คืน 2 วัน ... นอนบนรถไฟขาไปหนึ่งวัน นอนโรงแรมที่ซาปาหนึ่งวัน และนอนบนรถไฟขากลับอีกหนึ่งวัน
เช้าวันที่ 5 จะกลับมาถึงฮานอยตั้งแต่ตีห้าและใช้เวลาเดินในเมืองอีกหนึ่งวันเพื่อหาของฝากและกลับมาเมืองไทยในไฟร์ทดึก

นี่คือแผนในใจของใจ.... แต่สถานการณ์จริงมันแทรกซ้อนไปด้วยความไม่คาดคิด ความระทึก ความโกลาหล
และอะไรอีกหลายอย่างบานตะไท แบบที่ไม่เคยคิดว่าในชีวิตนี้จะได้เจอ

ที่สำคัญคือกลับมาป่วยไป 8 วันก็ยังไม่หาย...ก็เพราะไปเวียดนามมานี่แหละ หึหึ
เอาเป็นว่า เวียดนามนี่เก็บเอาไว้หากินได้อีกหลายสิบตอนเลยทีเดียว วันนี้เอาไปแค่เริ่มต้นเกริ่นเริ่มแรกของการเที่ยว
หนหน้ามาดูว่า เมื่อเอากระเป๋าลงจากแท็กซี่ เดินข้ามฝั่งมาที่โรงแรมแล้วมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง
บทเรียนสำหรับนักท่องเที่ยวหน้าใหม่ที่คิดจะไปเที่ยวฮานอยเป็นอย่างไรบ้าง...โปรดติดตามอ่านตอนต่อไป...

ปล. จ่ายค่าจ้างด้วย ไม่งั้นตอนต่อไปอด...